Φρέσκα Κουλούρια

ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΧΩΡΑ ΗΤΑΝ Ο ΓΚΑΓΚΑΡΙΝ;

2011-04-13T06:10:00.000-07:00

http://www.iskra.gr/

του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Ας λένε ό,τι θέλουν. Ο Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν, ο πρώτος άνθρωπος που πέταξε στην απεραντοσύνη του διαστήματος, ήταν πολίτης της Σοβιετικής Ένωσης. Κι αυτή την αλήθεια κανένας από όσους έχουν αναλάβει την κατεδάφιση όχι μόνο της πραγματικότητας, αλλά και της ιδέας του σοσιαλισμού, δεν μπορεί να την κρύψει. CCCΡ γράφει η διαστημική του κάσκα στο logo που του αφιέρωσε χτες ακόμα και η Google.

Ο γιος του αγρότη, εργάτης ο ίδιος σε χυτήριο και αργότερα μηχανικός, εραστής των πτήσεων, όσο κι αν τσαλακώθηκε από την προπαγάνδα, φίλια και εχθρική -μέχρι για δολοφονία του μίλησαν- δεν είναι απλώς ο Κολόμβος του διαστήματος, όπως τον αποκάλεσαν. Είναι και παραμένει ο άνθρωπος που συμπύκνωσε στο πρόσωπο και στο κατόρθωμά του την απίστευτη προσπάθεια της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών να βγει από τον μεσαίωνα, να ανταγωνιστεί τον καπιταλισμό στα προωθημένα μέτωπα της επιστήμης, να αναδείξει τα ταλέντα και τις δυνατότητες των ανθρώπων της εργατικής τάξης.

Ξεχνιέται ή αποσιωπάται πολύ συχνά στις μέρες μας: Η ΕΣΣΔ δεν ήταν μόνο ο Μπρέζνιεφ, η νομενκλατούρα, η απολιθωμένη γραφειοκρατία, η αγκυλωμένη δημοκρατία, οι διαφωνούντες, τα Γκουλάγκ -όλα αυτά στα οποία συνήθως μένουν οι περιγραφές και οι συχνά αφοριστικές αναλύσεις του καιρού μας. Η ΕΣΣΔ ήταν και ο Γκαγκάριν, και η Τερεσκόβα και τα εκατομμύρια νέων ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους στην επανάσταση και στον πόλεμο, τα πλήθη επιστημόνων και καλλιτεχνών -όλοι εκείνοι που από τα βάθη της εργατικής τάξης αναδείχτηκαν πρωτοπόροι και ήρωες. Ξεπερνώντας εμπόδια και δείχνοντας αυτό που συχνά στις μέρες μας λέμε ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.

Αν η πρώτη απόπειρα του ανθρώπου να ξεκολλήσει από τον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού απέτυχε όπως απέτυχε, αυτό δεν σημαίνει ότι όλα σβήστηκαν από τους οδικούς χάρτες του σύγχρονου κόσμου. Η Σοβιετική Ένωση δεν τα κατάφερε, αν και πλήρωσαν οι λαοί της μεγάλο κόστος. Ο Γκαγκάριν όμως, μια στρατιά επιστημόνων και τεχνικών, ένας ολόκληρος λαός, ένα νέο κοινωνικό σύστημα, κατάφεραν να συγκλονίσουν και να αλλάξουν τον κόσμο. «Για μένα όλη η ζωή ήταν μια τέλεια στιγμή», είπε ο πρώτος κοσμοναύτης. Ίσως αυτή του η φράση να σημαίνει κάτι και στις μέρες του σκότους που ζούμε...

* Δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 13 Απριλίου στην "ΑΥΓΗ"

Ντοκιμαντέρ για την κρίση του Άρη Χατζηστεφάνου & της Κιτίδη

2011-04-10T06:53:00.000-07:00

Debtocracy final from ThePressProject on Vimeo.

ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΑΚΕΛΑΡΑΚΗ (Στη μνήμη του)

2010-12-11T01:03:00.000-08:00

Αν και δεν ήταν κρητικός είχε συνδεθεί με την κοινωνική , πολιτιστική και επιστημονική ζωή της Κρήτης
Ένας κορυφαίος Έλληνας αρχαιολόγος , ο Γιάννης Σακελλαράκης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών. Ο Σακελαράκης που ταλαιπωρήθηκε το τελευταίο διάστημα από καρκίνο πέθανε σε νοσοκομείο των Αθηνών. Αν και μη κρητικός στην καταγωγή είχε συνδέσει την επιστημονική του και όχι μόνο ζωή με τις ανασκαφές στην Κρήτη ενώ υπήρξε και διευθυντής του αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου.
Ο Γιάννης Σακελλαράκης υπήρξε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και μέλος της ελληνικής αρχαιολογικής υπηρεσίας από το 1963. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Πήρε πτυχίο από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών,Υπηρέτησε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, στην Κρήτη, στο Μουσείο Ηρακλείου, αρχικά ως επιμελητής (1963-1968) κι αργότερα ως διευθυντής του (1980-1987) και στην Αθήνα ως επιμελητής και έφορος των Προϊστορικών Συλλόγων (1970-1980) και υποδιευθυντής (1987-1994) του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Ανέσκαψε τις Αρχάνες, μαζί με τη σύζυγο του Έφη Σακελλαράκη, καθώς και στο Ιδαίον Άντρο και τελευταία στα Κύθηρα και ανακάλυψε την Ζώμινθο.
Δίδαξε στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Αμβούργου και Χαϊδελβέργης. Δημοσίευσε πολλά βιβλία και άρθρα, κυρίως για τους πρώιμους πολιτισμούς του Αιγαίου. Έδωσε πολλές δεκάδες διαλέξεις σ' όλο τον κόσμο και έλαβε μέρος σε πλήθος συνέδρια και συμπόσια. Είναι μέλος πολλών ελληνικών και ξένων επιστημονικών σωματείων. Βραβεύθηκε μαζί με την Έφη Σακελλαράκη από την Ακαδημία Αθηνών και τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τον Ιανουάριο του 2004 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το χρυσό σταυρό του Τάγματος της Τιμής.

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΑΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΗ ΦΙΛΙΑ

Η γνωριμία μου μαζί του κράτησε για ένα πολύ μικρό διάστημα. Ίσως μόνο έναν ή δυο μήνες στην Καστοριά όπου υπηρετούσε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός κι εγώ ως υποψήφιος υπαξιωματικός σιτιστής.
Η σύντομη αυτή γνωριμία μας αναπτύχτηκε σε πολύ έντονη και θερμή φιλία, που όπως αρμόζει στα έντονα συναισθήματα, ανεξάρτητα με τον χρόνο, μένουν κολλημένα για πάντα στο μυαλό και την ψυχή.
Από τις αφηγήσεις του γνώριζα –χωρίς ποτέ να τη γνωρίσω – και «την εκλεκτή του» όπως την αποκαλούσε Έφη, που όπως αντιλαμβάνομαι μαζί της πορεύτηκε όλη του τη ζωή.
Χαθήκαμε διότι εγώ αμέσως μετά το στρατιωτικό μου αναζήτησα σπουδές και τύχη στα ξένα.
Επέστρεψα μετά από πολλά χρόνια.
Και εκεί στα ξένα αλλά κι εδώ στην Ελλάδα επανέρχονταν συνεχώς στο μυαλό μου ο παλιός εκείνος φίλος που τα μοναχικά βράδια στη Καστοριά, απήγγειλε με ιδιαίτερη αγάπη το άξιον εστί του Ελύτη.
Η σκληρότητα της ζωής, ο αγώνας επιβίωσης σε μια ξένη χώρα όπως ήταν η Ελλάδα για μένα που έλειψα και αποκόπηκα πολλά χρόνια, η οικογένεια και τα παιδιά ανέβαλαν από μέρα σε μέρα, από μήνα σε μήνα κι από χρόνο σε χρόνο την επιδίωξή μου να βρω και να συναντήσω έναν φίλο που μου ενέπνευσε το αίσθημα της φιλίας τόσο έντονα που ποτέ δεν έφυγε απ’ το μυαλό μου.
Πενήντα χρόνια τώρα.
Δεν γνωρίζω πολλά από τα ζητήματα διαίσθησης.
Το τελευταίο εξάμηνο έκανα κάποιες ποιο έντονες προσπάθειες να τον εντοπίσω.
Τον εντόπισα τελικά στον επικήδειο των εφημερίδων.
Καλό σου ταξίδι αγαπημένε φιλέ.

Δημήτρης Βασιλειάδης
Πρώην σε πολλά

L' Humanite: Η φιλελεύθερη Ευρώπη έχει χρεοκοπήσει

2010-12-05T01:52:00.000-08:00

[ - ] Μέγεθος [ + ]

Μετά το ελληνικό σχέδιο, η ευρωπαϊκή βοήθεια προς τις ιρλανδικές τράπεζες ύψους 85 δισ. ευρώ δεν καταφέρνει να ηρεμήσει την κερδοσκοπία. Μόνο η κοινωνική ανάπτυξη μπορεί να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η υιοθέτηση την Κυριακή από τους Ευρωπαίους ηγέτες ενός σχεδίου διάσωσης της Ιρλανδίας ύψους 85 δισ. ευρώ, με τη συνδρομή του ΔΝΤ, είναι φανερό ότι δεν διέλυσε τις αμφιβολίες σχετικά με τη σταθερότητα του νομισματικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρώπης.

Οι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν έτσι στο περίγραμμα του μελλοντικού μόνιμου ταμείου βοήθειας προς τις χώρες που γνωρίζουν κρίση, το οποίο πρόκειται να δημιουργηθεί το 2013, σε αντικατάσταση του σημερινού μηχανισμού του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης.
Ιρλανδία: ένα νέο κομμάτι καταρρέει
Το σχέδιο που υιοθετήθηκε καθιστά την Ιρλανδία τη δεύτερη χώρα της Ευρωζώνης που δέχεται στήριξη, έξι μήνες μετά από την Ελλάδα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι τον περασμένο Μάιο κάποιοι σχολιαστές και πολιτικοί ηγέτες είχαν χρεώσει αυτό το πρώτο “καμπανάκι” στη χαλαρότητα των αρχών της Ελλάδας. Τώρα πρέπει να βρεθεί μια διαφορετική ερμηνεία: η ιρλανδική κατάρρευση οφείλεται στην πηγή της χρεωκοπίας του τραπεζικού συστήματος και όχι σε υπέρβαση στα δημόσια οικονομικά.
Στην πραγματικότητα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι χώρες όπου το κόστος εργασίας είναι το πιο χαμηλό, όπου η αγορά εργασίας είναι η λιγότερο ρυθμισμένη, όπου η κοινωνική προστασία είναι λιγότερο εκτεταμένη, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και, σε μικρότερο βαθμό, η Ισπανία πλήττονται σήμερα περισσότερο από την κερδοσκοπία των χρηματοπιστωτικών αγορών έναντι του δημόσιου χρέους τους. Οι κυρίαρχες τάξεις των χωρών αυτών εδώ και χρόνια έχουν ποντάρει στην ανάπτυξη δραστηριοτήτων με μικρή προστιθέμενη αξία και στην κερδοσκοπία στον τομέα των ακινήτων. Με την κρίση αυτό το χαμηλού κόστους μοντέλο κατέρρευσε πιο γρήγορα.
Η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση απειλούνται έτσι με κατάρρευση λόγω των αυξανόμενων διαφορών ανάπτυξης μεταξύ των χωρών όπου κυριαρχεί μια Γερμανία που σωρεύει πλεονάσματα. Αντί να λάβουν υπόψη αυτές τις πραγματικότητες, εφαρμόζοντας μέτρα κάλυψης του χαμένου εδάφους που να επιτρέπουν την ανάπτυξη όλων, οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας άνευ προηγουμένου. Αντιμετωπίζουν το κακό με το κακό επιδεινώνοντας την κατάσταση, ενισχύοντας εν τοις πράγμασι την κερδοσκοπία κατά του ευρώ και τους κινδύνους μετάδοσης της κρίσης.
Η Γαλλία δεν είναι στο απυρόβλητο
“Το να λέμε ότι η Γαλλία απειλείται είναι προκλητικό” δήλωσε χθες η Γαλλίδα υπουργός Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά δεν θεωρώ ότι αυτό είναι οικονομικά ορθό”. Υφίσταται ωστόσο πραγματικός κίνδυνος. Ήδη η κρίση απειλεί κι άλλες χώρες που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία, και μπορεί να αποσταθεροποιήσει όλη την Ε.Ε. Εξάλλου το σχέδιο βοήθειας προς την Ιρλανδία δεν ηρέμησε την κερδοσκοπία, τα δανειακά επιτόκια των 10 ετών της Ιταλίας και της Ισπανίας άγγιξαν τη Δευτέρα νέα επίπεδα - ρεκόρ στην αγορά των ομολόγων. Τα γαλλικά επιτόκια αυξάνονται κι αυτά, εκείνα των 10ετών δανείων πέρασαν επίσης από το 2,7% στα τέλη Μαΐου, στο 3,1% σήμερα επιδεινώνοντας το κόστος του χρέους στους δημόσιους προϋπολογισμούς.
Αυτή η πίεση των αγορών έχει μια αιτία: Δεν πιστεύουν στην ικανότητα τόσο της Ελλάδας όσο και της Ιρλανδίας να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Με τον ίδιο τρόπο αμφιβάλλουν για την πιθανότητα η γαλλική κυβέρνηση να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για επιστροφή σε δημόσιο έλλειμμα της τάξης του 3% του ΑΕΠ το 2013. Ακόμη και η Κομισιόν αμφισβητεί αυτό το σενάριο. Το επανέλαβε και χθες.
Για να επιτύχει τον στόχο του, το Παρίσι πρέπει πράγματι και να μειώσει τα δημόσια έξοδα και να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη και ακριβώς σε ό,τι αφορά το τελευταίο αυτό σημείο η Κομισιόν έχει αμφιβολίες. Αναμένει αύξηση του ΑΕΠ της Γαλλίας χαμηλότερη των προβλέψεων της ομάδας του Νικολά Σαρκοζί. Εξάλλου, προκειμένου να καθησυχάσει αυτήν την ανησυχία, η γαλλική δεξιά εφαρμόζει τη φυγή προς τα εμπρός σε ό,τι αφορά τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών: πιστεύει ότι έτσι αντισταθμίζει την ανεπάρκεια της ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα εκείνο που κάνει είναι να πνίγει κι άλλο την ανάπτυξη.
Οι οίκοι αξιολόγησης, οι οδηγοί των αγορών
Οι οίκοι αξιολόγησης παίζουν σημαντικό ρόλο στην κρίση που συγκλονίζει την Ευρωζώνη. Ήδη από τον Ιανουάριο του 1990 ο οίκος Standard & Poor’s αποφάσισε να υποβαθμίσει την αξιολόγηση της Ελλάδας και οι συνάδελφοί του τον μιμήθηκαν λίγο αργότερα. Η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία είναι οι επόμενοι στόχοι. Η Γαλλία απειλείται. Κάθε φορά η κερδοσκοπία στρέφεται κατά των χωρών που στοχοποιούνται με τον τρόπο αυτόν. Μειώνοντας τη βαθμολογία που καταχωρίζεται στα δημόσια χρέη, οι οίκοι αμφισβητούν την ικανότητα αποπληρωμής των χρεών της συγκεκριμένης χώρας. Αυτό αναγκάζει τη χώρα, για να μπορέσει να δανειστεί, να πληρώσει αυξημένο επιτόκια στους επενδυτές που της δανείζουν χρήματα.
Δεν μπορούμε ωστόσο να παραβλέψουμε ένα χαρακτηριστικό των οίκων αξιολόγησης. Επί τριών σημαντικών, δύο, οι Moody’s και Standard & Poor’s, είναι αμερικανικοί, ο τρίτος, ο Fitch, διοικείται από έναν Γάλλο, αλλά έχει την έδρα του στις ΗΠΑ. Στο κάτω - κάτω της γραφής, και οι τρεις συνιστούν την ένοπλο χείρα της Γουόλ Στριτ και του δολαρίου. Αυτό μας οδηγεί στο να θεωρήσουμε αυτή την κρίση του ευρώ ως ένα επεισόδιο του πολέμου των νομισμάτων που έχουν ξεκινήσει οι αμερικανικές αρχές προκειμένου να επιχειρήσουν να περάσουν το βάρος της κρίσης στον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη.
Η μπλόφα των στρες τεστ
Όπως το 2008 σε παγκόσμιο επίπεδο, τώρα στην Ιρλανδία τη φωτιά στην πυρίτιδα την έβαλαν οι τράπεζες. Έτσι οι απώλειες των ιρλανδικών τραπεζικών ιδρυμάτων που συνδέονται μόνο με απώλειες σχετικές με δάνεια ακινήτων, αγγίζουν τα 58 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 1/3 του ετησίου ΑΕΠ της χώρας.
Ωστόσο οι δύο μεγάλες τράπεζες που βύθισαν τη χώρα τους στην κρίση, η Anglo Irish Bank, και η Allied Irish Bank είχαν περάσει με επιτυχία τα στρες τεστ που διεξήγαγαν οι ευρωπαϊκές αρχές το πρώτο εξάμηνο του 2010. Το γεγονός αυτό προκαλεί ερωτήματα σχετικά με το σύνολο του τραπεζικού τομέα της ηπείρου!
Και τούτο είναι σημαντικό από τη στιγμή που οι πόροι των Ευρωπαίων κινητοποιούνται κάθε φορά για τη διάσωση των τραπεζών, καθώς οι λαοί είναι εκείνοι που συμβάλλουν σημαντικά σε αυτή, χωρίς τα σχέδια βοήθειας να συνοδεύονται από κάποιο αίτημα έναντί τους. Δεν τους ζητείται να αλλάξουν τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία δίνουν πιστώσεις, να επιλέξουν να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, την απασχόληση, την ανθρώπινη ανάπτυξη αντί την κερδοσκοπία. Πρόκειται εξάλλου για μια από τις ουσιαστικές αιτίες που εξηγούν την ανικανότητα της Ευρώπης να βγει από την κρίση.
Η ανάγκη μιας κοινωνικής Ευρώπης
Η Ευρώπη σπεύδει προς βοήθεια των τραπεζών της, αλλά βάζοντας τους λαούς να πληρώσουν τον λογαριασμό. Η δημιουργία του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας φέτος, η διαιώνιση ενός μηχανισμού σταθεροποίησης το 2013 δείχνουν a contrario την ανάγκη επίδειξης αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης αλλά σε άλλες βάσεις, που να επιτρέπουν τη διασφάλιση μιας πραγματικής οικονομικής ανάκαμψης που να δημιουργεί θέσεις εργασίας.
Κάτι τέτοιο προϋποθέτει κυρίως να αναλάβει η ΕΚΤ έναν διαφορετικό ρόλο, θέτοντας τις δυνατότητές της για δημιουργία νομίσματος στην υπηρεσία των λαών και όχι των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Δημοσιεύτηκε στην Αυγή,
πηγη

Τι λες; Πάμε μαζί την βόλτα που δεν έκανες...

2010-12-03T22:05:00.000-08:00

..Στην Αθήνα που ΔΕΝ ξέρεις;
ΕΛΑ αδελφέ μου ΠΑΜΕ..
Nα σου δείξω τον δρόμο, λοιπόν.ΑΘΗΝΑ 2010

Βγαίνεις, στην πόρτα σου ακριβώς η Πλατεία Κοτζιά

...κάποιος θα ξέχασε το παράθυρο ανοιχτό

...κοίτα το γκαζόν του Δημαρχείου

...γύρνα πίσω, όμορφη και γραφική Ευπόλιδος

...πάμε Αθηνάς, γωνία με Λυκούργου

...γύρνα και απ' την άλλη, η Λυκούργου συνεχίζεται

...πίσω στην Αθηνάς

...παραδίπλα

...πάνω ψωνίζουν στο Χοντος

...το Αρχαιολογικό Μουσείο, απέναντι

...κατηφόρα της Μάρνης

...Βάθη, κάποιος τρεκλίζει στη Μαιζώνος

...στην Καπνοκοπτηρίου

..μπρος στο Δήμο στη Λιοσίων

...τρία στενά κάτω, στην Ακομινάτου

...ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Κωνσταντίνου

...Μεταξουργείο, κανένα κατωσέντονο στη Δεληγιώργη

...παρέα στην Ιάσωνος

...μόνος στις εκεί ζαρντινιέρες

...μόνος και στην Μαραθώνος

....κάποια φύλλα για κρεβάτι στη Ζήνωνος

...στο πιο ιστορικό κέντρο, Σοφοκλέους

...παραδίπλα

...πιο πέρα

...ο ουρανός της Μενάνδρου

...τα τσιμέντα στη Γεωργίου Σταύρου

...τα φωτεινά ΑΤΜ της Κοραή...

ΠΗΓΗ

Φοιτητές «κατέλαβαν» τον Αγιο Μάρκο της Βενετίας

2010-11-26T11:16:00.000-08:00

Το μπαλκόνι της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία κατέλαβαν την Παρασκευή εξαγριωμένοι Ιταλοί φοιτητές διαδηλώνοντας κατά των μεταρρυθμίσεων στα Πανεπιστήμια που προωθεί η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι.
Μετά από τον Πύργο της Πίζας στην Τοσκάνη και το Κολοσσαίο στη Ρώμη οι εξαγριωμένοι Ιταλοί φοιτητές κατέλαβαν σήμερα το μπαλκόνι της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία

Οι διαδηλωτές ξεδίπλωσαν ένα τεράστιο πανό με τα αιτήματά τους στην πρόσοψη της διάσημης ανά τον κόσμο εκκλησίας του Αγίου Μάρκου, το ιερό μνημείο της πόλης των Δόγηδων.
Στη Σικελία, οι φοιτητές κατέλαβαν επίσης δύο συμβολικούς τόπους: την οροφή του θεάτρου του Παλέρμου και το καμπαναριό του καθεδρικού ναού της Μεσσήνης, ενώ από τους διαδηλωτές δεν γλίτωσαν τόσο ο Πύργος της Πίζας στην Τοσκάνη, όσο και το Κολοσσαίο της Ρώμης.
Είναι η τρίτη ημέρα των μεγάλων φοιτητικών διαδηλώσεων κατά των μεταρρυθμίσεων στα Πανεπιστήμια που περιλαμβάνουν συγχωνεύσεις μικρών ιδρυμάτων, συμμετοχή στα συμβούλιο και εξωπανεπιστημιακών κ.α.
Η ψηφοφορία για τις μεταρρυθμίσεις πρόκειται να γίνει στο ιταλικό κοινοβούλιο στις 30 Νοεμβρίου.

Φούρναρης: Καλά στην Ιταλία δεν γκρινιάζουν που προσέβαλλαν το μνημείο?Δεν θα υποστεί πλήγμα ο τουρισμός?Μάλλον μόνο στον Παρθενώνα η κατάληψη επηρεάζει τον τουρισμό δραματικά..Α ρε τα παπαγαλάκια οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα, αλλά πλέον κοσμός τους κατάλαβε.
http://www.ethnos.gr/

Πολυδούρη Μαρία: Πριγκηπέσσα Της Θλίψης...

2010-11-26T10:36:00.000-08:00

Μαρία Πολυδούρη

1902 – 1930

Ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής από την Καλαμάτα. Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1902 και ήταν κόρη του φιλόλογου Ευγένιου Πολυδούρη και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές ανησυχίες. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα, αφού προηγουμένως είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου και των Φιλιατρών.
Στα γράμματα εμφανίζεται σε ηλικία 14 ετών, με το πεζοτράγουδο «Ο πόνος της μάνας». Αναφέρεται στο θάνατο ενός ναυτικού, τον οποίον ξέβρασαν τα κύματα στις ακτές των Φιλιατρών και είναι επηρεασμένο από τα μανιάτικα μοιρολόγια που άκουγε στο Γύθειο. Σε ηλικία 16 ετών διορίζεται στη Νομαρχία Μεσσηνίας, κατόπιν διαγωνισμού και παράλληλα εκδηλώνει ζωηρό ενδιαφέρον για το γυναικείο ζήτημα. Το 1920 χάνει, σε διάστημα σαράντα ημερών, τον πατέρα και τη μητέρα της.
Το 1921 μετατίθεται στη Νομαρχία Αθηνών και παράλληλα εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην υπηρεσία της θα γνωρίσει τον συνάδελφο και ομότεχνό της Κώστα Καρυωτάκη και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας σφοδρός έρωτας, που θα κρατήσει λίγο, αλλά θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή και το έργο της.
Συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1922, όταν η Πολυδούρη ήταν 20 χρονών και ο Καρυωτάκης 26. Εκείνη είχε δημοσιεύσει κάποια πρωτόλεια ποιήματα, εκείνος είχε εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, τον «Πόνο των ανθρώπων και των πραμάτων» (1919) και τα «Νηπενθή» (1921), και είχε ήδη κατακτήσει την εκτίμηση ορισμένων κριτικών και ομοτέχνων του.
Το καλοκαίρι του 1922 ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από σύφιλη, νόσημα τότε ανίατο και κοινωνικά στιγματισμένο. Το ανακοινώνει πρώτα στην αγαπημένη του και της ζητά να χωρίσουν. Εκείνη, του προτείνει να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά, αλλά ο Καρυωτάκης είναι πολύ περήφανος για να δεχθεί τη θυσία της. Εκείνη πάλι αμφιβάλλει για την ειλικρίνειά του, νομίζει ότι η αρρώστια του είναι πρόφαση για να την απομακρύνει από κοντά του.
Στη διάρκεια του 1924 μπαίνει στη ζωή της ο δικηγόρος Αριστοτέλης Γεωργίου, άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων. Είναι νεαρός, ωραίος και πλούσιος. Θα τον αρραβωνιαστεί στις αρχές του 1925, αν και στην καρδιά της σιγοκαίει ο έρωτάς της για τον Καρυωτάκη.
Παρά την αφοσίωση του αρραβωνιαστικού της, η Μαρία Πολυδούρη δείχνει να μην μπορεί να συγκεντρωθεί σοβαρά σε καμιά δραστηριότητα. Χάνει τη δουλειά της στο Δημόσιο από τις αλλεπάλληλες απουσίες της κι εγκαταλείπει τη Νομική. Φοιτά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, προλαβαίνει μάλιστα να εμφανισθεί ως ηθοποιός σε μία παράσταση.
Το καλοκαίρι του 1926 διαλύει τον αρραβώνα της και φεύγει στο Παρίσι. Σπουδάζει ραπτική, αλλά δεν κατορθώνει να εργαστεί, επειδή προσβάλλεται από φυματίωση. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου μαθαίνει για την αυτοκτονία του πρώην εραστή της Κώστα Καρυωτάκη. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι τρίλλιες που σβήνουν» και το 1929 τη δεύτερη, με τίτλο «Ηχώ στο Χάος». Η φυματίωση τελικά θα την καταβάλει και θα αφήσει την τελευταία της πνοή στην Κλινική Χριστομάνου τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930.
Η Μαρία Πολυδούρη ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του '20, που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής. Ο έρωτας και ο θάνατος είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ποίησή της. Είναι μεστή από πηγαίο λυρισμό που ξεσπά σε βαθιά θλίψη και κάποτε σε σπαραγμό, με εμφανείς τις επιδράσεις από τον Καρυωτάκη και τα μανιάτικα μοιρολόγια. Οι συναισθηματικές και συγκινησιακές εξάρσεις της Πολυδούρη καλύπτουν κάποιες φορές τις τεχνικές αδυναμίες και της στιχουργικές ευκολίες της ποίησής της. Η Μαρία Πολυδούρη άφησε και δύο πεζά έργα: Το «Ημερολόγιο» της και μια ατιτλοφόρητη νουβέλα, με την οποία ανελέητα σαρκάζει το συντηρητισμό και την υποκρισία της εποχής της.
Τα «Άπαντα» της Μαρίας Πολυδούρη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Αστάρτη», σε επιμέλεια Τάκη Μενδράκου. Ο συγγραφέας και ποιητής Κωστής Γκιμοσούλης έγραψε μία μυθιστορηματική βιογραφία της Μαρίας Πολυδούρη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κέδρος» με τον τίτλο «Βρέχει Φως». Ποιήματά της έχουν μελοποιήσει έλληνες συνθέτες «κλασικοί», «έντεχνοι» και «ροκ». Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Μενέλαο Παλλάντιο, Κωστή Κριτσωτάκη, Νίκο Μαμαγκάκη, Γιάννη Σπανό, Νότη Μαυρουδή, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μιχάλη Κουμπιό, Στέλιο Μποτωνάκη και το συγκρότημα «Πληνθέτες».
Δε θα ξανάρθης πια, να μου χαρίσης
απ' την ωραία ζωή που σε φλογίζει
κάτι, ένα της λουλούδι; Σου γεμίζει
με τόσα την καρδιά και το κορμί.

Δε θα ξανάρθης πια...

Δε θάρθης πια, τα χέρια μου να σμίξης
τα παγωμένα, τα εχθρικά μου χέρια;
Πλάι στα δικά σου, μερωμέμα ταίρια
δεν τα ζυγώνει πλέον η αφορμή.

Δε θάρθης!... Πως αργά περνούν οι μέρες.
Κι' όσο εσύ φεύγεις, τόσο με σιμώνει
η γνωριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,
τόσον καιρό με τον κρυφό καημό.

Δε σου περνάει, αλήθεια από τη σκέψη
ότι μπορεί σε μια στιγμή θλιμμένη,
στη μοίρα αυτή που πάντα με προσμένει
να πάω ξανά και δίχως γυρισμό;

Προδοσία

Ζωή πως με παράδωσες μ' ένα φιλί στους δήμιους.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Οι δήμιοι σου, καλόγνωμοι, θάνατο δεν προστάζουν.
Είνε κι' αυτοί απ' τους τίμιους σου και τους ευγενικούς!
Χαμόγελο τα χείλη τους και γλυκό λόγο στάζουν
κ' έχουν κι' αγάπη και σκοπούς ωραίους και ιπποτικούς.

Ω, εμένα το αίμα μου έλειψεν απ' τη φριχτή αγωνία,
στον ξέσαρκό μου τράχηλο να σέρνεται η θηλιά
και να μη σφίγγη. Ω, ευγενική των δημίων μου μανία,
έχω μέσα στα στήθη μου σπασμένη την καρδιά.

Έχω σπασμένη την καρδιά. Μ' έχει η ζωή προδώσει
και μου ζητάνε να γελάσω αθώα και τρυφερά
και νάναι μεσ' στα μάτια μου χαρά και λάμψη τόση,
που να γενή στα ευγενικά σας όνειρα φτερά.

Εγώ πρέπει απ' τη λίγη μου σταγόνα να σας θρέψω
του αίματος, που φαρμάκωσε κι' αυτή μεσ' στην καρδιά.
Τα φάσματα των πόθων μου λουλούδια να σας δρέψω
και να δεχτώ σα μιαν αυγή την τελευταία βραδιά.

Κι' αν η σπασμένη μου καρδιά τρίξη στο σαρκασμό μου,
κι' αν αντί δάκρι στάξουνε τα μάτια μου φωτιά,
θα μου ραβδίσετε το χυδαίο κι' άπρεπο στοχασμό μου
ευγενικά στυλώνοντας την βλοσυρή ματιά.

Όμως η βαριά μοίρα μου δεν είναι ο θάνατός μου.
Μεσ' στην καρδιά βόσκουνε πληγές από φωτιά.
Ποιος από σας, ανύποπτα, τίμιος θα γίνη εχθρός μου
στον ξέσαρκό μου τράχηλο να σφίξη τη θηλιά!

Εξομολόγηση

Ήμουν ανίδεη κι' άπραγη, παρ' όλο
που η αγάπη μούχε πη το «χαίρε».
Ω, για να πω τα λόγια τούτα τώρα
θύμηση τις γλυκές πηγές σου φέρε.

Είχαμε οι δυο καθήσει στο γεφύρι
του έρημου δρόμου που έβγαζε στο ρέμα,
ακίνητοι και παραπονεμένοι,
με σκεφτικό παράξενα το βλέμμα.

Το σκεφτικό μας πρόσωπο η Σελήνη
το αγκάλιαζε με θέρμη και το εφίλει
μα εμείς μέναμε πάντα καθισμένοι
με σιωπηλά τα ξαφνισμένα χείλη.

Λιγάκι πριν δεν ήμαστε θλιμμένοι
μα μούπε ξαφνικά πως μ' αγαπάει.
Αυτό ήταν! Τι να νοιώσαμε με τούτο;
Αχ! όλη η παιδική ψυχή μας πάει!

...Tα είπε όλα....

2010-11-16T22:18:00.000-08:00

Από τον Παντελή Πασπαλά

...αυτό το σύνθημα γράφτηκε χθες στο κέντρο της Αθήνας από νεαρή κοπέλα...τα είπε ΟΛΑ.!!
Μετά από αυτό δεν νομίζω ότι υπάρχουν λόγια για
τον <εορτασμό> της εξέγερσης του 1973...
Τιμή στους χιλιάδες ανώνυμους μαχητές του τότε... του πριν... του μετά....και του σήμερα....
http://ppaspalas.blogspot.com/

http://vathiprasino.blogspot.com/

Αφιέρωμα "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ"

2010-11-16T14:49:00.000-08:00

ΑΡΘΡΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ (ΤΟ ΒΗΜΑ 14.11.2010)

2010-11-16T10:01:00.000-08:00

Share5

ΑΝΥΠΑΚΟΗ

(Συμπεράσματα από τις πρόσφατες εκλογές)

Τα αποτελέσματα από τις τελευταίες εκλογές θέτουν σοβαρά προβλήματα σε σχέση με κείνο το ποσοστό των ψηφοφόρων που νομιμοποιεί μια κυβέρνηση και το κυβερνόν κόμμα να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν την πλειοψηφία ενός λαού και επομένως το δικαιούται να ασκούν την εξουσία.

Ήδη το γεγονός ότι οι ποικίλες αλχημείες -απαραίτητες για να λειτουργήσει δήθεν το σύστημα- επιτρέπουν να αναδειχθούν κυβερνήσεις ουσιαστικής μειοψηφίας κάτω του 50% και να λαμβάνουν αποφάσεις και μέτρα που είναι δυνατόν ακόμα και να αντίκεινται στα συμφέροντα της πραγματικής πλειοψηφίας,
έχει ως αποτέλεσμα να υποσκάπτεται η ενότητα του λαού που μονάχα μια ουσιαστική πλειοψηφία μπορεί να εξασφαλίσει και επομένως η εθνική σύμπνοια που θα πρέπει να αποτελεί το ΑΛΦΑ και το ΩΜΕΓΑ τόσο για την ομαλότητα όσο και για την πρόοδο του συνόλου μιας κοινωνίας.

Τι γίνεται όμως όταν η μεγάλη αποχή και η ύπαρξη πολλών κομμάτων κατεβάζει τον πήχυ της κυβερνητικής πλειοψηφίας στο ένα τρίτο του συνόλου των ψηφοφόρων; Δεν πρόκειται πλέον για ένα ποσοστό περιορισμένης μειοψηφίας όπως πριν αλλά για ένα αποτέλεσμα μιας ελάχιστης μειοψηφίας, που επομένως είναι απαράδεκο να μπορεί να εκπροσωπήσει το σύνολο του λαού και μάλιστα σε μια περίοδο εθνικής κρίσεως.

Από τις αλχημείες των συνταγματολόγων του ισχύοντος κοινοβουλευτικού μας συστήματος εκπέσαμε στην καρικατούρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που επιτρέπει σε μια ασήμαντη για κοινοβουλευτικά σταθμά μειοψηφία να ασκεί την εξουσία εν ονόματι αλλά εάν το επιθυμεί και εις βάρος της πραγματικής πλειοψηφίας του λαού.

Το γεγονός αυτό κατά τη γνώμη ενός απλού πολίτη όπως εγώ αποτελεί εκτροπή από την δημοκρατική νομιμότητα κατά την οποία η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει. Γιατί σήμερα η μεν μειοψηφία κυβερνά η δε πλειοψηφία είναι καταδικασμένη να υφίσταται παθητικά τις αποφάσεις της.

Γεγονός που κατά την γνώμη μου νομιμοποιεί την ανυπακοή και την καθιστά όργανο άμυνας των πολλών απέναντι σε μια έωλη και ουσιαστικά αντιδημοκρατική νομιμοποίηση των ολίγων.

Στον πρώτο γύρο των εκλογών για τον Καλλικράτη το ΠΑΣΟΚ απώλεσε ένα εκατομμύριο των ψηφοφόρων του. Αυτό σημαίνει ότι με τον α ή τον β τρόπο οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος διαφώνησαν με την πολιτική του. Πώς καταγράφεται λοιπόν αυτή η αποδοκιμασία του κυβερνητικού προγράμματος από τους ίδιους τους οπαδούς του σε συνταγματικό επίπεδο ουσίας και όχι τύπων; Και κυρίως ποιες είναι στο επίπεδο πραγματικής δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος; Και με ποιες επιπτώσεις στην πορεία της χώρας; Και με ποιο ουσιαστικό και όχι τυπικό και διάτρητο κύρος όπως τώρα θα εξακολουθεί να έχει το μονοπώλιο των αποφάσεων στη Βουλή για την ψήφιση νόμων και μέτρων χάρη στην κυβερνητική πλειοψηφία;

Πρόκειται για ένα συνταγματικό αδιέξοδο, που βαρύνει, αλλοιώνει και βλάπτει την χρηστή διακυβέρνηση της χώρας οδηγώντας σε μια ουσιαστική κατάχρηση εξουσίας και μετατρέπει τη Βουλή σε ένα άλλοθι για μια κατ’ουσίαν δικτατορική επιβολή μιας μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια οδηγεί στην καταπάτηση της Δημοκρατίας ως συστήματος που διασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες.

Υποθέτω ότι μετά την μετατροπή του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργοκεντρικό, ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι κατά το Σύνταγμα «ρυθμιστής του Πολιτεύματος» παραμένει παθητικός.

Τι δέον γενέσθαι; Το ιδεώδες θα ήταν, η ίδια η Κυβέρνηση να αποκτούσε συναίσθηση της θέσης της και να αναζητούσε μέσα κι έξω από την Βουλή την ευρύτερη δυνατή συναίνεση επιδιώκοντας οι όποιες αποφάσεις να έχουν την έγκριση της ουσιαστικής πλειοψηφίας του λαού παύοντας να οχυρώνεται αλαζονικά σε μια συνταγματική νομιμότητα που μοιάζει με το «άδειο πουκάμισο» του Γιώργου Σεφέρη.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός, δηλαδή ιστορικά και εθνικά ακατάλληλος να υποστηρίξει τα δικαιώματα του λαού του.

Στο μεταξύ και έως ότου η πολιτική εξουσία επιλύσει τα προβλήματά της εμείς η συντριπτική πλειοψηφία των ανεξάρτητων πολιτών έχουμε ηθικό, εθνικό και δημοκρατικό χρέος να θεωρούμε τις αποφάσεις αυτής της ουσιαστικής μειοψηφίας σε μια εποχή μάλιστα που έχει παραδώσει τις τύχες της χώρας μας στους ξένους, ως ηθικά, εθνικά και δημοκρατικά παράνομες, αντιτάσσοντας το όπλο της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ στις ηθικά, εθνικά, δημοκρατικά και ιστορικά παράνομες αποφάσεις της.

Ανυπακοή ατομική και συλλογική σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται μάλιστα κατ’επιταγήν των ξένων επιτηρητών μας και που θίγουν εκτός από τα συμφέροντα του Λαού και της χώρας, την προσωπική, λαϊκή και εθνική μας αξιοπρέπεια.

Στην ιστορία των δημοκρατιών η πολιτική ανυπακοή υπήρξε το μέσο μη βίαιης και διαφανούς αντίστασης του συνειδητού πολίτη απέναντι στις αποφάσεις μιας Κυβέρνησης που παραβιάζει τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης. Η πολιτική ανυπακοή δεν είναι μια αυθαίρετη έννοια. Είναι μια ολόκληρη θεωρία της πολιτικής επιστήμης και του συνταγματικού δικαίου και κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικού μας πολιτισμού. Ας μην ξεχνάμε την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».

ΑΡΘΡΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ (ΤΟ ΒΗΜΑ 14.11.2010)
http://www.ramnousia.com

David Harvey: «Για να αλλάξει πραγματικά το σύστημα πρέπει να θυμώσουν οι εργαζόμενοι»

2010-11-13T08:17:00.000-08:00

«Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω εν συντομία αυτό που περιέγραψα στο τελευταίο μου βιβλίο “Το αίνιγμα του καπιταλισμού”, ένα έργο που ερμηνεύει την πρόσφατη οικονομική κρίση με τους πιο απλούς όρους –τους μαρξιστικούς.
Η ανάλυσή μου στηρίζεται στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Το σχήμα που θα περιγράψω παρακάτω είναι απλό: ξεκινάει από το χρήμα, το οποίο χρησιμοποιείται για την απόκτηση εργατικού δυναμικού και μέσων παραγωγής. Μέσω της τεχνολογίας και της οργάνωσης της εργασίας, τα δύο αυτά στοιχεία παράγουν αγαθά και κέρδη που προκύπτουν από την πώλησή τους. Στη διαδικασία αυτή, υπάρχουν δύο σημαντικά πράγματα που πρέπει να σημειωθούν:
Πρώτον, ότι από τη στιγμή που η διαδικασία παραγωγής σταματά, το σύστημα καταρρέει πλήρως. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Όταν έγινε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου ήμουνα στη Ν. Υόρκη: τα πάντα σταμάτησαν, δεν υπήρχε ούτε κυκλοφορία, ούτε κατανάλωση. Μετά από τέσσερις ημέρες, ο δήμαρχος εμφανίστηκε στην τηλεόραση για να παροτρύνει τους κατοίκους να χρησιμοποιήσουν τις πιστωτικές κάρτες τους, πηγαίνοντας σε εστιατόρια και εμπορικά κέντρα. Ήταν μια πραγματική επαιτεία. Το ίδιο συνέβη και όταν οι Ισλανδοί τραπεζίτες πήραν την εκδίκησή τους από τον κόσμο με την έκρηξη του ηφαιστείου ...

Δεύτερον, για να επιβιώσει το σύστημα πρέπει να επεκτείνεται συνεχώς. Το πλεόνασμα πρέπει να επανεπενδύεται για την αναπαραγωγή του συνολικού προϊόντος. Ιστορικά, το σύστημα αυτό είχε μια συνολική ετήσια αύξηση της τάξης του 2,25% από το 1780. Οι οικονομολόγοι, ωστόσο, πιστεύουν ότι μεγέθυνση μικρότερη του 3% είναι ανησυχητική.

Σήμερα το σύστημα δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να βρει αγορές για νέα προϊόντα. Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε αυτό που συνέβη στο δυτικό κόσμο το 1780-με επίκεντρο 3-4 ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Μπέρμιγχαμ και το Μάντσεστερ- με τη σημερινή κατάσταση. Οι συγκεκριμένες συνθήκες δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Ο κανόνας όμως που επιβεβαιώνεται και στις δύο περιπτώσεις είναι ότι ο ετήσιος ρυθμός μεγέθυνσης δεν πρέπει να μειώνεται. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το σύστημα καταρρέει. Η ετήσια αξία της παγκόσμιας παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών σήμερα είναι 55 τρις δολάρια και το μέγεθος αυτό αυξάνεται εκθετικά. Σε ένα τέτοιο επίπεδο, για να μην «κολλήσει η μηχανή» πρέπει να παράγονται επιπλέον προϊόντα και υπηρεσίες αξίας 1.500 δις ετησίως.

Πρόσφατα υπήρξε μια σημαντική εξέλιξη: οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, εκείνες που παράγουν αγαθά και υπηρεσίες, βρέθηκαν να επανεπενδύουν όλο και περισσότερο τα χρήματά τους σε χρηματοοικονομικά προϊόντα, όπως swaps και άλλα άυλα στοιχεία. Η συνέχιση της παραγωγής τους δεν ήταν πλέον επικερδής γιατί δεν απέφερε αρκετά χρήματα για να τροφοδοτήσει τη λειτουργία της. Ανακύπτει λοιπόν το ερώτημα: οδεύει το σύστημα προς το τέλος του, και αν όχι, ποια είναι τα όριά του;

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, πρέπει να γνωρίζουμε από που προέρχονται τα χρήματα και να κατανοήσουμε πώς δημιουργείται το κεφάλαιο και με ποιο τρόπο ρυθμίζει το σύστημα παραγωγής. Πίσω από αυτή τη διαδικασία υπάρχει αυτό που εγώ αποκαλώ συμπαιγνία χρηματοοικονομίας/κράτους, μια μορφή συνεργασίας μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και του κράτους. Η ιστορία του καπιταλισμού χαρακτηρίζεται από αλλαγές στη λειτουργία αυτού του δεσμού. Όταν διαρρηγνύεται όμως, δημιουργείται κρίση. Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι ο περιορισμός της χρηματοοικονομικής δραστηριότητας στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και στις αρχές του ‘70. Πολλοί ήταν εκείνοι που τότε κάνανε κριτική, υποστηρίζοντας ότι η δυναμική των χρηματοοικονομικών αγορών περιορίζεται υπερβολικά και αυτό αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Από τότε, η συμπαιγνία χρηματοοικονομίας/κράτους μετασχηματίστηκε και ενισχύθηκε, δρομολογώντας μια διαδικασία απορύθμισης. Έτσι, το σύστημα πέρασε από τη συμπίεση των αρχών της δεκαετίας του ‘70, σε μια έξαρση της χρηματοοικονομικής δραστηριότητας με πολύ μεγάλη εξουσία συγκεντρωμένη στα χέρια των χρηματιστών.

Αυτή η συμπαιγνία χρηματοοικονομίας/κράτους είναι πάντα συγκεκαλυμμένη. Η ύπαρξή της είναι εμφανής μόνο σε περιόδους κρίσης. Τη στιγμή της κατάρρευσης της Lehman Brothers, για παράδειγμα, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών εξαφανίστηκε εντελώς από το προσκήνιο: οι μόνοι που είδαμε στην τηλεόραση ήταν ο διευθυντής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (ως εκπρόσωπος του τραπεζικού συστήματος) και ο Υπουργός Οικονομικών. Η απουσία του επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας ήταν προφανής, όπως προφανές ήταν και το γεγονός ότι οι αποφάσεις λαμβάνονταν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και διαμεσολαβούνταν από την τηλεόραση, παρότι το κράτος ήταν αυτό που έχει απορροφήσει τις ζημιές των τραπεζών και, κατά συνέπεια και της Lehman Brothers.

Το δεύτερο ορατό όριο του συστήματος είναι η εργασία. Κατά τη διάρκεια της κρίσης της δεκαετίας του ‘70, το εργατικό κίνημα ήταν ακόμα ισχυρό απέναντι στους εργοδότες, και τα συνδικάτα επηρέαζαν σημαντικά τις αποφάσεις σε σημαντικά ζητήματα όπως ο κατώτατος μισθός. Στη συνέχεια, ακολούθησε αυτό που ονομάζουμε «περιορισμός του κεφαλαίου», μια κατάσταση κατά την οποία η δραστηριότητα του κεφαλαίου ήταν οριοθετημένη. Αυτή η κατάσταση έχει έκτοτε αντιστραφεί.

Την εποχή εκείνη, το κεφάλαιο αντέδρασε με τη στροφή του σε άλλες κατευθύνσεις. Για να υποτάξει τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, η καλύτερη λύση ήταν να εγκατασταθεί αλλού- για παράδειγμα στην Κίνα- και για να επιτρέψει αυτές τις μετεγκαταστάσεις ήταν αναγκαίο να αναμορφώσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το 1985 εγκαθιδρύθηκε, έτσι, ένα σύστημα κυκλοφορίας για τη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας.

Σήμερα, η συζήτηση έχει αλλάξει λίγο. Η κρίση δεν οφείλεται στα συνδικάτα, αλλά είναι συνέπεια της κατάρρευσης των τραπεζών και της υποχρέωσης του κράτους να τις διασώσει. Το κράτος μπαίνει έτσι στο στόχαστρο, μειώνοντας ακόμη περισσότερο τη δύναμη των συνδικάτων.

Η κατάσταση θυμίζει αυτό που συνέβη το 1982 στο Μεξικό, όταν η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα της πτώχευσης και οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν τις τράπεζες – και πριν το βιοτικό επίπεδο των Μεξικανών μειωθεί κατά περίπου 25%. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνουν σήμερα πολλές χώρες- συμπεριλαμβανομένων και των βιομηχανικά ανεπτυγμένων-είναι ότι επιβάλλουν διαρθρωτικές προσαρμογές τύπου ΔΝΤ, οι οποίες φιμώνουν κάθε έκφραση κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες συνεχίζουν να πλουτίζουν. Πριν από δύο χρόνια, οι διαχειριστές των αμοιβαίων κεφαλαίων είχαν κέρδη αξίας τριών δις δολαρίων. Ήδη θεωρούσα ότι τα 250 εκατομμύρια δολάρια που κέρδιζαν ήταν εξωφρενικά, αλλά αυτό ξεπερνάει κάθε όριο ... Και είναι οι ίδιοι που εξασφάλισαν ρευστότητα για τις εμπορικές τράπεζες και επέβαλαν τα αντίστοιχα μέτρα λιτότητας στους εργαζόμενους... Οι άνθρωποι αυτοί είναι σήμερα πλουσιότεροι από ποτέ, ενώ οι φτωχοί γίνονται ακόμα φτωχότεροι. Αυτό που συμβαίνει τώρα στην Αγγλία, για παράδειγμα, είναι ακριβώς ότι έγινε στο Μεξικό εκείνη την περίοδο.

Ένα άλλο βασικό σημείο: η πρόσβαση στα μέσα παραγωγής, που συνδέεται με το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους. Η ίδια διαδικασία ισχύει και εδώ: οι καπιταλιστές αποσπούν χρήματα από το σύστημα οδηγώντας το στα όρια του, και ταυτόχρονα δημιουργούν περιβαλλοντικά προβλήματα που δεν μπορούν πλέον να παραβλεφθούν. Η οικολογική κρίση επιδεινώνεται από μια ελίτ ιδιοκτητών που επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν τις προσόδους τους. Απέναντι στην κρίση, το κυνήγι των ακινήτων και της ιδιοκτησίας φουντώνει σε όλο τον κόσμο. Ορισμένες χώρες, όπως η Κίνα και οι ΗΠΑ αγοράζουν ολόκληρα τμήματα άλλων χωρών (στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική αντίστοιχα). Αυτό προκύπτει από την αναζήτηση μεγαλύτερων κερδών, η οποία με τη σειρά της περιστρέφεται γύρω από την πνευματική ιδιοκτησία, το άλλο μεγάλο Ελντοράντο της εποχής μας.

Ακολουθεί το ζήτημα της παραγωγής το οποίο καλύπτει τα δύο προηγούμενα. Πρώτον, η παραγωγή σχετίζεται με την τεχνολογία και την οργάνωση της εργασίας. Ιστορικά, ο καπιταλισμός έχει δείξει μεγάλη δυναμική σε αυτούς τους δύο τομείς. Η δυναμική αυτή είναι σήμερα προφανής σε περιπτώσεις εταιρειών όπως η IKEA, η Wal-Mart και η Carrefour, οι οποίες την εκμεταλλεύονται εξαιρετικά για να αποσπάσουν ακόμη περισσότερα κέρδη. Υπήρξαν περίοδοι κατά τις οποίες οι εξελίξεις στην τεχνολογία και την οργάνωση της εργασίας έπαιξαν κεντρικό ρόλο σε περιόδους κρίσης. Στην παρούσα κρίση, όμως ο ρόλος τους δεν είναι καθοριστικός, καθώς αυτό που κυριαρχεί είναι το σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα και το σύστημα χρηματοοικονομικών συναλλαγών που λειτουργεί με ταχύτητες νανο-δευτερολέπτου, πάνω και πέρα από τον έλεγχο του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος…Το ζήτημα της παραγωγής αναδεικνύει και ένα δεύτερο στοιχείο: την κατάσταση της εργασίας και την πειθαρχία που επιβάλλεται στους εργαζόμενους. Όπως προανέφερα, κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 τα συνδικάτα έπαιζαν κάποιο ρόλο στην οικονομία. Από τη δεκαετία του ‘80 και μετά, το κεφάλαιο κέρδισε και σ’ αυτό το επίπεδο: δεν υπάρχουν πια συνδικάτα για να ασκήσουν πίεση.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο σχετίζεται με το χρήμα, το πλεόνασμα χρήματος και κατά συνέπεια το κέρδος. Για να παραμείνει ζωντανό, το σύστημα πρέπει να διευρύνεται συνεχώς και η διεύρυνση αυτή απαιτεί αύξηση της ενεργού ζήτησης.

Τονίζω εδώ δύο στοιχεία: από τη μία, το σύστημα πρέπει να δημιουργήσει νέες επιθυμίες και ανάγκες. Από την άλλη, οι άνθρωποι πρέπει να έχουν αρκετά χρήματα για να ανταποκριθούν σ’ αυτές τις επιθυμίες μέσω της κατανάλωσης. Αν κάνουμε πάλι τη σύγκριση με τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και των αρχών του ‘70 – την εποχή που γινόταν λόγος για τον περιορισμό των κερδών – παρατηρούμε ότι έχουμε περάσει στο ακριβώς αντίθετο άκρο: τη συμπίεση των μισθών. Η συμπίεση αυτή συνεπάγεται ότι οι εργαζόμενοι έχουν λιγότερα χρήματα να ξοδέψουν, γεγονός που οδηγεί στη μείωση της ενεργού ζήτησης. Η προτεινόμενη λύση; Δίνουμε σε όλους μια πιστωτική κάρτα και τους συμβουλεύουμε πώς να κάνουν καλή χρήση. Τα χρέη των νοικοκυριών έχουν τριπλασιαστεί από το 1980, ενώ οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι. Το χάσμα διευρύνεται. Η συμπαιγνία χρηματοοικονομίας/κράτους διαθέτει εσκεμμένα όλο και μεγαλύτερη τεχνητή αγοραστική δύναμη σε ανθρώπους με όλο και λιγότερα έσοδα. Αυτό οδήγησε και στην κρίση των subprimes.

Από πολλές απόψεις, τα subprimes αποτέλεσαν τη σπίθα που πυροδότησε την πρόσφατη κρίση. Είναι σημαντικό, όμως, να τονίσουμε ότι αυτό που περιγράφεται ως παγκόσμια κρίση, δεν έπληξε παρά ορισμένες μόνο χώρες και όχι το σύνολο του πλανήτη. Η γεωγραφική ανισότητα είναι πραγματικά μεγάλη. Μπορεί στη Δύση να ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολιτικές λιτότητας, αλλά στην Κίνα, για παράδειγμα, ξεκίνησε ένα κεϋνσιανό πρόγραμμα ανάπτυξης, με μεγάλα έργα και τράπεζες που επενδύουν. Η Κίνα αναπτύσσεται με ρυθμό της τάξης του 10% ετησίως. Όσοι έχουν οικονομικές συναλλαγές με κινέζους εκφράζουν την ίδια απορία: για ποια κρίση μιλάτε; Ούτε όμως και η Αυστραλία έχει βιώσει την κρίση, και αυτό γιατί εξάγει πολλές πρώτες ύλες στην Κίνα. Η Λατινική Αμερική πέρασε μια πολύ σύντομη κρίση, κυρίως γιατί έχει μετατραπεί σε ένα είδος κέντρου παραγωγής σόγιας, με καταστροφικές οικολογικές συνέπειες. Με λίγα λόγια, υπάρχουν δύο αντιδιαμετρικά αντίθετες καταστάσεις: από τη μία η λιτότητα, και από την άλλη η αναβίωση του κεϋνσιανισμού.

Είμαστε, λοιπόν, μάρτυρες μιας πλήρους αναδιάταξης των γεω-οικονομικών δυνάμεων- διολισθαίνουσα ηγεμονία, όπως λέει ο Giovanni Arrighi- με την ανάδυση μιας νέας δύναμης στη Νοτιοανατολική Ασία που ανταγωνίζεται τις ΗΠΑ και, σε κάποιο βαθμό, και την Ευρώπη. Αν εστιάσουμε την προσοχή μας στην τελευταία, διαπιστώνουμε ότι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας προς την Κίνα είναι η Γερμανία - η οποία δεν βγαίνει ιδιαίτερα ζημιωμένη από την κρίση. Σε αντάλλαγμα, η Κίνα θέλει να χρησιμοποιήσει την Ευρώπη ως διέξοδο, αγοράζοντας το λιμάνι της Αθήνας για να οργανώσει την εξαγωγή των προϊόντων της στην Ευρώπη.

Ο λόγος για τον οποίο προτιμώ να επιχειρηματολογώ στη βάση σχημάτων αυτού του τύπου, είναι γιατί μ’ αυτό τον τρόπο μπορώ να προσδιορίσω το ακριβές στάδιο της διαδικασίας όπου το κεφάλαιο συναντάει εμπόδιο και άρα προκαλείται η κρίση.

Οι κρίσεις της δεκαετίας του ‘70 ήταν πολύ διαφορετικές, διότι συνέβησαν σε μια εποχή οικονομικής συρρίκνωσης, κατά την οποία οι εργαζόμενοι ήταν ακόμα καλά οργανωμένοι. Το πρόβλημα τότε δεν ήταν πρόβλημα ενεργού ζήτησης. Η παρούσα κρίση προκλήθηκε λόγω της υπερβολικής δύναμης της συμπαιγνίας χρηματοοικονομίας/κράτους. Το σύστημα δεν μπορεί πλέον να πουλήσει την παραγωγή του και το ερώτημα είναι ποια λύση θα επιλεγεί για την επαναφορά του.

Το βασικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι το εξής: το καπιταλιστικό σύστημα δεν αντιμετωπίζει ποτέ τα αίτια που προκαλούν κρίσεις. Περιορίζεται στο να τις μετατοπίζει με δύο τρόπους: είτε μεταφέροντάς τες σε κάποιο άλλο σημείο της παραγωγικής διαδικασίας, είτε μετακινώντας τες γεωγραφικά. Αν βρισκόμασταν στην Ασία το 1997 ή το 1998, θα ήμασταν μάρτυρες μιας καταστροφής, την ίδια στιγμή που η Δύση θα αναρωτιόταν για ποια κρίση μιλάμε. Το 2001 ήταν η σειρά της Αργεντινής, αλλά και πάλι ήμασταν μακριά. Σήμερα ξέρουμε ότι υπάρχει κρίση. Ο υπόλοιπος κόσμος όμως αναρωτιέται: Ποια κρίση; Η κρίση αυτή κινείται γύρω από την Καλιφόρνια μέχρι την ανατολική ακτή, περνάει από την Ισλανδία και την Πορτογαλία, φτάνει στην Ιρλανδία ... Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε, λοιπόν, πού θα ξεσπάσει η επόμενη κρίση. Ίσως στη Σαγκάη, όπου η αγορά στέγης βρίσκεται σε διαδικασία δημιουργίας μιας νέας φούσκας.

Για να αλλάξει πραγματικά το σύστημα, πρέπει οι εργαζόμενοι στην Ευρώπη να θυμώσουν και να αποφασίσουν ότι εφόσον το σύστημα δε λειτουργεί ήρθε η ώρα να γίνει μια ταξική σύγκρουση που θα το ανατρέψει και θα το αντικαταστήσει με κάτι νέο…"»

Oμιλία του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Μπελβίλ (21 Οκτωβρίου 2010), σε μετάφραση της ‘Ελενας Παπαδοπούλου,
από το http://rnbnet.gr

http://vathiprasino.blogspot.com

Είκοσι τρία χρόνια από το θάνατο της Πασιονάρια

2010-11-13T06:22:00.000-08:00

Ιουλία Κιλέρη

[ - ] Μέγεθος [ + ]

Στις 12 Νοεμβρίου του 1987, έκλεισε τα μάτια της, σε ηλικία 93 ετών, η επαναστάτρια που για περισσότερο από μισό αιώνα γοήτευσε και ενέπνευσε με το ασυμβίβαστο πνεύμα της ανθρώπους και κινήματα σε ολόκληρο τον κόσμο, Ντολόρες Ιμπαρούρι, ή αλλιώς «Πασιονάρια».

Όγδοη από τα έντεκα παιδιά μιας φτωχικής οικογένειας Βάσκων ανθρακωρύχων, αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σχολείο σε ηλικία 15 ετών για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά της
. Το 1919 παντρεύεται τον Χουλιάν Ρουίζ, ανθρακωρύχο και συνδικαλιστή. Η φυλάκισή του ένα χρόνο αργότερα, λόγω συμμετοχής του σε μια γενική απεργία, ενέτεινε την οικονομική δυσχέρεια της οικογένειας και κινητοποίησε πολιτικά την Ιμπαρούρι.
Το La Pasionaria (Λουλούδι του Πάθους) ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε στα πρώτα της άρθρα στην τοπική εφημερίδα ανθρακωρύχων El Minero Vizcaino. Το όνομα αυτό την ακολουθεί έκτοτε.
Η ενασχόλησή της με την Αριστερά ξεκινάει το 1920, χρονιά που εκλέγεται στην Επαρχιακή Επιτροπή του Βάσκικου Κομουνιστικού Κόμματος. Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, μετακομίζει στη Μαδρίτη, όπου γίνεται συντάκτρια της αριστερής εφημερίδας Mundo Obrebo. Οι επιρροές του Μαρξ, παρά τις ρωμαιοκαθολικές καταβολές της οικογένειάς της, είναι έντονες. Σύντομα, γίνεται μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας. Η έντονη δράση της και ο φλογερός της λόγος την οδήγησαν αρκετές φορές στην φυλακή. Στις προτεραιότητές της: η βελτίωση των συνθηκών εργασίας και υγειονομικής περίθαλψης των εργατών.
Με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου το 1936, ο αντιφασιστικός αγώνας αποκτά σάρκα και οστά. ¡No Pasaran! (Δεν θα περάσουν) φωνάζει και ο λαός ακολουθεί. Καλεί τις γυναίκες να πολεμήσουν με μαχαίρια και καυτό λάδι κατά της δικτατορίας. Η επιρροή του Κομουνιστικού Κόμματος αυξάνεται και η Ιμπαρούρι αποτελεί πλέον κεντρική του φιγούρα.

Η νίκη του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο το 1939 την οδηγεί στην εξορία. Η Πασιονάρια μεταβαίνει στη Σοβιετική Ένωση, όπου οι αγώνες της ήταν ήδη γνωστοί, και συνεχίζει την πολιτική της δραστηριότητα. Την ακολουθεί κι ο γιος της, ο οποίος κατατάσσεται στον Κόκκινο Στρατό. Χάνει, ωστόσο, τη ζωή του στη Μάχη του Στάλινγκραντ το 1942.
Το 1944, κι ενώ βρίσκεται ακόμα στην εξορία, γίνεται Γενική Γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας. Η Σοβιετική Ένωση της αποδίδει το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν και το Βραβείο του Τάγματος του Λένιν, αναγνωρίζοντας την προσφορά της στους αγώνες κατά των καταπιεστικών καθεστώτων. Πλέον, είναι πρόεδρος του Κόμματος, τίτλο που διατηρεί μέχρι το τέλος της ζωής της.

Μόνο μετά τον θάνατο του στρατηγού Φράνκο επιστρέφει στη χώρα της, όπου την υποδέχονται θριαμβευτικά. Η Πασιονάρια είναι για τον ισπανικό λαό, το πρόσωπο, το έμβλημα που τόλμησε να αντιπαραταχθεί σε ένα καθεστώς που καταπάτησε την ελευθερία του και αμαύρωσε την Ιστορία του. Ο ίδιος ο Χέμινγουεϊ εμπνεύστηκε στο βιβλίο του Για ποιον χτυπάει η καμπάνα από το μεγαλείο της γυναίκας Ντολόρες Ιμπαρούρι.
http://tvxs.gr

Ο τoίχος είχε την δική του ιστορία...

2010-11-13T04:08:00.000-08:00

busy bee

Είστε Ελληνες. Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της!!!

2010-11-12T08:59:00.000-08:00

Αργεντινός Οικονομολόγος Καθηγητής Πανεπιστημίου: Απαλλαγείτε από τους τοκογλύφους!Συνομιλώντας με τον μελετητή της κρίσης της Αργεντινής, οικονομολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες, Κλαούντιο Κατς, αποκομίζει κανείς την πεποίθηση ότι υπάρχει ζωή μετά τον (οικονομικό) θάνατο.
Ο Κατς ήρθε στην Αθήνα της μιζέριας, της οικονομικής ασφυξίας και της αυτομαστίγωσης για να μας θυμίσει ότι όσα ζούμε, τα έζησαν κι άλλοι. Και επιβίωσαν....

Ότι μπορούμε να βγούμε από το τέλμα πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε.
Οτι η οικονομία της Αργεντινής είδε άσπρη μέρα μόνον όταν σταμάτησε να κάνει ό,τι της ζητούσαν οι πιστωτές.Όπως η Ελλάδα σήμερα, έτσι και η Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’90 όφειλε πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει.
«Δεν έχετε να πληρώσετε; Δώστε μας τα πετρέλαια. Πουλήστε τις τηλεπικοινωνίες, την ύδρευση, τις αερογραμμές, τη συγκοινωνία, το φυσικό αέριο. Η κυβέρνηση Μένεμ τούς τα έδωσε όλα. Και βρέθηκε η Αργεντινή στην παράδοξη κατάσταση να έχει πουλήσει τα πάντα και το χρέος της να αυξάνεται αντί να μειώνεται» λέει, χειρονομώντας ζωηρά.
«Μας έστυψαν όσο μπορούσαν, το ίδιο κάνουν τώρα μ’ εσάς. Ηξεραν ότι η αποπληρωμή είναι αδύνατη, αλλά η στρατηγική τους ήταν μη σκέφτεστε, δώστε».Ο Kατς είναι οικονομολόγος, αλλά θεωρεί ότι σε προβλήματα όπως αυτά, τον πρώτο λόγο έχει η πολιτική. «Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό», επισημαίνει. «Πρέπει πρώτα να ληφθεί μια θεμελιώδης πολιτική απόφαση και εν συνεχεία υπάρχουν δύο – τρεις εναλλακτικές λύσεις στο πεδίο της οικονομίας».Η απόφαση αυτή είναι ότι η χώρα σταματά να εξοφλεί τους διεθνείς πιστωτές, είτε προχωρώντας σε στάση πληρωμών, όπως η Αργεντινή, είτε αρχίζοντας λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως το Εκουαδόρ.
«Το Εκουαδόρ δημιούργησε διεθνή επιτροπή ειδικών που προχώρησε σε λογιστικό έλεγχο του χρέους και κατέληξε ότι το πραγματικό χρέος ήταν μικρότερο από το ονομαστικό χρέος», υπογραμμίζει.
Ρωτώ πόσο επίπονη ήταν η στάση πληρωμών για την Αργεντινή. «Εκμεταλλευθήκαμε την περίοδο 2002-2005 για την οξυγόνωση της οικονομίας», απαντά.
«Είχαμε χρήματα για τα λογικά πράγματα, για μισθούς, συντάξεις, σχολεία, νοσοκομεία, για κάποιες επενδύσεις».Το λάθος της Αργεντινής είναι ότι περίμενε έως ότου χρεοκοπήσει, δεν προχώρησε στη στάση πληρωμών οργανωμένα και συντεταγμένα.
«Το πρώτο και κύριο πράγμα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει θα ήταν να αναλάβει έγκαιρα η κυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Δεν μιλώ για εθνικοποίηση, μιλώ για προσωρινό πλήρη έλεγχο. Αυτό θα εμπόδιζε τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, που δημιούργησε πολλά προβλήματα», λέει.
«Για να διαπραγματευθεί όμως μια κυβέρνηση με τις τράπεζες σε μια τέτοια στιγμή, πρέπει να βάλει στο τραπέζι το διάταγμα της εθνικοποίησής τους, ως απειλή, προκειμένου αυτές να συμφωνήσουν να δώσουν προσωρινά τον έλεγχο».Ενώ η στάση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη, η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε τα πάντα για να την αποτρέψει , περιλαμβανομένης της δέσμευσης των καταθέσεων της μεσαίας τάξης προκειμένου να πληρωθούν οι πιστωτές.
«Αυτό ήταν το μοιραίο τους λάθος, καθώς η μεσαία τάξη ενώθηκε με τους φτωχούς που είχαν αρχίσει πραγματικά να πεινάνε», λέει. Δέκα μήνες διαδηλώσεων κορυφώθηκαν στην εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001, που υποχρέωσε τον πρόεδρο Ντε λα Ρούα να φύγει με ελικόπτερο από το πολιορκούμενο προεδρικό μέγαρο και τον διάδοχό του να κηρύξει στάση πληρωμών και να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο.
Ελεγχος του ευρώ «Καμία κυβέρνηση δεν αποφασίζει μόνη της κάτι τέτοιο, πρέπει να υποχρεωθεί από κάτω», επισημαίνει, προσθέτοντας ότι απαιτείται και εθνικός έλεγχος της νομισματικής πολιτικής. «Συνειδητοποιείτε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ;» ερωτώ.
«Μπορείτε να αποφασίσετε να μείνετε στο ευρώ, να φύγετε ή να επιλέξετε μια μέση λύση. Πρώτα οι Ελληνες θα αναλάβουν τον έλεγχο του νομίσματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Μετά απ’ αυτό, θα μπορέσετε να συζητήσετε για το μέλλον του ευρώ με άλλους όρους».Και η άποψή του για τις τρομακτικές αντιδράσεις που θα προέκυπταν; «Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Ότι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία.
Ότι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Ότι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους. Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου».Ο Κατς τονίζει ότι η οικονομική διαφορά ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Αργεντινή, τη Βολιβία ή το Εκουαδόρ.
«Όμως, όλες αυτές οι μικρές χώρες μπόρεσαν να διαπραγματευθούν με τη μεγάλη δύναμη. Στη Λατινική Αμερική δεν επαναλαμβάνουμε ό,τι λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Είστε Ελληνες», λέει και δείχνει με πάθος την γκραβούρα του Παρθενώνα, που συμπτωματικά κρέμεται πάνω από το τραπέζι μας. Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της.
http://blogpress-gr.blogspot.com

8 πράγματα που μάθαμε από τον Stephen Hawking

2010-11-04T10:20:00.000-07:00

Από την άποψη ότι το σύμπαν μας είναι ένα από τα πολλά που υπάρχουν, μέχρι την αποκάλυψη ότι ο Έλληνας μαθηματικός Πυθαγόρας δεν επινόησε το Πυθαγόρειο Θεώρημα...

Διαβάζοντας το νέο βιβλίο του φυσικού Stephen Hawking, «Το μεγάλο σχέδιο», το οποίο συνέγραψε μαζί με τον φυσικό Leonard Mlodinow, κρατήσαμε τα 8 πιο σοκαριστικά πράγματα που διατυπώνουν οι δύο επιστήμονες.

Το βιβλίο καλύπτει σημαντικά ερωτήματα γύρω από τη φύση και την προέλευση του σύμπαντος.

1. Το παρελθόν είναι πιθανότητα

Σύμφωνα με τους Hawking και Mlodinow, μία συνέπεια της θεωρίας της κβαντικής μηχανικής είναι πως τα γεγονότα του παρελθόντος, τα οποία δεν παρατηρούμε άμεσα, δεν έχουν συμβεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αντιθέτως, έγιναν με κάθε πιθανό τρόπο. Αυτό σχετίζεται με την πιθανολογική φύση της ύλης και της ενέργειας, που διαπιστώνονται από την κβαντική μηχανική: Εάν δεν υποχρεώνονται να επιλέξουν μία συγκεκριμένη κατάσταση μέσω της άμεσης παρέμβασης από την εξωτερική παρατήρηση, τότε τα γεγονότα θα ταλαντεύονται σε μία κατάσταση αβεβαιότητας.

Για παράδειγμα, εάν το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ένα μόριο ταξίδεψε από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, τότε δεν αληθεύει ότι το μόριο ακολούθησε μία συγκεκριμένη οδό. Αντιθέτως, το μόριο αυτό διένυσε ταυτόχρονα κάθε πιθανή οδό που μπορεί να συνδέσει τα δύο σημεία.

Οι συγγραφείς συνοψίζουν την άποψή τους στο ακόλουθο: «Ανεξαρτήτως του πόσο εξονυχιστική μπορεί να είναι η παρατήρησή μας για το παρόν, το παρελθόν -όπως και το μέλλον- είναι αόριστα και υπάρχουν μόνο ως πεδίο των πιθανοτήτων.»

2. Η δύναμη του φωτός

Ένας λαμπτήρας νυκτός 1 watt εκπέμπει ένα δισεκατομμύριο δισεκατομμυρίων φωτόνια το δευτερόλεπτο.

Τα φωτόνια είναι τα στοιχειώδη μόρια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Παραδόξως, όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα μόρια, συμπεριφέρονται και ως μόρια και ως κύματα.

3. Η θεωρία των πάντων

Εάν υπάρχει μία «θεωρία των πάντων», που να μπορεί να περιγράψει όλο το σύμπαν, τότε αυτή είναι η Θεωρία Μ, σύμφωνα με τους δύο επιστήμονες. Το συγκεκριμένο μοντέλο είναι μία εκδοχή της θεωρίας των χορδών, η οποία θεωρεί πως στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις, όλα τα μόρια είναι ουσιαστικά μικρές καμπύλες χορδών, που πάλλονται σε διαφορετικές συχνότητες. Εάν ισχύει, όλη η ύλη και η ενέργεια ακολουθεί κανόνες που προκύπτουν από τη φύση αυτών των χορδών.

«Η θεωρία Μ είναι το μοναδικό μοντέλο που έχει όλα τα χαρακτηριστικά που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να έχει η τελική θεωρία,» αναφέρουν οι συγγραφείς.

Μία συνέπεια της θεωρίας αυτής είναι πως το σύμπαν μας δεν είναι το μοναδικό -υπάρχει αδιευκρίνιστος αριθμός εξάδελφων συμπάντων, με διαφορετικούς φυσικούς νόμους και χαρακτηριστικά.

4. Γενική σχετικότητα

Εάν κάποιος σκέφτεται τη γενική σχετικότητα, υποθέτει πως αυτή η λαμπρή ιδέα του Αϊνστάιν βρίσκει εφαρμογή μόνο σε πάρα πολύ μεγάλα αντικείμενα, εντελώς εκτός της καθημερινής πραγματικότητας, όπως στους γαλαξίες και τις μαύρες τρύπες.

Ουσιαστικά, όμως, η παραμόρφωση του χρόνου στο διάστημα επηρεάζει και πράγματα που γνωρίζουμε και χρησιμοποιούμε, όπως τονίζουν οι δύο επιστήμονες.

Εάν η γενική σχετικότητα δεν ληφθεί υπόψη στα δορυφορικά συστήματα πλοήγησης GPS, τότε προκύπτουν σφάλματα στις παγκόσμιες τοποθεσίες, της τάξης των 10 χιλιομέτρων την ημέρα. Αυτό συμβαίνει γιατί η γενική σχετικότητα περιγράφει πως ο χρόνος κυλάει αργότερα όσο πιο κοντά βρίσκεται το αντικείμενο σε μία μεγάλη μάζα. Έτσι, αναλόγως της απόστασης των δορυφόρων από τη Γη, τα ρολόγια που διαθέτουν λειτουργούν με ελαφρώς διαφορετική ταχύτητα, γεγονός που θα μπορούσε να αλλοιώσει τους υπολογισμούς των τοποθεσιών, εκτός και αν ληφθεί υπόψη η γενική σχετικότητα.

5. Περιορισμένο ψάρι

Πριν από λίγα χρόνια, το δημοτικό συμβούλιο της Μόντζα, στην Ιταλία, απαγόρευσε στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων να έχουν χρυσόψαρα σε γυάλες. Ο νόμος αυτός είχε ως σκοπό να προστατεύσει τα ψάρια από την διαστρεβλωμένη φύση της πραγματικότητας, δεδομένου ότι το κυρτό φως τα κάνει να βλέπουν παραμορφωμένο τον περιβάλλοντα χώρο τους.

Οι Hawking και Mlodinow φέρνουν στην επιφάνεια το γεγονός αυτό για να τονίσουν πως είναι αδύνατον να γνωρίζουμε την αληθινή φύση της πραγματικότητας. Θεωρούμε πως έχουμε μία ακριβή εικόνα των γεγονότων. Πως θα ήταν όμως δυνατόν αυτό εάν ζούσαμε μεταφορικά σε μία γιγάντια γυάλα και δεν μπορούσαμε να δούμε πέραν της δικής μας άποψης για να συγκρίνουμε;

6. Ο Πυθαγόρας έκλεψε τα εύσημα

Στο παρελθόν, κάποιοι συγγραφείς υποστήριξαν πως ο μεγάλος Έλληνας μαθηματικός Πυθαγόρας δεν ανακάλυψε το Πυθαγόρειο Θεώρημα.

Μετά από κάποια έρευνα βρέθηκε πως ο τύπος (α2 + β2 = γ2 , που περιγράφει τη σχέση μεταξύ τριών πλευρών ενός ορθογωνίου τριγώνου) ήταν στην πραγματικότητα προγενέστερος του Πυθαγόρα. Οι Βαβυλώνιοι, για παράδειγμα, φαίνεται να έχουν καταγράψει τη βασική ιδέα σε αρχαίες μαθηματικές πλάκες, πριν ο Πυθαγόρας να βρεθεί στο προσκήνιο, το 570 π.Χ.

7. Τα κουάρκ δεν είναι ποτέ μόνα

Τα κουάρκ, τα στοιχειώδη δηλαδή σωματίδια των πρωτονίων και νετρονίων, είναι πάντα σε ομάδες και ποτέ μόνα τους. Προφανώς, η δύναμη που συγκρατεί τα κουάρκ μεταξύ τους αυξάνει με την απόσταση, άρα όσο πιο μακριά προσπαθήσει να φύγει κάποιο, τόσο πιο δυνατά έλκεται προς τα πίσω. Συνεπώς, δεν υπήρξαν ποτέ στη φύση ελεύθερα κουάρκ.

Τα πρωτόνια και τα νετρόνια αποτελούνται εξίσου από τρία κουάρκ. (Τα πρωτόνια περιέχουν δύο «άνω» κουάρκ και ένα «κάτω», ενώ τα νετρόνια έχουν δύο «κάτω» και ένα «άνω» κουάρκ.)

8. Το σύμπαν είναι αυτοδημιούργητο

Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους ισχυρισμούς σε όλο το βιβλίο είναι πως δεν χρειαζόμαστε την ιδέα του Θεού για να εξηγήσουμε τι προκάλεσε τη δημιουργία του σύμπαντος.

«Δεν χρειάζεται η επίκληση στο Θεό για να εξηγήσουμε τη δημιουργία του σύμπαντος, υποστηρίζουν οι δύο επιστήμονες.

Αντιθέτως, από μόνοι τους οι νόμοι της επιστήμης μπορούν να εξηγήσουν το πώς ξεκίνησε το σύμπαν. Ο σύγχρονος τρόπος κατανόησης του χρόνου δηλώνει πως είναι απλά μια άλλη διάσταση, όπως το διάστημα, επομένως δεν έχει αρχή.

«Επειδή υπάρχει ένας κανόνας όπως η βαρύτητα, το σύμπαν μπορεί και δημιουργεί τον εαυτό του από το τίποτα,» συμπληρώνουν. «Η αυτοδημιουργία είναι ο λόγος που υπάρχει κάτι αντί για το τίποτα, για την ύπαρξη του σύμπαντος και για τη δική μας ύπαρξη.»
http://apocalypsejohn.blogspot.com

Ανεργία | Σπάει κάθε ρεκόρ στην Ευρώπη!

2010-10-29T09:54:00.000-07:00

Συντάκτης: cpanagos • Αναρτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου, 2010

Στην Ευρωζώνη το ποσοστό της ανεργίας έφτασε στο ιστορικά υψηλότερο 10,1% του ενεργού πληθυσμού το μήνα Σεπτέμβριο, οριακά πάνω από το 10% από τον περασμένο Αύγουστο ύστερα από στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σήμερα Παρασκευή, από την Eurostat.

Πιο συγκεκριμένα αυτό σημαίνει ότι επί επτά μήνες, το ποσοστό ανεργίας κυμαίνεται γύρω στο 10%, το οποίο και είναι το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί από την δημιουργία της Ευροζώνης το 1999.

Να πούμε ότι συνολικά 15.917.000 άνθρωποι ήταν χωρίς δουλειά το Σεπτέμβριο στις 16 χώρες της ευρωζώνης, δηλαδή 67.000 περισσότεροι από τον Αύγουστο.

Στο τελικό σύνολο της Ευρωπαικής Ένωσης, η ανεργία παρέμεινε σταθερή το Σεπτέμβριο σε σχέση με τον Αύγουστο στο 9,6% του ενεργού πληθυσμού, ωστόσο ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 71.000 άτομα, στα 23.109.000.

Τέλος, σύμφωνα με τη Εurostat, τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφονται σε Ολλανδία (4,4%) και Αυστρία (4,5%) ενώ τα υψηλότερα στην Ισπανία με ποσοστό 20,8%.

Επίσης το ποσοστό της ανεργίας στις δύο μεγαλύτερες οικονομίες της ευρωζώνης, τη Γερμανία και τη Γαλλία, ανέρχεται σε 6,7% και 10% αντίστοιχα.΄

http://www.neolaia.gr

Πώς οι ΗΠΑ εξαπολύουν έναν νέο χρηματοπιστωτικό παγκόσμιο πόλεμο, του Μ. Χάντσον

2010-10-28T01:59:00.000-07:00

[ - ] Μέγεθος [ + ]

Τι θα εμποδίσει τις τράπεζες των ΗΠΑ και τους πελάτες τους να δημιουργήσουν 1 τρισ., 10 τρισ. ή ακόμα και 50 τρισ. δολάρια μέσα από τα πληκτρολόγια των υπολογιστών τους, για να αγοράσουν όλα τα ομόλογα και μετοχές στον κόσμο, μαζί με όλη τη γη και τα άλλα περιουσιακά στοιχεία προς πώληση, με την ελπίδα να αποκομίσουν κεφαλαιακά κέρδη και να τσεπώσουν τη διαφορά των επιτοκίων (τα σπρεντς), χρησιμοποιώντας δανεικά με κόστος επιτοκίου μικρότερο από 1%;
Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζεται σήμερα.

Η δημοσιονομία αποτελεί τη νέα μορφή εχθροπραξιών. [...] Είναι ένας ανταγωνισμός δημιουργίας πίστωσης για να εξαγοραστούν ξένοι πόροι, ακίνητα, δημόσιες και ιδιωτικοποιημένες υποδομές, χρεόγραφα και εταιρικές μετοχές. Ποιος χρειάζεται έναν στρατό, όταν είναι σε θέση να πετύχει τον αντικειμενικό του σκοπό (νομισματικό πλούτο και ιδιοποίηση περιουσιακών στοιχείων) απλά με οικονομικά μέσα; Το μόνο που χρειάζεται είναι οι κεντρικές τράπεζες να δεχτούν πίστωση σε δολάρια υποτιμημένης διεθνούς αξίας ως πληρωμή για τοπικά περιουσιακά στοιχεία. […]
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι δαιμονοποιούν ξένες χώρες, λέγοντας ότι «χειραγωγούν τα νομίσματα» επιθετικά, κρατώντας χαμηλά την τιμή τους. Όμως, το μόνο που κάνουν είναι να προστατεύουν τα νομίσματά τους για να μην υπερτιμηθούν έναντι του δολαρίου από τους κερδοσκόπους που χρησιμοποιούν το αρμπιτράζ και τους κερδοσκόπους του χρηματιστηρίου που πλημμυρίζουν τις χρηματιστηριακές αγορές τους με δολάρια. Οι ξένες κεντρικές τράπεζες είναι αναγκασμένες ή να επιτρέψουν παθητικά στα εισρέοντα δολάρια να οδηγήσουν σε υπερτίμηση τις συναλλαγματικές ισοτιμίες τους -πετώντας τις εξαγωγές τους εκτός των παγκόσμιων αγορών- ή να ανακυκλώσουν αυτή την εισροή δολαρίων σε βραχυπρόθεσμα αμερικανικά ομόλογα που αποδίδουν μόνο 1% και των οποίων η ανταλλακτική αξία συνεχώς μειώνεται. [...]
Η «ποσοτική διευκόλυνση» («Quantitative easing -έκδοση χρήματος) αποτελεί έναν ευφημισμό για το πλημμύρισμα των οικονομιών με πίστωση, που σημαίνει χρέος, στην άλλη πλευρά του ισολογισμού. Η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) διοχετεύει ρευστό και αποθεματικά στο εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα για να μειώσει τα επιτόκια, ώστε να δώσει «διέξοδο» στις τράπεζες που κατέχουν υποθήκες πολύ υψηλότερης αξίας από τα σπίτια που αποτελούν εμπράγματες εγγυήσεις τους, ως αποτέλεσμα των επισφαλών δανείων της φούσκας των ακινήτων του 2008. Αλλά γιατί οι τράπεζες να δώσουν δάνεια, όταν το ένα τρίτο των σπιτιών στις ΗΠΑ είναι φθηνότερα από τις υποθήκες και ως αποτέλεσμα του αποπληθωρισμού του χρέους η οικονομία συρρικνώνεται;
Το πρόβλημα είναι ότι η ποσοτική διευκόλυνση των ΗΠΑ οδηγεί το δολάριο προς τα κάτω και τα άλλα νομίσματα προς τα επάνω, προς μεγάλη ικανοποίηση των κερδοσκόπων, που απολαμβάνουν γρήγορα και εύκολα κέρδη. Για να υπερασπιστούν αυτό το σύστημα οι Αμερικανοί διπλωμάτες απειλούν να βυθίσουν την παγκόσμια οικονομία σε χρηματοπιστωτική αναρχία, εάν άλλες χώρες δεν συμφωνήσουν σε μια επανάληψη της συμφωνίας Πλάζα του 1985 (1) «ως ένα πιθανό πλαίσιο για την μεθόδευση μιας πτώσης του δολαρίου και την αποφυγή ενδεχόμενων αποσταθεροποιητικών εμπορικών ανταγωνισμών». [...]
Αλλά ο κόσμος έχει την εμπειρία της συμφωνίας Πλάζα που εκτροχίασε την ιαπωνική οικονομία, υποχρεώνοντάς την να ανατιμήσει το νόμισμά της, ενώ ταυτόχρονα έπεφταν τα επιτόκια λόγω της τεράστιας πίστωσης που διόγκωσε τη φούσκα των ακινήτων. Η εναλλακτική λύση έναντι ενός νέου νομισματικού πολέμου «εκτός κάθε ελέγχου», όπως υπέδειξαν οι ομάδες πίεσης των τραπεζών, είναι «να φτάσουμε σε μια ευρύτερη κατανόηση για το πού θα έπρεπε να κατευθυνθούν τα νομίσματα». Εντούτοις, ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντ. Στρος-Καν ήταν πιο ρεαλιστής: «Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει διάθεση για μια νέα συμφωνία σαν εκείνη του Πλάζα ή του Λούβρου», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου. «Ζούμε σε άλλες εποχές». […](Currency war fears dominate IMF talks, Financial Times, 9/10/2010, and, Easy Money Churns Emerging Markets, Wall Street Journal, 8/10/ 2010).
Την παραμονή των συνεδριάσεων του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον πρόσθεσε:: «Κατανοούμε πως πρέπει να ισχύσουν κάποια στοιχεία κεφαλαιακών ελέγχων».
Έτσι, το μεγάλο ερώτημα σήμερα είναι πόσο καιρό θα ενδίδουν οι άλλες χώρες, καθώς το συσσωρευμένο κόστος αυξάνεται σε τεράστιο βαθμό; Ο κόσμος αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην χρηματοπιστωτική αναρχία και στην υπαγωγή σε έναν νέο οικονομικό εθνικισμό των ΗΠΑ. Αυτό είναι που ωθεί τις άλλες (καπιταλιστικές) χώρες να δημιουργήσουν ένα άλλο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήδη έχει ζήσει ένα μακροχρόνιο και ανεπιτυχές πείραμα «ποσοτικής διευκόλυνσης» με το ιαπωνικό carry trade [δανεισμός σε νόμισμα με χαμηλά επιτόκια για τοποθέτηση σε άλλα νομίσματα με υψηλότερα] που εμφανίστηκε αμέσως μετά την οικονομική φούσκα του 1990. Το ρευστό που διοχέτευσε στις τράπεζες η Τράπεζα της Ιαπωνίας τους επέτρεψε να δανείζουν γιεν σε κερδοσκόπους με χαμηλό επιτόκιο προκειμένου να αγοράσουν υψηλής απόδοσης τίτλους. Η Ισλανδία, για παράδειγμα, πλήρωνε 15%. Έτσι, τα ιαπωνικά γιεν μετατράπηκαν σε ξένα νομίσματα και η συναλλαγματική ισοτιμία τους έτεινε να μειώνεται.
Το 2006 οι ΗΠΑ και η Ευρώπη είχαν αναπτύξει μια ίδιου τύπου φούσκα, στα χρηματιστήρια και στα ακίνητα. Αφού έσκασε το 2008, έκαναν το ίδιο με τις ιαπωνικές τράπεζες. Επιδιώκοντας να βοηθήσει τις αμερικανικές τράπεζες να αυξήσουν την αξία των περιουσιακών στοιχείων που είχαν στα χέρια τους, η Fed πλημμύρισε την οικονομία με πίστωση. Στόχος ήταν να παράσχει στις τράπεζες μεγαλύτερη ρευστότητα, με την ελπίδα πως θα έδιναν περισσότερα δάνεια σε εγχώριους οφειλέτες. Η οικονομία «θα δανειζόταν για να βγει από το χρέος», προκαλώντας τεχνητή αύξηση τιμών στα ακίνητα, τις μετοχές και τα χρεόγραφα, ώστε να αποφευχθούν οι κατασχέσεις κατοικιών και ο επακόλουθος αφανισμός των εγγυήσεων στους ισολογισμούς των τραπεζών.
Αυτό εκδηλώνεται, σήμερα, καθώς η ρευστότητα των ΗΠΑ μετακυλίεται στις ξένες οικονομίες, αυξάνοντας τις συναλλαγματικές τους ισοτιμίες. Πρόσφατα ο Τζ. Στίγκλιτς εξήγησε πως αντί να βοηθήσει την παγκόσμια ανάκαμψη, η «πλημμυρίδα ρευστότητας» από την Fed και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προκαλεί «χάος» στις ξένες αγορές συναλλάγματος. [...]
Η ποσοτική διευκόλυνση επιδοτεί τη φυγή κεφαλαίων από τις ΗΠΑ, ανεβάζοντας τις ισοτιμίες άλλων νομισμάτων
Πιθανώς, η ποσοτική διευκόλυνση του διοικητή της Fed Μ. Μπερνάνκι να μην υιοθετήθηκε με σκοπό να αποδιοργανώσει το παγκόσμιο εμπόριο και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα ή να πυροδοτήσει έναν κερδοσκοπικό συναλλαγματικό κύκλο που να αναγκάσει άλλες χώρες να υπερασπιστούν τις οικονομίες τους απορρίπτοντας το δολάριο ως νόμισμα-παρία. Ωστόσο, αυτό είναι το αποτέλεσμα της απόφασης της Fed το 2008 να διατηρηθούν μεγάλα χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν, ώστε να αποκτήσουν ξανά τη χαμένη αξία τους οι αγορές ακινήτων και οι χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ. Ο στόχος είναι να αποκτήσουν την παλιά τους αξία τα σπίτια, να σωθούν οι ισολογισμοί των τραπεζών και έτσι να σωθεί η κυβέρνηση από την αγορά άχρηστων χαρτιών, κάτι που φαίνεται πολιτικά αδύνατο δεδομένης της διάθεσης των πλειοψηφίας των Αμερικανών.
Ο στόχος, όμως, δεν υλοποιείται. Η νέα δημιουργία πίστωσης από την Fed δεν αυξάνει τα τραπεζικά δάνεια για την κτηματαγορά, τους καταναλωτές ή τις επιχειρήσεις. Οι τράπεζες δεν δανείζουν μέσα στη χώρα. Εισπράττουν τα προηγούμενα δάνεια. Γι’ αυτό η αποταμίευση στις ΗΠΑ αυξήθηκε απότομα. H «αποταμίευση» που εμφανίζεται (από 0 στο 3% του ΑΕΠ) παίρνει τη μορφή πληρωμής του χρέους με μετρητά και όχι δημιουργίας ρευστών κεφαλαίων. Ακριβώς όπως ο αποθησαυρισμός εκτρέπει έσοδα από την αγορά αγαθών και υπηρεσιών, έτσι και η πληρωμή του χρέους συρρικνώνει το, προς δαπάνη, εισόδημα.
Έτσι, ο Μπερνάνκι δημιούργησε 2 τρισ. νέας πίστωσης στην Fed. Και τώρα (Οκτώβρης 2010) η Fed προτείνει την αύξηση έκδοσης χρήματος κατά ακόμα 1 τρισ. δολάρια μέσα στο επόμενο έτος. Αυτό είναι που εκτόξευσε την τιμή του χρυσού και έκανε τους επενδυτές να δραπετεύσουν από τα αδύναμα «χάρτινα νομίσματα» από τις αρχές του Σεπτέμβρη, αυτό ώθησε τις άλλες χώρες να προστατέψουν αναλόγως τις δικές τους οικονομίες.
Κανέναν δεν εκπλήσσει το ότι οι τράπεζες δεν δανείζουν σε μια οικονομία που συρρικνώνεται από τον αποπληθωρισμό του χρέους. Το σύνολο της ποσοτικής διευκόλυνσης έχει φύγει στο εξωτερικό, κυρίως σε Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα. [...]
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι λένε πώς όλα αυτά αποτελούν την ουσία της ελεύθερης αγοράς. «Δεν είναι καλό για τον κόσμο, για την επίλυση αυτού του ευρύτερου προβλήματος να βασίζεται στις ΗΠΑ», είπε ο Τ. Γκάιτνερ (υπ. Οικονομικών).
Έτσι, οι άλλες χώρες λύνουν το πρόβλημα μόνες τους. Η Ιαπωνία προσπαθεί να κρατήσει χαμηλά την ισοτιμία της πουλώντας γιεν και αγοράζοντας αμερικανικά ομόλογα, προκειμένου να διατηρήσει αλώβητο το carry trade, καθώς αυτοί που κάνουν αρμπιτράζ πληρώνουν ξανά με γιεν που δανείστηκαν νωρίτερα για να αγοράσουν υψηλότερης απόδοσης, αλλά όλο και πιο ριψοκίνδυνο, κρατικό χρέος από χώρες όπως η Ελλάδα. Η αποπληρωμή αυτών των δανείων ώθησε προς τα πάνω την ισοτιμία του γιεν κατά 12% έναντι του δολαρίου, μέχρι στιγμής. Στις 5 Οκτωβρίου, ο διοικητής της Τράπεζας της Ιαπωνίας Μασαάκι Σιρακάβα ανήγγειλε πως η Ιαπωνία δεν «είχε άλλη επιλογή» παρά να «δαπανήσει 5 τρισ. γιεν (60 δισ. δολάρια) για να αγοράσει κρατικά ομόλογα, εταιρικά συμβόλαια δανεισμού, επενδυτικά αμοιβαία κεφάλαια σε ακίνητα και κεφάλαια που εμπορεύονται ισοτιμίες - τα δύο τελευταία κατά παράβαση παλαιότερων πρακτικών».
Αυτή η «στείρωση» της μη επιθυμητής χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας είναι ακριβώς η πρακτική για την οποία επέκριναν οι ΗΠΑ την Κίνα. Η Κίνα επιχείρησε να ανακυκλώσει το εμπορικό της πλεόνασμα με πιο «φυσιολογικούς» τρόπους, επιδιώκοντας να αγοράσει αμερικανικές εταιρίες. Όμως το Κογκρέσο δεν άφησε την CNOOC να αγοράσει διυλιστήρια πετρελαίου πριν από λίγα χρόνια και η καναδική κυβέρνηση πιέζεται τώρα να μπλοκάρει την προσπάθεια της Κίνας να αγοράσει την καναδική ποτάσα. Έτσι, η Κίνα και άλλες χώρες δεν έχουν επιλογές πλην του να κρατούν τα νομίσματά τους σταθερά αγοράζοντας αμερικανικά και ευρωπαϊκά ομόλογα.
Κερδοσκοπία: Δομικό στοιχείο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος
Αυτό είναι το πρόβλημα όλων των χωρών σήμερα. Όπως έχει οικοδομηθεί, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα ανταμείβει την κερδοσκοπία και δυσκολεύει τις κεντρικές τράπεζες να διατηρήσουν τη σταθερότητα χωρίς αναγκαστικά δάνεια προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ, που έχει επί πολύ καιρό το μονοπώλιο σχεδόν στην παροχή αποθεματικών προς την κεντρική τράπεζα. Όπως σημειώθηκε νωρίτερα, οι έμποροι αρμπιτράζ πετυχαίνουν διπλό κέρδος: το περιθώριο αρμπιτράζ ανάμεσα στην απόδοση της Βραζιλίας που είναι σχεδόν 12%, όσον αφορά τα μακροπρόθεσμα κρατικά ομόλογα, και στο κόστος της αμερικανικής πίστωσης (1%) συν το κέρδος ισοτιμίας που προκύπτει από το γεγονός ότι η εκροή από δολάρια σε ρεάλ έχει ανεβάσει την ισοτιμία του ρεάλ περίπου κατά 30% -από 2,50 δολάρια στις αρχές του 2009 στο 1,75 την περασμένη εβδομάδα. Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας και την ικανότητα χρησιμοποίησης της μόχλευσης, δηλ. με 1 εκατ. ιδίων κεφαλαίων (εγγύηση) μπορεί κανείς να αγοράσει ξένα χρεόγραφα αξίας 100 εκατ., ο ρυθμός απόδοσης είναι 3.000% από τον Ιανουάριο του 2009. Η Βραζιλία είναι περισσότερο θύμα παρά ωφελημένη αυτού που κατ’ ευφημισμό λέγεται «εισροή κεφαλαίου». Η εισροή ξένου χρήματος έχει αυξήσει την αξία του ρεάλ κατά 4% μέσα σε ένα μήνα μόνο (από την 1/9 ως τις αρχές Οκτωβρίου). Η αύξηση του περασμένου έτους έχει διαβρώσει την ανταγωνιστικότητα των βραζιλιάνικων εξαγωγών, ωθώντας την κυβέρνηση να επιβάλει φόρο 4% στις ξένες αγορές των ομολόγων της, στις 4/10, για να αποτρέψει την άνοδο του νομίσματος. «Δεν είναι απλώς ένας νομισματικός πόλεμος», είπε ο υπουργός Οικονομικών τη Δευτέρα. «Τείνει να γίνει εμπορικός πόλεμος και αυτό μας ανησυχεί». Και ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ταϊλάνδης Βόνγκβατου Πότιρατ προειδοποίησε πως η χώρα του μελετούσε την επιβολή παρόμοιων φόρων και περιορισμών στο εμπόριο του νομίσματος, για να αποτρέψει την άνοδο του μπατ, ο δε Σουμπίρ Γκόκαρν, αναπληρωτής διοικητής της Τράπεζας της Ινδίας, ανήγγειλε ότι η χώρα του εξετάζει επίσης τις άμυνές της ενάντια στη «δυνητική απειλή» των εισροών κεφαλαίων.
Αυτά τα κεφάλαια δεν παρέχουν χρήματα για απτές επενδύσεις. Είναι αρπακτικά και προκαλούν διακύμανση του νομίσματος που διαταράσσει τα εμπορικά πρότυπα, ενώ δημιουργεί τεράστια εμπορικά κέρδη για τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τους πελάτες τους. [...]
Το δυνητικά μεγαλύτερο κερδοσκοπικό βραβείο απ’ όλα είναι μια ανατίμηση του κινεζικού ρενμίμπι. Η Επιτροπή Εσόδων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων στηρίζει αυτό τον τζόγο ζητώντας από την Κίνα να αυξήσει την ισοτιμία της κατά 20% όπως υποδεικνύουν το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών και η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ. Μια ανατίμηση αυτής της τάξης μεγέθους θα επέτρεπε στους κερδοσκόπους να βάλουν 1 εκατ. δολάρια για να δανειστούν 99 και να αγοράσουν κινεζικά ρενμίμπι σε μελλοντικό χρόνο. Η ζητούμενη ανατίμηση θα παρήγαγε ένας κέρδος 2.000% ή 20 εκατ., μετατρέποντας το στοίχημα των 100 εκατ. δολαρίων (από τα οποία μόνο το 1 είναι «σοβαρό χρήμα») σε 120 εκατ. δολάρια. Οι τράπεζες μπορούν να εμπορεύονται με πολύ μεγαλύτερα, σχεδόν άπειρα περιθώρια μόχλευσης.
Αυτά τα χρήματα τα έχουν ήδη αρπάξει κερδοσκοπώντας με βραζιλιάνικα, ινδικά και κινεζικά χρεόγραφα και χρεόγραφα άλλων χωρών των οποίων οι ισοτιμίες ωθήθηκαν προς τα πάνω λόγω της φυγής της πίστωσης από το δολάριο, το οποίο έχει πέσει 7% έναντι ενός καλαθιού νομισμάτων από τις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ ανακοίνωσε την προοπτική της «ποσοτικής διευκόλυνσης». Την εβδομάδα πριν από τη σύνοδο του ΔΝΤ [8-11/9] το ταϊλανδέζικο μπατ και η ινδική ρουπία εκτοξεύτηκαν εν όψει του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπλόκαραν κάθε προσπάθεια από ξένες χώρες να αλλάξουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και να κάμψουν τον αποδιοργανωτικό νομισματικό τζόγο.
[...]
Από τον κανόνα του χρυσού, στον κανόνα των αμερικανικών ομολόγων και στην αναρχία της «ελεύθερης πίστωσης»
Πράγματι, η απόκλιση ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες στη σύνοδο του ΔΝΤ απειλεί να προκαλέσει την πιο σοβαρή ρήξη από την κατάρρευση της Νομισματικής Συνδιάσκεψης του Λονδίνου, το 1933. Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα απειλείται για άλλη μια φορά με διάλυση, εκτροχιάζοντας τις σχέσεις εμπορίου και επενδύσεων σ’ όλο τον κόσμο – ή μπορεί να πάρει μια νέα μορφή όπου οι ΗΠΑ θα είναι απομονωμένες εν όψει του διαρθρωτικού μακροχρόνιου ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών τους. [...]
Τον Αύγουστο του 1971, οι πολεμικές δαπάνες στο Βιετνάμ και σε άλλες ξένες χώρες ανάγκασαν τις ΗΠΑ να αναστείλουν τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό. Ως επί το πλείστον από αδράνεια, οι κεντρικές τράπεζες συνέχισαν να ρυθμίζουν τα ισοζύγια πληρωμών τους με ομολογίες του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών. Δεν υπήρχε άλλο περιουσιακό στοιχείο σε επαρκή προσφορά για να σχηματίσει τη βάση αποθεματικού των κεντρικών τραπεζών. Όμως, η αντικατάσταση του χρυσού -ενός καθαρού περιουσιακού στοιχείου- με το αμερικανικό χρέος σε δολάρια μετασχημάτισε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το σύστημα βασίστηκε στο χρέος και όχι σε περιουσιακά στοιχεία. Και γεωπολιτικά, ο κανόνας των ομολόγων του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών κατέστησε τις ΗΠΑ άτρωτες από τους παραδοσιακούς περιορισμούς του ισοζυγίου πληρωμών και χρηματοπίστωσης, επιτρέποντας στις κεφαλαιαγορές τους να γίνουν όλο και πιο εξαρτώμενες από τη μόχλευση και «καινοτομικές». Επέτρεψε, επίσης, στην αμερικανική κυβέρνηση να διεξάγει εξωτερική πολιτική και στρατιωτικές εκστρατείες χωρίς να νοιάζεται για το ισοζύγιο πληρωμών.
Το πρόβλημα είναι ότι η προσφορά πίστωσης σε δολάρια είναι δυνητικά άπειρη. Η «πληθώρα δολαρίων» έχει αυξηθεί αναλογικά με το έλλειμμα πληρωμών των ΗΠΑ. Η αύξηση αποθεματικών της κεντρικής τράπεζας και τα κρατικά επενδυτικά ταμεία έχουν πάρει τη μορφή της ανακύκλωσης εισροών δολαρίων σε νέες αγορές αμερικανικών κρατικών ομολόγων – κάτι που καθιστά τις ξένες κεντρικές τράπεζες (και τους φορολογούμενους) υπεύθυνες να χρηματοδοτούν το μεγαλύτερο μέρος του ελλείμματος του αμερικανικού προϋπολογισμού. Το γεγονός ότι αυτό το έλλειμμα είναι κυρίως στρατιωτικό εκ φύσεως -και χρησιμοποιείται για σκοπούς που πολλοί ξένοι ψηφοφόροι καθόλου δεν εγκρίνουν- καθιστά αυτή τη παγίδευση ιδιαίτερα ενοχλητική. Έτσι δεν εκπλήσσει κανέναν το ότι οι ξένες χώρες αναζητούν εναλλακτική λύση. Σε αντίθεση με τα όσα λένε τα ΜΜΕ, το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών των ΗΠΑ -και συνεπώς τα πλεονάσματα άλλων χωρών- δεν είναι κατά πρώτο λόγο εμπορικό. Οι στρατιωτικές δαπάνες στο εξωτερικό έχουν επιταχυνθεί μετά τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της Σ. Ένωσης το 1991. Ακόμη πιο σημαντική ήταν η αύξηση των εκροών κεφαλαίου από τις ΗΠΑ. Οι τράπεζες δάνειζαν στις ξένες κυβερνήσεις χωρών του Τρίτου Κόσμου, σε άλλες ελλειμματικές χώρες για να καλύψουν τα ελλείμματα των εθνικών πληρωμών, σε ιδιώτες δανειστές για να αγοράσουν ξένες υποδομές που ιδιωτικοποιούνταν, ξένες μετοχές και ομόλογα, σε εμπόρους αρμπιτράζ που δανείζονταν με χαμηλό επιτόκιο για να αγοράσουν υψηλότερης απόδοσης ομόλογα στο εξωτερικό. Το αποτέλεσμα είναι τα πλεονάσματα του ισοζυγίου πληρωμών των άλλων χωρών να μην απορρέουν κυρίως από τις εμπορικές σχέσεις, αλλά από τη χρηματιστική κερδοσκοπία και τα έμμεσα αποτελέσματα των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών των ΗΠΑ.
(1) Η Συμφωνία που έγινε στο ξενοδοχείο Πλάζα της Ν. Υόρκης (1985) μεταξύ της Γαλλίας, της Δ. Γερμανίας, της Ιαπωνίας, των ΗΠΑ και του Ην. Βασιλείου αφορούσε την υποτίμηση του δολαρίου σε σχέση με το γιεν με παρεμβάσεις στις νομισματικές αγορές. Ο λόγος ήταν διπλός: μείωση του αμερικανικού ελλείμματος και βοήθεια προς την αμερικανική οικονομία που είχε εισέλθει σε σοβαρή ύφεση.
Οι επερχόμενοι έλεγχοι κεφαλαίου
Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα καταρρέει επειδή οι νομισματικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ αλλάζουν τους κανόνες που είχαν τεθεί πριν από μισό αιώνα. Πριν να αποσυνδεθεί το δολάριο από τον χρυσό το 1971, ουδείς φανταζόταν πως μια οικονομία -ιδίως των ΗΠΑ- θα δημιουργούσε απεριόριστη πίστωση μέσω πληκτρολογίων ηλεκτρονικών υπολογιστών χωρίς να βλέπει ότι το νόμισμά της καταβυθίζεται. Αυτό όμως συμβαίνει τώρα που κυριαρχεί ο κανόνας των αμερικανικών ομολόγων στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, οι ξένες χώρες μπορούν να εμποδίσουν την άνοδο των νομισμάτων τους έναντι του δολαρίου (και συνεπώς το πέταγμα της εργασίας και των εξαγωγών τους από τις ξένες αγορές) μόνο (1) με την ανακύκλωση των εισροών δολαρίου σε ομόλογα των ΗΠΑ, (2) με την επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων ή (3) με την αποφυγή χρήσης του δολαρίου ή άλλων νομισμάτων που χρησιμοποιούν οι κερδοσκόποι στις οικονομίες που προωθούν την «ποσοτική διευκόλυνση». [...] Η Βραζιλία έκανε ένα μετριοπαθές βήμα χρησιμοποιώντας τη φορολογική πολιτική αντί των άμεσων ελέγχων κεφαλαίου, όταν φορολόγησε τους ξένους αγοραστές των ομολόγων της, την περασμένη εβδομάδα.
Αν και άλλες χώρες ακολουθήσουν, αυτό θα αναστρέψει την πολιτική των ανοικτών και απροστάτευτων αγορών κεφαλαίου που υιοθετήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η τάση απειλεί να οδηγήσει στο είδος της νομισματικής πρακτικής που βρίσκουμε από τη δεκαετία του 1930 μέχρι τη δεκαετία του 1950: διπλές ισοτιμίες, μία για τις χρηματοπιστωτικές κινήσεις και άλλη μία για το εμπόριο. Αυτό θα σήμαινε, πιθανώς, την αντικατάσταση του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου με μια νέα ομάδα θεσμών στην οποία οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ευρωζώνη θα ήταν απομονωμένες.
Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, το ΔΝΤ προτείνει να λειτουργήσει σαν «κεντρική τράπεζα» δημιουργώντας τον επονομαζόμενο, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, «χάρτινο χρυσό» - τεχνητή πίστωση με τη μορφή των Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων. Ωστόσο, άλλες χώρες παραπονούνται ήδη ότι οι μεγάλοι προωθητές του κερδοσκοπικού αμπιτράζ -ΗΠΑ, Βρετανία και Ευρωζώνη- διατηρούν τον έλεγχο των ψήφων. Και τα άρθρα της Συμφωνίας του ΔΝΤ εμποδίζουν τις χώρες να προστατευτούν, χαρακτηρίζοντας την αυτοπροστασία «παρέμβαση» στις «ανοικτές κεφαλαιαγορές». Έτσι, το αδιέξοδο φαίνεται πως θα είναι μόνιμο. [...] Οι χώρες του BRIC δημιουργούν το δικό τους παράλληλο σύστημα. Τον Σεπτέμβριο η Κίνα υποστήριξε μια ρωσική πρόταση να αρχίσουν άμεσο εμπόριο μεταξύ γουάν και ρουβλιού. Έκανε μια ίδια συμφωνία με τη Βραζιλία. Και στις παραμονές της συνόδου του ΔΝΤ, ο Κινέζος πρωθυπουργός Γουέν σταμάτησε στην Ιστανμπούλ για να συνάψει συμφωνία με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ερντογάν, με αντικείμενο τη χρήση των νομισμάτων τους για τον τριπλασιασμό του τουρκο-κινεζικού εμπορίου σε 50 δισ. δολάρια τα επόμενα πέντε χρόνια, ουσιαστικά, αποκλείοντας το δολάριο. «Προχωρούμε σε στρατηγική οικονομική συνεργασία... Σε όλες μας τις σχέσεις, συμφωνήσαμε να χρησιμοποιούμε τη λίρα και το γουάν», είπε ο κ. Ερντογάν.
Η παρούσα παγκόσμια χρηματοπιστωτική κατάρρευση αποτελεί μέρος του τιμήματος που θα πληρωθεί εξαιτίας της άρνησης της Κεντρικής Τράπεζας και του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ να δεχθούν το πρωταρχικό αξίωμα της τραπεζικής: τα χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν, δεν θα πληρωθούν. Προσπάθησαν να «σώσουν» το τραπεζικό σύστημα από τις διαγραφές χρεών το 2008 διατηρώντας το χρέος στις λειτουργικές δαπάνες.
Το βάρος της αποπληρωμής συνεχίζει να συρρικνώνει την αμερικανική οικονομία, ενώ ο τρόπος που η Κεντρική Τράπεζα βοηθάει τις άλλες τράπεζες τροφοδότησε μια πλημμυρίδα διεθνούς χρηματιστικής κερδοσκοπίας. Αντιμέτωπες με το δίλημμα ή να εξομαλύνουν το παγκόσμιο εμπόριο ή να δώσουν ευκαιρίες στο αρπακτικό χρηματιστικό κεφάλαιο, οι ΗΠΑ και η Βρετανία έριξαν το βάρος τους στο δεύτερο. Οι οικονομίες που πλήττονται δικαίως αναζητούν εναλλακτικές διευθετήσεις.
*Ο Μ. Χάντσον είναι διακεκριμένος ερευνητικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, στο Κάνσας Σίτι. Το παραπάνω κείμενο περιέχει εκτενέστατα αποσπάσματα από το άρθρο του στο Counterpunch, 11/10/2010. Πηγή: edromos.gr
http://tvxs.gr

Ελευθερία του τύπου: από την 35η στην 70η θέση η Ελλάδα

2010-10-23T00:27:00.000-07:00

Τη νέα της έκθεση για την ελευθερία του τύπου δημοσιεύει σήμερα η οργάνωση Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα. Η Ελλάδα υποχωρεί από την 35η στην 70η θέση καταλαμβάνοντας μαζί με τη Βουλγαρία τις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τη νέα έκθεση των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα έξι ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να μοιράζονται από το 2002 τις πρώτες θέσεις. Πρόκειται για τη Φινλανδία, την Ισλανδία, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και την Ελβετία, οι οποίες θεωρούνται πρότυπο όσον αφορά το σεβασμό των δημοσιογράφων και την προστασία των μέσων ενημέρωσης.

....

Η πτώση της Ελλάδας

Παρά ταύτα, η ΕΕ κινδυνεύει να χάσει τον ηγετικό της ρόλο στην ελευθερία του τύπου, επισημαίνει η έκθεση. Μπορεί 13 από τις 27 χώρες – μέλη να κατατάσσονται στις 20 πρώτες θέσεις του σχετικού πίνακα, οι υπόλοιπες 14 ωστόσο δεν φαίνεται να εξελίσσονται το ίδιο καλά: η Γαλλία βρίσκεται στην 44η θέση, η Ιταλία στην 49η, η Ρουμανία στην 52η, ενώ Ελλάδα και Βουλγαρία μοιράζονται – μαζί με την Κένυα, το Μπενίν και τις Νήσους Κομόρες – την 70η θέση.

Οι Φιλιππίνες, η Ουκρανία, η Κιργιζία και η Ελλάδα καταγράφουν, μεταξύ άλλων, τη μεγαλύτερη πτώση. Στην Ελλάδα η πτώση αποδίδεται κυρίως στις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων.
http://manosbee.blogspot.com

Τι θα γίνει με τα έργα στον ΗΣΑΠ να μας πουν εκει στο ΠΑΣΟΚ

2010-10-11T12:53:00.000-07:00

Κλειστές οι στάσεις τους ΗΣΑΠ από Μοναστηράκι έως Αττική..δηλαδή όλο το κέντρο της Πρωτεύουσας!Στην Ειρήνη αποβιβάζονται όλοι..για να επιβιβαστούν σε νέο συρμό εξαιτίας έργων..μόνο που περιμένει ο κόσμος άλλους 2 συρμούς να καταφθάσουν ώστε να επιβιβαστεί ο κόσμος από τρία τρένα σε ένα..Μάλλον οικονομία κάνουν.Γενικά εμείς δουλεύουμε..και εσείς συνεχίζετε να μην σέβεστε αυτούς που σας πληρώνουν και που που παράγουν πραγματικά!Τόσα χρόνια έργα γινόντουσαν κατά μήκος της γραμμής του Ηλεκτρικού,στην Ολυμπιάδα ειδικά υποφέραμε..ακόμα δεν είναι έτοιμα?Η συνεχίζουν να τρώνε οι μεγαλοεργολάβοι ακόμα?Ώρες,ώρες οργίζομαι τόσο με αυτήν την Χώρα..αλλά τι να κάνουμε που όλοι εμείς την απαρτίζουμε,δεν είναι κάτι ξένο,εμείς είμαστε!

Ο καημένος ο Κρούγκμαν...

2010-10-08T11:34:00.000-07:00





του Ρικ Γουλφ* Από τον ιστότοπο Truthout, 6/10/2010 Ο καημένος ο Πολ Κρούγκμαν , κολλημένος στην παλιά κεϊνσιανή ρουτίνα με τις παρωπίδες της. Η ύφεση θα τέλειωνε, λέει, αν απλώς η κυβέρνηση διατηρούσε περισσότερα και μεγαλύτερα ελλείμματα, προκειμένου να εξασφαλίζει την αναγκαία δημοσιονομική τόνωση. Αν απλώς οι άνθρωποι του Ομπάμα και εκείνοι οι τρελοί Ρεπουμπλικάνοι φοβούνταν λιγότερο μια τέτοια τολμηρή δράση της κυβέρνησης, αν ήταν λιγότερο σαστισμένοι από την ιδεολογία και λιγότερο αδαείς περί τα οικονομικά. Και συνεχίζει να προειδοποιεί ότι το 2010 θα είναι μια επανάληψη του 1937 και ότι η οικονομία θα βυθιστεί και πάλι. Ακόμη και οι οπαδοί του δημοσιονομικού συντηρητισμού, οι Ρεπουμπλικάνοι και οι πλούσιοι, μια ομάδα η οποία αποτελείται λίγο-πολύ από τους ίδιους ανθρώπους, προτιμούν να δανείζεται η Ουάσιγκτον παρά να τους φορολογεί. Υπ΄ αυτή την έννοια, υποστηρίζουν τις κεϊνσιανές ελλειμματικές δαπάνες. Επίσης, οι ίδιοι είναι αυτοί που αγοράζουν τα κρατικά ομόλογα κι έτσι κερδίζουν από τα ελλείμματα, παίρνοντας τόκο από την κυβέρνηση. Όταν οι κρίσεις είναι βαθιές και επαπειλείται μεγάλη ύφεση, η ομάδα αυτή ευθυγραμμίζεται, έστω και απρόθυμα, με τις κεϊνσιανές πολιτικές (όπως έκανε στα τέλη του 2008 και στις αρχές του 2009). Αλλά θέλει αυτές οι πολιτικές να είναι περιορισμένες ως προς το μέγεθος και τη διάρκεια. Αυτοί βάζουν τον Κρούγκμαν στην ίδια μοίρα με τους πεσιμιστές. Γιατί διαπληκτίζονται με τόσο μένος; Στην προαναφερόμενη ομάδα ανθρώπων δεν αρέσουν τα μεγάλα, μακροχρόνια ελλείμματα , λόγω των κινδύνων που δημιουργούν. Πρώτον, ανησυχούν ότι η Ουάσιγκτον, παραφουσκωμένη με δανεικό χρήμα, θα μπει στον πειρασμό –-λόγω πολιτικής πίεσης-- να προσλάβει άνεργους εργάτες απευθείας και να παράγει αγαθά και υπηρεσίες που ανταγωνίζονται την παραγωγή των ιδιωτών. Δεύτερον, ανησυχούν ότι οι κρατικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να μη λειτουργούν όπως οι ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις -– δηλαδή θα μπορούσαν να λειτουργούν πιο δημοκρατικά, με μεγαλύτερη συμμετοχή των εργαζόμενων στις βασικές αποφάσεις--, επηρεάζοντας έτσι τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα οι οποίοι θα απαιτούσαν ενδεχομένως παρόμοιες συνθήκες. Τρίτον, ως δανειστές που χρηματοδοτούν τα ελλείμματα της κυβέρνησης, ανησυχούν ότι η αύξηση της εξυπηρέτησης του χρέους βαραίνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς και θα προκαλέσει λαϊκές απαιτήσεις για επέκταση της εξόφλησης, περικοπή του χρέους ή και πλήρη αθέτησή του. Τέταρτον, ανησυχούν ότι ο μεγαλύτερος κυβερνητικός δανεισμός θα “στριμώξει” τους ιδιώτες δανειστές και/ή θα τους επιβάλει υψηλότερο κόστος για τόκους. Πέμπτον, αμφιβάλλουν ότι τα σημερινά ελλείμματα του προϋπολογισμού θα μειωθούν μέσω μελλοντικών πλεονασμάτων. Όμως, πιο πολύ απεχθάνονται τις κεϊνσιανές ελλειμματικές δαπάνες , επειδή πιστεύουν ότι καθυστερούν τις βασικές οικονομικές προσαρμογές που είναι αναγκαίες για να τερματίζονται οι κρίσεις και να επιτυγχάνεται ξανά οικονομική μεγέθυνση, απασχόληση και εισόδημα. Υποστηρίζουν ότι οι δαπάνες μέσω ελλειμμάτων –-μειώνοντας την ανεργία-- επιβραδύνουν ή σταματούν την πτώση των μισθών και των ημερομισθίων, που είναι αναγκαία για να αναζωογονηθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων, μόνη ικανή να επιφέρει αύξηση των επενδύσεων και οικονομική μεγέθυνση. Παρομοίως, επιβραδύνοντας τη συρρίκνωση της παραγωγής, οι ελλειμματικές δαπάνες επιβραδύνουν ή σταματούν την πτώση του κόστους των υλικών που είναι αναγκαία για να αναζωογονηθεί η κερδοφορία. Εν ολίγοις, όλοι αυτοί πιστεύουν πως οι ελλειμματικές δαπάνες, εκτός από περιπτώσεις πολύ γρήγορων, σύντομων ενέσεων προκειμένου να αντισταθμιστούν ακραίες υφέσεις, συνιστούν μια πολιτική αναποτελεσματική και καταστροφική για την αναζωογόνηση του καπιταλισμού που βρίσκεται σε κρίση. Επιμηκύνει και συνεπώς επιδεινώνει τους οικονομικούς κύκλους αντί να επιτρέπει τη “δημιουργική καταστροφή” -- εξαφανίζοντας αυτές που θεωρούν “αναποτελεσματικές” θέσεις εργασίας και επιχειρήσεις. Όλες αυτές οι ανησυχίες απορρέουν λογικά από την κατεστημένη (νεοκλασική) θεωρία για το πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός. Οι κεϊνσιανοί έχουν μια ελαφρώς διαφορετική θεωρία, αλλά κυρίως τους απασχολεί ένα διαφορετικό ζήτημα. Γι΄ αυτούς, η “δημιουργική καταστροφή” μπορεί να προκαλέσει ένα κοινωνικό κίνημα που θα αμφισβητήσει τον καπιταλισμό και θα απαιτήσει θεμελιακή κοινωνική αλλαγή. Αυτή η μανιασμένη συζήτηση αναπαράγει τον κλασικό ανταγωνισμό ανάμεσα στη Δεξιά και το Κέντρο για το πώς θα έπρεπε να χειρίζονται οι κυβερνήσεις τους οικονομικούς κύκλους. Ο κοινός αντικειμενικός σκοπός τους είναι η διασφάλιση του καπιταλισμού και η αναβίωση της οικονομικής μεγέθυνσης πριν από την επόμενη ύφεση. Γι΄ αυτό η κάθε πλευρά καρφώνει την άλλη κατηγορώντας την ότι “με την πολιτική της απειλεί το καπιταλιστικό σύστημα με το πρόσχημα της αναζωογόνησής του”. Οι ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ των δύο πλευρών αποτελούν θεάματα μαζικού αντιπερισπασμού: το πολιτικό θέατρο για “το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης”. Καθώς η σχετική δύναμή τους μετατοπίζεται, η δημόσια πολιτική ταλαντώνεται μεταξύ των δύο πλευρών. Ο Μπους έκανε σχετικά λίγα πράγματα το 2007 και το 2008, οι σύμβουλοί του ήταν πιστοί οπαδοί της “δημιουργικής καταστροφής”. Όταν όμως η ύφεση βάθυνε, εξαπλώθηκε και προέκυψε η απειλή των ανεξέλεγκτων διαστάσεών της, πολλοί από αυτούς, τους ίδιους συμβούλους άλλαξαν και ασπάστηκαν τον κεϊνσιανό παρεμβατισμό. Ο Ομπάμα τους κράτησε στη δούλεψή του για να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Και οι ελπίδες του Κρούγκμαν αναπτερώθηκαν. Από τη στιγμή που φάνηκε πως η “ανάκαμψη” είχε επιστρέψει, στη διάρκεια του 2009 και στις αρχές του 2010, η πολιτική δυναμική μετατοπίστηκε προς την ομάδα των οπαδών του δημοσιονομικού συντηρητισμού, των Ρεπουμπλικάνων και των πλουσίων, η δέσμευση του Ομπάμα στον κεϊνσιανισμό εξασθένησε και ο Κρούγκμαν άρχισε να πανικοβάλλεται. Εν τω μεταξύ, κάτω από την επιφάνεια αυτών των συζητήσεων, η πραγματική οικονομία κάνει τον κύκλο της με τον συνήθη καπιταλιστικό τρόπο. Η διαρκής υψηλή ανεργία, οι κατασχέσεις σπιτιών και η στάσιμη παραγωγή κρατούν χαμηλά τους μισθούς, τα επιδόματα και το μη ανθρώπινο κόστος των ιδιωτικών επιχειρήσεων (πτώση στο κόστος του εξοπλισμού από δεύτερο χέρι, των ενοικίων κ.λπ). Τελικά, όλα αυτά θα πέσουν αρκετά χαμηλά για να εμφανιστούν πιθανότητες κέρδους αρκετά ελκυστικές, ώστε να αποφασίσουν οι καπιταλιστές να κάνουν επενδύσεις. Μετά θα σημειωθεί η συνήθης οικονομική άνοδος. Ωστόσο, ο χρόνος, τα βάσανα και η κριτική της οικονομίας που εμπεριέχονται σ΄ αυτό το “τελικά” μπορεί να γεννήσουν κοινωνικές εντάσεις και κινήματα που πρέπει να αναχαιτιστούν. Αυτή η εξέλιξη θα απαιτήσει μια νέα κεϊνσιανού τύπου παρέμβαση. Και τότε οι οπαδοί του δημοσιονομικού συντηρητισμού, οι Ρεπουμπλικάνοι και οι πλούσιοι θα ξαναμπούν στη θέση της νομιμόφρονος αντιπολίτευσης και θα περιμένουν ξανά την “ανάκαμψη” για να επιστρέψουν στην εξουσία. Ούτε η μία ούτε η άλλη πλευρά διασφαλίζει κατά τον καλύτερο τρόπο το καπιταλιστικό σύστημα έναντι των ασταθειών του. Μάλλον η ταλάντωση του κοινού μεταξύ τους είναι που παίζει αυτό το ρόλο. Παρομοίως, ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι ούτε οι Δημοκρατικοί εγγυώνται κατά τον καλύτερο τρόπο την υποταγή της κυβέρνησης στην καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας. Αυτό επιτυγχάνεται πάνω απ΄ όλα από τις ταλαντώσεις μεταξύ τους, οι οποίες καθιστούν την καθεμία πλευρά το αντίδοτο για τις αποτυχίες της άλλης. Σπανίως ακούγονται επιχειρήματα πως το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός και ότι λύση είναι ένα άλλο σύστημα. Τα ΜΜΕ, οι πολιτικοί, η προαναφερόμενη ομάδα οπαδών του δημοσιονομικού συντηρητισμού, Ρεπουμπλικάνων και πλουσίων και ο Πολ Κρούγκμαν συντηρούν αυτή τη σιωπή. Όμως, με μια περίεργη τροπή των πραγμάτων, η εναλλακτική του σοσιαλισμού έχει έλθει ξανά στην επιφάνεια. Οι οπαδοί του Τea Party , που έχουν εξαιρετικά αναπτυγμένη την αμερικανική τάση να κατηγορείται για τα οικονομικά προβλήματα πρώτα απ΄ όλα και κυρίως η κυβέρνηση, επικρίνουν τον Ομπάμα και την πολιτική του ως “σοσιαλιστική”. Επειδή τον όρο τον έβαλαν στη συζήτηση οι αντίπαλοι του Ομπάμα, οι εναπομείναντες υποστηρικτές του, ιδίως οι νέοι, έχουν αρχίσει να ρωτούν γι΄ αυτόν το “σοσιαλισμό”. Είναι ένα αυθεντικό ενδιαφέρον (και όχι ενοχή) λόγω συνάφειας. Σε αμέτρητους τόπους, ερχόμαστε αντιμέτωποι με φιλικά ερωτήματα σχετικά με το σοσιαλισμό και ποιες είναι οι σοσιαλιστικές απαντήσεις στην κρίση του καπιταλισμού. Η Αριστερά των ΗΠΑ βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής στιγμής πραγματικών ευκαιριών. *Ο Ρικ Γουλφ είναι μαρξιστής καθηγητής Οικονομικών http://tvxs.gr	http://www.aristerovima.gr/details.php?id=616

Γιατί δεν αποκλείεται η στάση πληρωμών

2010-10-01T18:02:00.000-07:00

Πηγή: Sofokleous 10

Για ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το κόστος δανεισμού από τις αγορές ομολόγων ολοένα και αυξάνει. Από τα τέλη της περασμένης βδομάδας η διαφορά αποδόσεων των κρατικών ομολόγων της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας έναντι των γερμανικών έχει πάρει ξανά την ανηφόρα και βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα από την εισαγωγή του ευρώ. Κι όμως μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όπου εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αδυναμίας της ιρλανδικής οικονομίας αλλά και της γενικότερης αστάθειας της ανάκαμψης του ιδιωτικού τομέα στην Ευρώπη, στις αγορές επικρατούσε ησυχία, το δε ευρώ είχε φτάσει κοντά σε υψηλά 5 μηνών έναντι του δολαρίου.
Εδώ και λίγες μέρες όμως οι κινήσεις στις αγορές θυμίζουν ότι οι ανησυχίες για στάση πληρωμών ενός κράτους μέλους της Ευρωζώνης δεν εξέλειψαν, κι αυτό παρά τα μεγάλα πακέτα διάσωσης που σχεδιάστηκαν για την Ελλάδα και τις άλλες κλυδωνιζόμενες οικονομίες της Ευρωζώνης.
Σε πρόσφατο άρθρο τους στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχαν υποστηρίξει ότι η στάση πληρωμών των προηγμένων οικονομιών είναι «μη αναγκαία, μη επιθυμητή και μη πιθανή». Αλλά ένας εκ των οικονομολόγων που διαφοροποιείται από τις θέσεις αυτές 100%, ο Βίλεμ Μπούιτερ, επικεφαλής οικονομολόγος για θέματα ευρωπαϊκής οικονομίας της Citigroup, σε έκθεσή του απέρριψε τους ισχυρισμούς των στελεχών του ΔΝΤ με το αιτιολογικό ότι «βασίζονται σε κακή οικονομική σκέψη και απλοϊκή πολιτική οικονομία».
Ας δούμε το σκεπτικό του μέρες που είναι. Κατά τον Βίλεμ Μπούιτερ, καμιά κυβέρνηση δεν είναι πια απολύτως ασφαλής από τον κίνδυνο μιας στάσης πληρωμών, κι αυτό επειδή οι κυβερνήσεις δυσκολεύονται σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά να χαλιναγωγήσουν τα ελλείμματα. Αυτό με τη σειρά του συμβαίνει για τρεις λόγους:
Καταρχήν γιατί η ζήτηση για δημόσιες δαπάνες έχει αυξηθεί στις περισσότερες προηγμένες οικονομίας ταχύτερα από τις δυνατότητες των κρατών για φορολογία. Η αύξηση της φορολογίας, πέρα από το ότι προσκρούει στις αντιδράσεις του κόσμου, μπορεί να πλήξει τα κίνητρα για εργασία, εκπαίδευση, αποταμίευση και επενδύσεις.
Κατά δεύτερον, γιατί η πολιτική σε πολλές χώρες έχει αγγίξει σημεία υπερβολικής πόλωσης, κι αυτό δυσκολεύει τις αποφάσεις των κυβερνήσεων ως προς το ποιος θα σηκώσει το κόστος περικοπής των δημοσίων δαπανών. Εξαιρετικά παραδείγματα κοινωνιών υψηλής πόλωσης είναι η Ελλάδα και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατά τρίτον, επειδή έχει γίνει λιγότερο αποτελεσματικό το φορολογικό σύστημα. Η φοροαποφυγή και η φοροδιαφυγή έχουν αυξηθεί σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, όπως και τις ΗΠΑ μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως επίσης έχει ενισχυθεί και η παραοικονομία, εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης. Το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας λαμβάνει χώρα εκτός της επίσημης οικονομίας.
Δεν είναι λοιπόν ότι οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να πληρώσουν. Αλλά είναι ότι ίσως μερικές να μην θελήσουν να το κάνουν ή να μην είναι σε θέση να επιβάλλουν στους λαούς τους το οικονομικό κόστος που απαιτείται ώστε να διασφαλιστεί η αποπληρωμή των χρεών στο σύνολό τους και ο περιορισμός του συνολικού δημόσιου χρέους σε βιώσιμα επίπεδα.
«Η χώρα με τον υψηλότερο κίνδυνο στάσης πληρωμών αυτή τη στιγμή είναι κατά την άποψή μας η Ελλάδα, ακολουθούμενη σε μεγάλη απόσταση από μια μικρή ομάδα χωρών, που περιλαμβάνει την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία, ακολουθούμενες επίσης σε μεγάλη απόσταση από την Ιταλία, το Βέλγιο, την Αυστρία, την Ιαπωνία και σε ορίζοντα άνω των 5 χρόνων από τις Ηνωμένες Πολιτείες», παρατηρεί η Τζάνετ Χένρυ, επικεφαλής οικονομολόγος των ευρωπαϊκών υποθέσεων στη HSBC του Λονδίνου.
Και καθώς η Ισπανία δεν αποτελεί λόγο άμεσης ανησυχίας – έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη βελτίωση στα φορολογικά έσοδα από τις τέσσερις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και την μεγαλύτερη περικοπή δημοσίου ελλείμματος – είναι οι μικρές οικονομίες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας που αποτελούν εν τέλει την εστία των ανησυχιών.
Οι εξελίξεις αυτές μπορεί να και έχουν περιορίσει τις ανησυχίες σχετικά με το μέλλον του ευρώ που κυριαρχούσαν την άνοιξη. Αλλά υπάρχει και μια άλλη εξέλιξη που δοκιμάζει το ενιαίο νόμισμα: η προοπτική ενός νέου ακόμα μεγαλύτερου προγράμματος νομισματικής χαλάρωσης από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, που φαίνεται ότι θα διοχετεύσει περαιτέρω ρευστότητα στην κλονισμένη αμερικανική οικονομία μέσω της αγοράς περισσότερων κρατικών ομολόγων.
Μια τέτοια εξέλιξη όμως προαναγγέλλει την περαιτέρω αποδυνάμωση του αμερικανικού δολαρίου, τάση που η Τράπεζα της Ιαπωνίας προσπαθεί ήδη να αντισταθμίσει παρεμβαίνοντας στην αγορά νομισμάτων και πιέζοντας προς τα κάτω το γεν. Και από τη στιγμή που η Τράπεζα της Αγγλίας δεν έχει επιφυλάξεις να ακολουθήσει το παράδειγμα της αμερικανικής FED, αυτό σημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι η μόνη που δεν θα προχωρήσει σε ποσοτική χαλάρωση ανάμεσα στις χώρες / οντότητες κατόχους αποθεματικών νομισμάτων.
«Αυτή τη στιγμή το ευρώ μοιάζει να είναι το μοναδικό σκληρό νόμισμα του κόσμου», καταλήγει η κ. Χένρι.

Επανεξέταση της ρύθμισης των αγορών

2010-09-25T07:29:00.000-07:00

Bρισκόμαστε εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης από τη δεκαετία του 1930. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της κρίσης αυτής είναι ότι δεν προκλήθηκε από κάποιο εξωτερικό σοκ, όπως μια αύξηση της τιμής του πετρελαίου από τον ΟΡΕC. Τη δημιούργησε το ίδιο το οικονομικό σύστημα.
Το γεγονός αυτό- ένα εγγενές ελάττωμα του συστήματος- διαψεύδει την ευρέως αποδεκτή θεωρία ότι οι οικονομικές αγορές τείνουν προς την ισορροπία και οι αποκλίσεις από την ισορροπία συμβαίνουν είτε με τυχαίο τρόπο είτε προκαλούνται από κάποιο αιφνιδιαστικό εξωτερικό γεγονός προς το οποίο οι αγορές δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Η παρούσα προσέγγιση της ρύθμισης της αγοράς βασίζεται στη θεωρία αυτή, αλλά η σοβαρότητα και το εύρος της κρίσης αποδεικνύουν πειστικά ότι υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λάθος σε αυτήν. Εχω αναπτύξει μια εναλλακτική θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι οι οικονομικές αγορές δεν αντικατοπτρίζουν σωστά τις υποβόσκουσες συνθήκες. Παρέχουν μια εικόνα που είναι πάντα προκατειλημμένη ή διαστρεβλωμένη με κάποιον τρόπο. Και το πιο σημαντικό είναι ότι οι διαστρεβλωμένες απόψεις που έχουν οι μετέχοντες στην αγορά και εκφράζονται στις τιμές της αγοράς μπορούν υπό ορισμένες προϋποθέσεις να επηρεάσουν τα αποκαλούμενα βασικά στοιχεία, τα οποία υποτίθεται ότι αντικατοπτρίζουν οι τιμές της αγοράς.

Αυτή τη διπλής κατεύθυνσης σχέση ανάμεσα στις τιμές της αγοράς και στην υποβόσκουσα πραγματικότητα την αποκαλώ «αντανακλαστικότητα». Θεωρώ ότι οι οικονομικές αγορές είναι πάντα αντανακλαστικές και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να παρεκκλίνουν πολύ από την αποκαλούμενη ισορροπία. Με άλλα λόγια, οι οικονομικές αγορές είναι επιρρεπείς στο να παράγουν «φούσκες».

Η παρούσα κρίση γεννήθηκε στην αγορά ενυπόθηκων δανείων υψηλού ρίσκου. Η αμερικανική στεγαστική «φούσκα» έσκασε λειτουργώντας σαν πυροκροτητής που πυροδότησε μια πολύ μεγαλύτερη σούπερ «φούσκα», η οποία είχε αρχίσει να αναπτύσσεται τη δεκαετία του 1980, όταν ο δογματισμός της αγοράς έγινε η επικρατούσα αρχή. Η αρχή αυτή οδήγησε στην απελευθέρωση, στην παγκοσμιοποίηση και στις οικονομικές καινοτομίες που βασίστηκαν στη λανθασμένη υπόθεση ότι οι αγορές τείνουν προς την ισορροπία.

Το οικοδόμημα από τραπουλόχαρτα έχει πλέον καταρρεύσει. Με τη χρεοκοπία της Lehman Βrothers τον Σεπτέμβριο του 2008 συνέβη το αδιανόητο: το οικονομικό σύστημα έπαθε καρδιακή προσβολή. Αμέσως τέθηκε σε τεχνητή αναπνοή: οι αρχές του ανεπτυγμένου κόσμου εγγυήθηκαν αποτελεσματικά ότι δεν θα επέτρεπαν σε κανέναν άλλο σημαντικό θεσμό να καταρρεύσει.

Οι χώρες όμως στην περιφέρεια του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος δεν μπορούσαν να παράσχουν εξίσου αξιόπιστες εγγυήσεις. Αυτό επέσπευσε τη φυγή κεφαλαίων από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Ολα τα νομίσματα έπεσαν έναντι του δολαρίου και του γεν. Οι τιμές των αγαθών καταβαραθρώθηκαν και τα επιτόκια στις αναδυόμενες αγορές εκτινάχθηκαν στα ύψη. Ο αγώνας για τη σωτηρία του διεθνούς οικονομικού συστήματος συνεχίζεται. Ακόμη και αν στεφθεί με επιτυχία, οι καταναλωτές, οι επενδυτές και οι επιχειρήσεις υφίστανται μια τραυματική εμπειρία της οποίας ο πλήρης αντίκτυπος δεν έχει γίνει ακόμη αισθητός. Μια βαθιά κάμψη είναι αναπόφευκτη και δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα μιας ύφεσης.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει;

Επειδή οι οικονομικές αγορές είναι επιρρεπείς στο να δημιουργούν «φούσκες» στα προϊόντα τους, εκείνοι που τις ρυθμίζουν οφείλουν να δεχθούν την ευθύνη ότι θα τις εμποδίζουν να γίνουν υπερβολικά μεγάλες. Ως σήμερα οι οικονομικές αρχές απέρριπταν κατηγορηματικά την ευθύνη αυτή.

Βεβαίως είναι αδύνατο να εμποδίσουμε τον σχηματισμό μιας «φούσκας», ωστόσο θα έπρεπε να είναι δυνατό να την κρατάμε εντός ανεκτών ορίων. Αυτό δεν μπορεί να γίνει απλώς ελέγχοντας την προσφορά χρημάτων. Οι ρυθμιστές πρέπει επίσης να λαμβάνουν υπόψη τις πιστωτικές συνθήκες, διότι τα χρήματα και η πίστωση δεν κινούνται χέρι χέρι. Οι αγορές έχουν διαθέσεις και προκαταλήψεις οι οποίες πρέπει να αντισταθμίζονται. Για να ελέγξουμε την πίστωση ξέχωρα από τα χρήματα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε επιπλέον εργαλεία- ή, πιο σωστά, να τα επανενεργοποιήσουμε, δεδομένου ότι είχαν χρησιμοποιηθεί τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60. Αναφέρομαι στις ποικίλες απαιτήσεις περιθωρίου και στις ελάχιστες απαιτήσεις κεφαλαίου για τις τράπεζες.

Οι σημερινές εξελιγμένες οικονομικές δομές καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, τον υπολογισμό των απαιτήσεων για το

περιθώριο και το κεφάλαιο. Συνεπώς τα νέα οικονομικά προϊόντα πρέπει να καταγράφονται και να λαμβάνουν την έγκριση των κατάλληλων αρχών προτού τεθούν προς πώληση. Το αντιστάθμισμα της διάθεσης της αγοράς απαιτεί κρίση και επειδή οι ρυθμιστές είναι άνθρωποι, ενδέχεται να κάνουν λάθος. Εχουν όμως το πλεονέκτημα ότι βλέπουν τις αντιδράσεις της αγοράς, το οποίο τους επιτρέπει να διορθώνουν τα λάθη τους. Αν μια σύσφιγξη των απαιτήσεων για το περιθώριο και το ελάχιστο κεφάλαιο δεν ξεφουσκώσει τη «φούσκα», οι ρυθμιστές μπορούν να σφίξουν ακόμη περισσότερο. Η διαδικασία όμως δεν είναι αλάνθαστη, διότι και οι αγορές μπορεί να κάνουν λάθος. Η αναζήτηση της βέλτιστης ισορροπίας είναι μια αέναη διαδικασία δοκιμής και λάθους.

Το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού ανάμεσα στους ρυθμιστές και στους μετέχοντες στην αγορά είναι ήδη σε εξέλιξη, αλλά η πραγματική του φύση δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί. Ο Αλαν Γκρίνσπαν, ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, ήταν ένα μετρ της χειραγώγησης με τις σιβυλλικές του δηλώσεις αλλά, αντί να παραδέχεται τι έκανε, παρίστανε ότι ήταν απλώς ένας παθητικός παρατηρητής. Γι΄ αυτό οι «φούσκες» των προϊόντων κατάφεραν να μεγαλώσουν τόσο πολύ στη διάρκεια της θητείας του. Επειδή οι οικονομικές αγορές είναι παγκόσμιες, οι ρυθμίσεις πρέπει επίσης να έχουν διεθνές πεδίο. Στην παρούσα κατάσταση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έχει ένα νέο σκοπό στη ζωή του: να προστατεύει τις χώρες της περιφέρειας από τις επιπτώσεις των καταιγίδων που δημιουργούνται στο κέντρο, κυρίως στις ΗΠΑ.

Ο αμερικανός καταναλωτής δεν μπορεί πια να λειτουργεί σαν την ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας. Για να αποφευχθεί μια παγκόσμια ύφεση και άλλες χώρες πρέπει να κινητοποιήσουν την εσωτερική τους οικονομία. Ωστόσο οι χώρες της περιφέρειας χωρίς μεγάλο πλεόνασμα εξαγωγών δεν είναι σε θέση να υιοθετήσουν πολιτικές που πηγαίνουν κόντρα στον οικονομικό κύκλο. Το ΔΝΤ οφείλει να βρει τρόπους να χρηματοδοτήσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Αυτό μπορεί να γίνει εν μέρει στρατεύοντας κρατικά επενδυτικά κεφάλαια και εν μέρει εκδίδοντας ειδικά δικαιώματα αναλήψεων, τα οποία θα εκχωρούν οι πλούσιες χώρες που μπορούν να χρηματοδοτήσουν τα δικά τους δημοσιονομικά ελλείμματα προς τις φτωχότερες που δεν μπορούν.

Ενώ η διεθνής ρύθμιση πρέπει να ενισχυθεί προκειμένου να επιζήσει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, οφείλουμε να προσέξουμε να μην πάμε υπερβολικά μακριά. Οι αγορές είναι ατελείς, αλλά οι ρυθμίσεις είναι ακόμη περισσότερο. Οι ρυθμιστές δεν είναι μόνο άνθρωποι, είναι και γραφειοκράτες, ενώ υπόκεινται και σε πολιτικές επιρροές. Οι ρυθμίσεις πρέπει να κρατηθούν στο αναγκαίο ελάχιστο για να διατηρηθεί η σταθερότητα.

* Ο κ. George Soros είναι πρόεδρος του Soros Fund Μanagement.

Σημείωση: Τα Φρέσκα Κουλούρια δεν υιοθετούν ολόκληρο το παραπάνω άρθρο αλλά πιστεύουν πως εντοπίζει εύστοχα κάποια από τα προβλήματα της Ελεύθερης Αγοράς.Το γεγονός πως ένας από τους μεγαλύτερους Οικονομικούς Κερδοσκόπους παραδέχεται την ανάγκη Κρατικών παρεμβάσεων και την αδυναμία λειτουργίας του Ελεύθερου Ανταγωνισμού λέει πολλά.

http://www.tovima.gr

Αρθρούρος Ρεμπώ: Νέα ντοκουμέντα ρίχνουν φως στη ζωή του ποιητή

2010-09-24T05:04:00.000-07:00

[ - ] Μέγεθος [ + ]

«Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου»
Αρθρούρος Ρεμπώ
Αλχημεία του λόγου (Alchimie du verbe)
Γεννημένος στη Γαλλία το 1854, ο Αρθρούρος Ρεμπώ, αν και εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία στην ηλικία των είκοσι ετών, θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του συμβολισμού. Νεότερα ντοκουμέντα, που παρέμεναν ανέκδοτα έως τώρα, ρίχνουν περισσότερο φως στη δραστηριότητά του ως εμπόρου και εξερευνητή.

Δεκάδες άγνωστα μέχρι σήμερα ντοκουμέντα, που προέρχονται από πλήθος πηγές-ανεξερεύνητες στο παρελθόν -μεταξύ των οποίων και μία επιστολή του εργοδότη του Ρεμπώ, Αλφρέντ Μπαρέ, δόθηκαν στη δημοσιότητα μέσω διαδικτύου και είναι διαθέσιμα, υπό τη μορφή εγγράφου 100 σελίδων, στην ιστοσελίδα της Revue des Deux Mondes.
Τα ντοκουμέντα αυτά δημοσιεύθηκαν από εκείνους που ανακάλυψαν την περίφημη φωτογραφία του Ρεμπώ στο Άντεν της Υεμένης, οι οποίοι μάλιστα επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται όντως για τον «καταραμένο» ποιητή.
Ο Ζακ Ντες, ένας από τους δύο βιβλιοθηκάριους που ανακάλυψαν την φωτογραφική πλάκα, η οποία παρουσιάστηκε στο κοινό τον Απρίλιο και έκτοτε έχει προκαλέσει πολλές διαμάχες, επισημαίνει ότι πλήθος ερευνητών, ιδρυμάτων και απλών ανθρώπων, με τη συμβολή του Ζαν-Ζακ Λεφρέρ, βιογράφου του Ρεμπώ, διεξήγαγαν έρευνα που «επιβεβαιώνει και προσδιορίζει επακριβώς την αρχική εκτίμηση. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να το αντικρούουν». Η φωτογραφία είχε αγοραστεί από έναν Γάλλο συλλέκτη.
Η έρευνα επιβεβαιώνει πως η φωτογραφική πλάκα είχε ληφθεί τον Αύγουστο του 1880 από τον εξερευνητή Ζορζ Ρεβουάλ στο πλατύσκαλο του ξενοδοχείου Univers στο Άντεν. Ο Ρεμπώ, 26 ετών τότε, είχε μόλις αφιχθεί στην πόλη. «Σχεδόν όλα τα άλλα πρόσωπα στη φωτογραφία έχουν αναγνωρισθεί», τόνισε ο Ντες.
«Το κλισέ είχε δημιουργηθεί με υλικά υπερσύγχρονα για την εποχή και η λήψη είναι από τις παλαιότερες ενσταντανέ φωτογραφίες που διατηρούνται στη Γαλλία», τονίζεται στο έγγραφο. «Ανακαλύψαμε την απόδειξη για το υλικό που χρησιμοποιήθηκε από τον Ρεβουάλ και εντοπίσαμε ορισμένα από τα αρνητικά σε γυάλινες πλάκες που διατηρούνται σήμερα στο μουσείο του Και Μπρανλί» στο Παρίσι, προσθέτει ο Ντες.
«Στα αρχεία του εξερευνητή, ανακαλύψαμε ευάριθμα ντοκουμέντα για τις τοποθεσίες και τους ανθρώπους που συναναστράφηκε ο Ρεμπώ εκείνη την εποχή και μεταξύ αυτών και το πορτρέτο της πιθανολογούμενης συντρόφου του στο Άντεν», δήλωσε.
«Αυτή η φωτογραφία είναι σήμερα μία από τις πιο δημοσιευμένες φωτογραφίες στις οποίες εμφανίζεται ο Ρεμπώ. Πρόκειται για την ένατη φωτογραφία που είναι γνωστό ότι τον απαθανατίζει και η μόνη στην οποία διακρίνεται το πρόσωπο του νεαρού, αφότου απαρνήθηκε τη λογοτεχνία», υπογραμμίζει.
Τα χαρακτηριστικά του προσώπου στη φωτογραφία είναι «ένα προς ένα εκείνα του Ρεμπώ, με τις πολύ ειδικές τους λεπτομέρειες όπως το επίπεδο πρόσωπό του, η ρίζα της μύτης και η μικρή δυσμορφία στο άνω χείλος», καταλήγει ο Ντες.
tvxs.gr

Οι σοσιαλδημοκράτες παραχώρησαν τόσο μεγάλη δύναμη στους χρηματιστές...

2010-09-24T04:19:00.000-07:00

Η Δεξιά επιτίθεται ιδεολογικά...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Σουηδία. Δανία. Γαλλία. Βέλγιο. Αυστρία. Ολλανδία. Ελβετία. Ιταλία. Νορβηγία. Ουγγαρία. Σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη τα ακροδεξιά κόμματα εισβάλλουν εκλογικά στα αντίστοιχα κοινοβούλια. Η Ευρώπη του 2010 αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με την Ευρώπη του 1930. Αυτή τη φορά όμως δεν έχουμε ανατρεπτικά και βίαια ακροδεξιά κινήματα που καταλαμβάνουν πραξικοπηματικά την εξουσία. Εχουμε κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή μέσω εκλογών, όπου συμμετέχουν στην...

άσκηση της εξουσίας το κάνουν μέσω συμμαχιών με άλλα δεξιά κόμματα (Ιταλία, Ελβετία, Αυστρία, Δανία) και συχνά βρίσκονται ακόμη στην αντιπολίτευση, όπου όμως και από τη θέση αυτή κατορθώνουν να επηρεάζουν αισθητά την πολιτική ζωή των αντίστοιχων χωρών.

Επεσε και το σοσιαλδημοκρατικό οχυρό της Σουηδίας την Κυριακή. "Το σοκ ήταν βαθύ: Η Σουηδία, η κοιτίδα της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας και το πιο πολιτικά ορθό έθνος της Ευρώπης, ψήφισε και έβαλε στη Βουλή ένα ακροδεξιό κόμμα, του οποίου τα παλαιότερα μέλη συνήθιζαν να ντύνονται με ναζιστικές στολές" γράφουν οι "Τάιμς" του Λονδίνου, εμφανώς αναστατωμένοι.

"Η Σουηδία εντάχθηκε στο πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο κλαμπ της Ευρωζώνης: τους αντιισλαμιστές που αισθάνονται ότι αντλούν δύναμη από τη διάθεση του έθνους. Προκαλούν τα κοινωνικά ταμπού συνδέοντας τους ξένους με το βίαιο έγκλημα και ισχυρίζονται ότι είναι οι σημαιοφόροι ενός νέου πατριωτισμού" προσθέτει η βρετανική συντηρητική εφημερίδα.

Οι επίσης βρετανικοί "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" συμφωνούν στις εκτιμήσεις με τους "Τάιμς", αλλά δεν δείχνουν να ανησυχούν καθόλου για την εξέλιξη αυτή. "Η Σουηδία απλώς εναρμονίζεται με μια πανευρωπαϊκή τάση εκμετάλλευσης εκ μέρους ακροδεξιών κομμάτων του διογκούμενου αισθήματος κατά των μεταναστών σε δύσκολους οικονομικούς καιρούς" αναφέρουν σε κύριο άρθρο τους. "Είναι ένα αίσθημα που δεν μπορούν να αγνοήσουν τα κατεστημένα κόμματα" υποστηρίζει.

Η υπόθεση όμως δεν περιορίζεται σε εκτιμήσεις. Αυτά που προβάλλονται ως αιτίες της ήττας των Σουηδών σοσιαλδημοκρατών θίγουν τα θεμέλια τόσο της ιδεολογίας όσο και των συμμαχιών της σοσιαλδημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη.

"Εχοντας συμμαχήσει με τους Πράσινους και την Αριστερά της Αριστεράς (σ.σ. εννοεί τους πρώην κομμουνιστές που έχουν εξαιρετικά μετριοπαθείς θέσεις), οι σοσιαλδημοκράτες δεν ανανέωσαν καθόλου το πρόγραμμά τους που συνίσταται στην υπεράσπιση του κράτους πρόνοιας παλαιού τύπου, το οποίο είναι εγγυητής ενός κοινωνικού συμβολαίου που εξασφαλίζει σε όλους τους Σουηδούς το τρίπτυχο παιδεία, υγεία, σύνταξη" γράφει π.χ. η γαλλική "Μοντ" σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρό της.

"Ξεπερασμένα" θέματα δηλαδή η παιδεία, η υγεία και οι συντάξεις κατά την εφημερίδα - ακριβώς τη στιγμή που μαίνεται η επίθεση για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης και επιχειρείται η συρρίκνωση των συντάξεων! Και φταίει η συμμαχία των σοσιαλδημοκρατών με τους αριστερούς και τους οικολόγους που δεν τους αφήνει να... "απελευθερωθούν" από αυτές τις "μονομανίες" της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας!

Σε ολόκληρη την Ευρώπη έχει εξαπολυθεί μια ιδεολογική και πολιτική επίθεση της Δεξιάς με σκοπό να εκμεταλλευθεί την ήττα των Σουηδών σοσιαλδημοκρατών για να δείξει ότι η αιτία της ήττας είναι τα ίδια τα ιδανικά, οι αξίες και οι αρχές των σοσιαλιστικών ιδεών. Θέλουν δηλαδή να εκμηδενίσουν ιδεολογικά τη σοσιαλδημοκρατία.

Στο πλαίσιο αυτό η γερμανική Δεξιά επιχειρεί να νομιμοποιήσει πολιτικά την Ακροδεξιά, εμφανίζοντάς την ως απολύτως "αξιοπρεπή", ισότιμη με τα υπόλοιπα κόμματα.

Ανατριχιάζει κανείς διαβάζοντας το πρωτοσέλιδο άρθρο της δεξιάς γερμανικής εφημερίδας "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε" στο προχθεσινό της φύλλο, όπου γράφει μεταξύ άλλων:

"Στη Σουηδία αρνούνταν τα κόμματα επί πολύ καιρό υπό την ηγεμονία των σοσιαλδημοκρατών ακόμη και να αναγνωρίσουν νέες πολιτικές δυνάμεις. Τροτσκιστικές ή σταλινικές κεφαλές εν συγχύσει θεωρούνταν στην Αριστερά πλήρως άξιοι συνασπισμού μαζί τους, ενώ αντιθέτως οι αγκιτάτορες της εχθρότητας κατά των ξένων θεωρούνταν παρίες της Δεξιάς ... Ακριβώς τώρα είναι η ώρα μιας επιτυχημένης "αστικής" κυβέρνησης, στην οποία μπορεί να καθιερωθεί ένα δεξιό εναλλακτικό κίνημα"!

"Δεξιό εναλλακτικό κίνημα" λοιπόν η Ακροδεξιά επειδή πάντα κατά τη γερμανική εφημερίδα "οι ψηφοφόροι της στη Σουηδία είναι όπως πιθανόν και οι ψηφοφόροι όλων των πνευματικών συγγενών τους στην Ευρώπη, τόσο αστοί όσο έπρεπε να ξαναγίνουν οι αστοί και επιπλέον τόσο αστοί όσο έχουν γίνει οι σοσιαλδημοκράτες"!

ΔΙΛΗΜΜΑ

Με ιδανικά και αρχές ή χωρίς;

"ΑΠΟΚΗΡΥΞΤΕ τις αρχές σας, αλλιώς θα εξαφανιστείτε!" λέει στους σοσιαλδημοκράτες η ευρωπαϊκή Δεξιά. Το αντίθετο υποστηρίζουν οι κεντροαριστεροί! "Ακριβώς επειδή οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες παραχώρησαν τόσο μεγάλη δύναμη στους χρηματιστές τώρα αγωνίζονται να πείσουν τους ψηφοφόρους της Ευρώπης ότι μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό" έγραφε ο βρετανικός "Γκάρντιαν" σε κύριο άρθρο του. Συμφωνούσε και η ισπανική "Ελ Παΐς" ότι αιτία του προβλήματος είναι "η γενικευμένη αντίληψη ότι η Αριστερά υπήρξε συνένοχος της χρηματοπιστωτικής απορρύθμισης και του υπερβολικού νεοφιλελευθερισμού που εκκόλαψαν τη χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 70 χρόνων".

"Έθνος"

sibilla

Υιοθετημένα παιδιά επιστρέφουν στα ορφανοτροφεία

2010-09-22T15:12:00.000-07:00

Το ένα τρίτο των παιδιών που υιοθετήθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια στη Ρωσία, εστάλησαν πίσω στα ορφανοτροφεία λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία καθυστερεί την καταβολή των κρατικών επιδομάτων.

"Το κράτος επέτρεψε την υιοθεσία περίπου 90.000 παιδιών τα τελευταία τρία χρόνια, αλλά τα 30.000 από αυτά χρειάστηκε να επιστρέψουν στα ορφανοτροφεία", δήλωσε ο επικεφαλής του Ρωσικού Ταμείου για τα Παιδιά Αλμπερτ Λικάνοφ.

"Η καταβολή των ..επιδομάτων του κράτους για τα υιοθετημένα παιδιά καθυστερεί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της έλλειψης δημοσίου χρήματος, γεγονός που ανάγκασε τις οικογένειες οι οποίες έχουν υιοθετήσει παιδιά να τα γυρίσουν πίσω στα ορφανοτροφεία", εξήγησε ο Λικάνοφ.

Ανάλογα με τις περιοχές, οι οικογένειες που υιοθετούν παιδιά λαμβάνουν από το κράτος κάθε μήνα από 11.000 ως 37.000 ρούβλια (από 270 ως 910 ευρώ) για κάθε παιδί.

"Οι οικογένειες αυτές δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η απόφασή τους να υιοθετήσουν ένα παιδί δεν πρέπει να βασίζεται στα κρατικά επιδόματα, αλλά στη δύναμη και την επιθυμία τους να το πράξουν", πρόσθεσε ο αξιωματούχος.

Το ρωσικό Ταμείο για τα Παιδιά υποστηρίζει από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 το πρόγραμμα "ορφανά οικογενειακού τύπου" όπου οι θετοί γονείς οι οποίοι πληρώνονται από το κράτος σαν υπάλληλοι, αισθάνονται πιο υπεύθυνοι για την ανατροφή των παιδιών.

Το πρόγραμμα αυτό διακόπηκε το 1996.

Τα παιδιά στα ορφανοτροφεία της Ρωσίας υπολογίζονται σε 700.000, περισσότερα και από τα ορφανά στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Τα περισσότερα από τα παιδιά στα ορφανοτροφεία, προέρχονται από οικογένειες φτωχές και με πολλά κοινωνικά προβλήματα.

Στις αρχές Απριλίου, η Μόσχα "πάγωσε" τις υιοθεσίες από οικογένειες Αμερικανών, παιδιών από τη Ρωσία, μέχρις ότου οι δυο χώρες καταλήξουν σε μια συμφωνία, μετά την επιστροφή στη Ρωσία ενός αγοριού που είχε υιοθετηθεί στις ΗΠΑ καθώς η γυναίκα που το υιοθέτησε δεν το ήθελε πια.

anemomilos

Ομιλία Α. Αλαβάνου

2010-09-22T06:00:00.001-07:00

114news on livestream.com. Broadcast Live Free

Το ΠΑΣΟΚ του Πάγκαλου

2010-09-22T05:30:00.000-07:00

Ο κ. Πάγκαλος δήλωσε πως όλοι μαζί λέει ,φάγαμε τα κλεμμένα!Από την στιγμή που το ΠΑΣΟΚ δεν αντιδρά στις ύβρεις του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως καταλαβαίνουμε πως αυτή η Κυβέρνηση δεν έχει σκοπό σίγουρα να υπηρετήσει τον πολίτη.Η συλλογική ευθύνη κ. Πάγκαλε χρησιμοποιείται από απολυταρχικά καθεστώτα και από τυράννους. Πάγκαλε,Πάγκαλε πριν ανοίξεις το στόμα σου ξανά σκέψου αυτούς που σε ψήφισαν για να σε ακούν να τους λες κλέφτες.Είσαι ο πιο ασέβαστος και ο πιο θρασύς Έλληνας,σου αξίζει η χλεύη όλων μας κ. Αντιπρόεδρε.

Οι Έλληνες έβγαλαν από τη ζωή και τις αγορές τους το πλαστικό χρήμα

2010-09-22T05:12:00.000-07:00

Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκεντρώνουν οι τράπεζες από τις εμπορικές επιχειρήσεις, το πρώτο 7μηνο ο τζίρος που πραγματοποιήθηκε μέσω πιστωτικών καρτών ήταν μειωμένος κατά 40%.
Πέρυσι η καταναλωτική δαπάνη με πλαστικό χρήμα -κάρτες Visa και MasterCard- μειώθηκε κατά 5,5% (στα 6δισ ευρώ) ενώ διψήφιο είναι το ποσοστό της μείωσης στο εξάμηνο 2010.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι οι Έλληνες σταμάτησαν να δανείζονται από τις πιστωτικές τους, καθώς το cash advance, δηλαδή η ανάληψη μετρητών από την πιστωτική, παρουσιάζει πτώση κατά 50%.
Ας σημειωθεί ότι τα υπόλοιπα των πιστωτικών καρτών ακολουθούν σταθερά πτωτική πορεία και διαμορφώνονται στα 9δισ ευρώ τον
.Ιούνιο , από 9,5δισ ευρώ τον Φεβρουάριο 2010 και 10,09δισ τον Ιανουάριο 2009.
Ο ρυθμός πιστωτικής επέκτασης είναι αρνητικός, ενώ οι καθυστερήσεις στο συγκεκριμένο κομμάτι έχουν κυριολεκτικά απογειωθεί και οι τραπεζίτες παραδέχονται πως σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν ξεπεράσει ακόμα και το 20%.

Δηλαδή οι «κόκκινες οφειλές» πλησιάζουν τα 2 δισ. ευρώ.

Μέχρι το τέλος του χρόνου τα τραπεζικά στελέχη περιμένουν ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση στις συνολικές οφειλές από κάρτες και περαιτέρω άνοδο στις καθυστερήσεις.
Οι τράπεζες απορρίπτουν σήμερα τα 3 στα 4 αιτήματα για νέες κάρτες, ενώ περιορισμένες είναι και οι μεταφορές υπολοίπων από κάρτες σε κάρτα. Αντίθετα προωθούν τις μεταφορές από κάρτες σε δάνεια, ζητώντας ταυτόχρονα πρόσθετες εξασφαλίσεις, όπως είναι η εγγραφή Επίσης αν ο καταναλωτής καθυστερήσει να πληρώσει τη δόση του 10 μέρες, πολλές τράπεζες καθιστούν ανενεργή την πιστωτική κάρτα, μέχρι να εξυπηρετηθεί η οφειλή και να ενεργοποιηθεί και πάλι η κάρτα.

Μπαράζ εξωδίκων σε όσους καθυστερούν να πληρώσουν τις δόσεις

Από την αρχή του έτους, οι δικαστικοί επιμελητές δεν προλαβαίνουν να επιδίδουν εξώδικα σε κατόχους καρτών επειδή έχουν καθυστερήσει να πληρώσουν τις δόσεις τους επί 3 μήνες.
Μάλιστα τα τραπεζικά στελέχη υπολογίζουν πάνω από 25.000 τους καταναλωτές που έχουν λάβει ανάλογα εξώδικα.
Με τα εξώδικα αυτά, οι τράπεζες τους καλούν:
Να εξοφλήσουν το συνολικό ύψος της οφειλής, πλέον τόκων και εξόδων μέσα σε διάστημα 5 ημερών από την επίδοση του εξώδικου.

Να επιστρέψουν την πιστωτική τους κάρτα

Διαφορετικά, προειδοποιούν τον κάτοχο της κάρτας ότι θα απαιτηθεί δικαστικά η είσπραξη της οφειλής του, με το νόμιμο τόκο και θα ενεργηθεί εναντίον του κάθε νόμιμο μέσο.
«Τα εξώδικα αυτά, όπως σημειώνουν τα τραπεζικά στελέχη, αποτελούν ένα μέσο πίεσης για να προσέλθει ο οφειλέτης σε διακανονισμό και συνεχίζουν:
Το 80% των οφειλετών συμφωνεί σε εξωδικαστικό συμβιβασμό, το χρέος παύει να ανατοκίζεται και ρυθμίζεται η εξόφληση του με μηνιαίες δόσεις που είναι ύψους πχ. 250 ευρώ για οφειλή 10.000 ευρώ».
Θα πρέπει ακόμα να σημειωθεί ότι το τελευταίο διάστημα πολλοί είναι οι καταναλωτές που αν και ενήμεροι στις οφειλές τους, προχωρούν σε ρύθμιση με την τράπεζα, προκειμένου να πληρώνουν χαμηλότερη μηνιαία δόση.
Επίσης όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους οι τράπεζες, σχεδόν το 10% των κατόχων πιστωτικών καρτών θέλει να μεταφέρει τα υπόλοιπα του σε άλλη τράπεζα για να τύχει καλύτερης τιμολόγησης.

Άλλαξαν τις καταναλωτικές τους συνήθειες

«Δεν χρησιμοποιούν πλέον, όπως παλιά τις πιστωτικές τους κάρτες οι καταναλωτές» αναφέρουν οι έμποροι, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τα τις αναλύσεις που κάνουν οι τράπεζες σε ότι αφορά τις καθημερινές αγορές των καταναλωτών.
Παρατηρείται λοιπόν κατακόρυφη μείωση στις αγορές ειδών ένδυσης, υπόδησης, καλλυντικών. Η μείωση αγγίζει ακόμα και το 70%, με ανάλογη πτώση και στον τζίρο των καταστημάτων. Εξάλλου φέτος στις εκπτώσεις ο τζίρος σε όλη την αγορά -τόσο στα μικρά καταστήματα, όσο και στα πολυκαταστήματα- ήταν σημαντικά μειωμένος σε σχέση με πέρυσι.
Αντίθετα παρατηρείται άνοδος στις συναλλαγές στα σούπερ μάρκετ και στα βενζινάδικα.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει και το γεγονός, ότι ακόμα και στα τρόφιμα οι πολυτέλειες είναι πλέον κομμένες। Οι αγορές αφορούν βασικά είδη διατροφής και είναι περισσότερες μεν σε συχνότητα, μικρότερης όμως αξίας.
http://oichalia.blogspot.com/

Συλλήψεις 55 εμπόρων ναρκωτικών στην οδό Τοσίτσα

2010-09-15T02:59:00.000-07:00

Πενήντα πέντε άτομα συνελήφθησαν τα ξημερώματα της Κυριακής για εμπορία ναρκωτικών μετά από μεγάλη επιχείρηση που πραγματοποίησε η Ασφάλεια Αττικής στην οδό Τοσίτσα, δίπλα από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, η οποία είχε γίνει πιάτσα των εμπόρων, παρά την μόνιμη παρουσία των ΜΑΤ ακριβώς δίπλα, στο υπουργείο Πολιτισμού.

Οι έμποροι ναρκωτικών είναι σχεδόν όλοι αφρικανικής καταγωγής και θα οδηγηθούν σήμερα στον Εισαγγελέα. Στην κατοχή τους βρέθηκαν πολλές συσκευασίες με ηρωίνη, κοκαΐνη, χασίς και άλλα ναρκωτικά, καθώς και κλοπιμαία που έπαιρναν ως αντάλλαγμα από χρήστες για να τους δώσουν τη δόση τους.
Λεπτομερείς ανακοινώσεις θα γίνουν αργότερα από το διευθυντή της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Αθηνών Θουκυδίδη Σακαρέλο στα γραφεία της Υπηρεσίας.
http://tvxs.gr/

Κατρακύλα στην 83η θέση του Παγκόσμιου Δείκτη Ανταγωνιστικότητας η Ελλάδα!

2010-09-13T03:54:00.000-07:00

«Πολιτικοί, δικαστές, μεγάλο επιχειρηματίες, καθηγητές υπεύθυνοι για την μη ανταγωνιστικότητα της χώρας.» World Economic Forum

The bond holder

“ Στην 83η θέση του Παγκόσμιου Δείκτη Ανταγωνιστικότητας του World Economic Forum σε σύνολο 139 χωρών, υποχώρησε το 2010 η Ελλάδα, από την 71η θέση που κατείχε το 2009”. Αυτός ήταν ο τίτλος της Ναυτεμπορικής χθες. Ήθελα να μάθω το γιατί. Ξέρω ότι μόλις διαβάσουν τον τίτλο οι φωστήρες θα μιλούσαν αμέσως για την ανάγκη να κατεβάσουμε τα 560 ευρώ στα 400 για την νεολαία. Κατέβασα το κομμάτι που αφορά την...
Ελλάδα.

Τρεις θεσμοί έχουν το χαμηλότερο σκορ- το κράτος η δικαιοσύνη και οι επιχειρηματίες ( διοίκηση επιχειρήσεων, προστασία μειοψηφίας, & η ηθική συμπεριφορά)
Οι δρόμοι τα λιμάνια και ο ηλεκτρισμός είναι η υποδομές που έχουν το χαμηλότερο σκορ.
Το μακροοικονομικό περιβάλλον λογά των οικονομικών του κράτους είναι η κύρια αιτία που κατεβήκαμε από την 71 στην 83 θέση.
το κόστος και οι διαδικασίες να αρχίσεις μια εταιρεία οι συνολικοί φόροι και οι διαδικασίες στα τελωνεία
η αγορά εργασίας που είναι δύσκαμπτη αλλά μεγάλο αρνητικό σκορ δίνετε και στο brain drain ( διαρροή μυαλού) η μετανάστευση των έξυπνων ανθρώπων από την χωρά.( αυτοί το είδαν εμείς άδω και 100 χρόνια δεν το βλέπουμε;)
τα δικαιώματα του πολίτη έναντι των τραπεζών έχουν μεγάλο αρνητικό σκορ
δεν ξέρουμε να δίνουμε ευθύνες στους κατώτερους και έτσι όλα γίνονται από κεντρικές διοικήσεις
η ποιότητα της παιδείας μας παίρνει παρά πολύ χαμηλό σκορ
έλλειψη έρευνας & καινοτομίας – εδώ μαζί με το 1& 8 έχουμε το χειρότερο σκορ.

Πολλές από τις αιτίες τις ξέρουμε αλλά δυο είναι αυτές που με κάνουν να νιώθω έξω φρενών διότι έρχονται να επιβεβαιώσουν κάποιες προσωπικές απόψεις για τις οποίες έχω συχνά συγκρουστεί.
Είναι δυνατόν η χώρα που έχει τους περισσότερους ανθρώπους με το πιο εφευρετικό μυαλό και μια νεολαία που έχει τον υψηλότερο δείκτη παιδείας στην Ευρώπη (ποσοστό με πανεπιστημιακές σπουδές) να είναι στην 126 θέση από 139 χώρες στην έρευνα; Ποιος φταίει για αυτό το έγκλημα; Μαζί με το κράτος την δικαιοσύνη και την Ελίτ πρέπει τώρα να βάλουμε και τους Πανεπιστημιακούς; Που θα τους βάλουμε όλους αυτούς;
Όπως έχω ξαναπεί έχω μια αδυναμία στην νεολαία. Εδώ έρχεται μια «ανεξάρτητη» έκθεση να επιβεβαίωση ότι η καλύτερη ευκαιρία ενός νέου έχει εξαφανιστεί. Αν και δεν είμαι της συνομωσίας όσο περισσότερο κοιτώ τα πράγματα δεν μπορώ να αρνηθώ την πραγματικότητα που βλέπω. Ένα αόρατο χέρι έχει βάλει όλους αυτούς τους ανίκανους στις θέσεις τους για να κερδίσουν προσωπικά αλλά και για να καταστρέψουν τα κοινά. Δεν εξηγείτε αλλιώς.
Έτσι λοιπόν την επόμενη φορά που θα έρθει ο πολιτικός, ο δικαστής ο μεγάλο επιχειρηματίας η ο καθηγητής (τρομάρα μου ο τίτλος) για να ζητήσει θυσίες από τον εργαζόμενο και το συνταξιούχο πάρτε τους με τα παπούτσια.
Αυτοί είναι η πραγματικοί υπεύθυνοι της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της χώρας μας.
Αβόλευτος

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ «Ο Ζαχαριάδης ήταν ένας καχύποπτος δικτάτορας»

2010-09-12T15:15:00.000-07:00

«Πρέπει να ζήσεις. Για το παιδί, για την εκδίκηση», ήταν τα τελευταία λόγια του Νίκου Μπελογιάννη προς την αγαπημένη του Ελλη Παππά στις φυλακές Καλλιθέας. Μισόν αιώνα και κάτι από εκείνη τη νύχτα του 1952, βγήκε στο φως η πολιτική της διαθήκη όπου μοιράζει ευθύνες και ενοχές σε συντρόφους και αντιπάλους. Ο 59χρονος γιος του ζευγαριού, Νίκος Μπελογιάννης κι αυτός, ανοίγει την καρδιά του στα «ΝΕΑ».

O Νίκος Μπελογιάννης δεν «φοράει» το όνομά του ούτε σαν διαβατήριο να του ανοίγει πόρτες, ούτε σαν παράσημο αφού άλλος είναι ο ήρωας, ούτε σαν ουλή να θυμίζει τα τραύματά του, ούτε σαν δάφνινο στεφάνι για να αντλεί (δανεική) αίγλη. Ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του «Ανθρώπου με το Γαρίφαλο» και της μαχητικής δημοσιογράφου και συγγραφέως Ελλης Παππά, μεγαλωμένος από τη θεία του Διδώ Σωτηρίου, δεν είναι ετερόφωτος.

Εργάστηκε για 23 χρόνια στην Αρχαιολογική Υπηρεσία ως χημικός μηχανικός ειδικευμένος στη συντήρηση αρχαιοτήτων και σήμερα αντιμετωπίζει τα καυτά χειρόγραφα των γονιών του ως «ανασκαφικά ευρήματα που θέλουν συγκόλληση, στερέωση, συντήρηση, μελέτη, χρονολόγηση, ανάδειξη και δημοσίευση». Δεν λειτουργεί ως ιδιοκτήτης και κλειδοκράτορας όπως τόσοι άλλοι κληρονόμοι γραπτών θησαυρών.

Γι΄ αυτό και τώρα που εκδόθηκαν οι «Μαρτυρίες μιας διαδρομής» της μητέρας του με την προφανή πολιτική σημασία, άφησε έναν ιστορικό, τον Τάσο Σακελλαρόπουλο, να τις παρουσιάσει και να τις αναλύσει. Το ίδιο έκανε και με το βιβλίο του πατέρα του, «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», όπου η εισαγωγή είναι του Γιάννη Αντωνίου. «Δεν θέλω να μιλάω ως ειδικός για εποχές που δεν έζησα», εξηγεί στα «ΝΕΑ». Ο λόγος του είναι καταιγιστικός και η γλώσσα του συχνά ειρωνική και δηκτική. Σε κοιτάζει στα μάτια, δεν τσιγγουνεύεται το χαμόγελο, αλλά και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Και είναι αντισταλινικός μέχρι το κόκαλο.

Από την πολιτική διαθήκη της Ελλης Παππά προκύπτουν ευθύνες του
Νίκου Ζαχαριάδη για την εκτέλεση Μπελογιάννη. Πώς το σχολιάζετε;
Η εκτέλεση (30/3/1952) ήταν προαποφασισμένη από τον αμερικανό πράκτορα- συγγνώμη, τον πρέσβη - Πιουριφόι και την ύαινα της οδού Ηρώδου Αττικού, τη Φρειδερίκη. Βασική αρχή του Ψυχρού Πολέμου ήταν να περάσουν νόμοι περί κατασκοπείας για να ξεφορτωθούν οι κυβερνήσεις τους ανεπιθύμητους. Τους αληθινούς κατασκόπους τους ανταλλάσσανε. Το ίδιο έκανε και ο Στάλιν.

Γι΄ αυτό και ο Μπελογιάννης που είχε συλληφθεί τον Δεκέμβριο του 1950 και δικάστηκε με βάση τον Νόμο 509 περί καταστολής των κομμουνιστικών δραστηριοτήτων, οδηγήθηκε σε δεύτερη δίκη με αυτή τη βαρύτερη κατηγορία. Στο μεταξύ είχαν εντοπιστεί οι ασύρματοι και πήγε για εκτέλεση. Στέλνει τότε ο Νίκος Πλουμπίδης το γράμμα με το οποίο αναλαμβάνει όλη την ευθύνη για την καθοδήγηση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και ενώ όλοι περίμεναν ότι θα γινόταν αναψηλάφηση της δίκης, βγαίνει ο Ζαχαριάδης και καταγγέλλει τον Πλουμπίδη για χαφιέ και ψεύτη. Αυτό ήταν το πράσινο φως προς το παλάτι και τους Αμερικανούς. Σαν να έλεγε, «φάτε τους!».

Πιστεύετε ότι ο Ζαχαριάδης φοβόταν τον Μπελογιάννη ως ανταγωνιστή του για την ηγεσία;
Τον έβλεπε ως εσωκομματικό αντίπαλο και ήθελε, ως τριτοκοσμικός δικτάτορας, να τον ξεφορτωθεί. Ετσι έφαγε τον Καραγιώργη στη Ρουμανία. Ηταν πολύ καχύποπτος. Ετρωγε πιο πολύ χρόνο επινοώντας τρόπους για να εξουδετερώσει τους δικούς του, παρά για να ωφελήσει το κίνημα και τη χώρα.

Την είχε στήσει και στον Πλουμπίδη. Υπάρχει μάλιστα κομματική απόφαση του 1957, που καταδικάζει τον Ζαχαριάδη για το ότι έβγαλε πλαστή την επιστολή Πλουμπίδη. Η Ελλη το έχει γράψει, άλλωστε, ότι εκείνη την ώρα της γενικής κατάρρευσης ο Ζαχαριάδης ήθελε έναν ήρωα και έναν χαφιέ. Ε! στο τέλος, τον μάσησε ένας μηχανισμός όπως εκείνος που και αυτός είχε στήσει...

Ο Νίκος Ζαχαριάδης πάντως θα είναι το «χιτ» του φετινού χειμώνα με το μυθιστόρημα του Μισέλ Φάις, όπου πρωταγωνιστεί ως αθέατος ήρωας,και με την αναμενόμενη έκδοση του β΄ τόμου του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ»...

Μα ο Περισσός εφαρμόζει την πολιτική που θα εφάρμοζε ο Ζαχαριάδης! Πρόκειται λοιπόν για τυπική διαδικασία πια, άπαξ και αποκατέστησε τον Στάλιν, να αποκαταστήσει και το κακέκτυπό του. Οσο για τη λογοτεχνία, εγώ πάντως δεν μπορώ να τον δω ως τραγικό ήρωα, τον Ζαχαριάδη... Και είναι λάθος να θεωρούμε ότι εκείνη η εποχή τέτοιους ηγέτες ζητούσε.

Οχι. Δεν ζητούσε τυχοδιώκτες. Ο Ζαχαριάδης προσπάθησε να φέρει ακόμα και τον ίδιο τον Στάλιν μπροστά σε τετελεσμένα ξεκινώντας τον Εμφύλιο. Ενώ από τη στιγμή που έγινε η Γιάλτα και ο Στάλιν δεν αντέδρασε, ήταν ολοφάνερο ότι δεν υπήρχε περίπτωση να του δοθεί η παραμικρή βοήθεια. Αυτό που έκανε, λοιπόν, ήταν πέρα και από εγκληματικό λάθος.

Με αφορμή πάντως την επικείμενη δημοσίευση του αρχείου της Ελλης Παππά, ο Περισσός έχει ανοίξει μέτωπο προχωρώντας σε δημοσιεύσεις που φαίνονται να αντικρούουν τις θέσεις της...

Ο Περισσός έχει λυσσάξει να προκαταλάβει την Ιστορία και ανοίγει φακέλους από την εποχή που πολλοί στο κόμμα χαφιεδολογούσαν. Οταν κάποιος δημοσιεύει όλα τα αρχεία του, αυτό συμβάλλει στην επιστημονική έρευνα της σύγχρονης Ιστορίας. Ενώ όταν από τους φακέλους που διατηρεί κλειστούς διαλέγει επιλεκτικά κάποια έγγραφα, το κάνει απλώς για να σπιλώσει διάφορα ονόματα. Εφαρμόζει δηλαδή τις μεθόδους κάθε Ασφάλειας, της ΚΥΠ, της CΙΑ, της Στάζι, της Κα Γκε Μπε...

Είστε έτοιμος να αντέξετε αυτά που πιθανόν θα πει το ΚΚΕ για τη μητέρα σας;
Είμαστε υποχρεωμένοι άραγε να πιστέψουμε τον μηχανισμό που βασίστηκε στο μεγαλύτερο ψέμα του 20ού αιώνα; Τον Υπαρκτό, δηλαδή, που όταν τελικά έσκασε σαν τεράστια φούσκα το 1989, αποδείχθηκε ότι μόνο με σοσιαλισμό δεν είχε σχέση και ότι επρόκειτο για καθεστώτα που τα πιο πολλά κανείς δεν θέλει να θυμάται...

«Μη παρωπιδοφόρος Αριστερός»

Οργανωθήκατε στον Ρήγα Φεραίο, εκλεγήκατε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εσ. το 1978, απενεργοποιηθήκατε από το κόμμα το 1984, δεν πιστέψατε στον Ενιαίο Συνασπισμό ούτε είδατε με καλό μάτι τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη Δημοκρατική Αριστερά.Ορίζετε,παρ΄ όλα αυτά,τον εαυτό σας ως αριστερό;Λέω πάντα ότι ανήκω στη μη παρωπιδοφόρο Αριστερά. Πρέπει όμως να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει να είσαι αριστερός το 2010. Δεν μπορούμε συνεχώς να

Ο Περισσός είναι το Jurassic Ρark: το μόνο μέρος όπου επιβιώνουν οι δεινόσαυροι

Το ΚΚΕ εφαρμόζει τις μεθόδους κάθε ασφάλειας, της CΙΑ, της Στάζι, της Κα Γκε Μπε ανακυκλωνόμαστε με τους διάφορους Αλαβάνους που αποτυγχάνουν οικτρά ή τους Κουβέληδες και άλλους που έχουν ξεπηδήσει μέσα από τα σπλάγχνα σταλινικών σχηματισμών.

Τι μπορεί να κάνει ένας αριστερός σήμερα;

Τι άλλο από το να αντισταθεί σε διάφορα πράγματα, αλλά φυσικά όχι κλείνοντας την Πανεπιστημίου. Επί 25 χρόνια έπεφτε το αεροπλάνο και εμείς χαζεύαμε τη θέα, ακόμα και όταν γενικεύτηκαν η διαφθορά και το φαγοπότι. Τώρα που έπεσε, όλη η Ελλάδα ψάχνει να δει πού βρίσκεται, γιατί σε τούτη τη χώρα υπάρχει αδυναμία εντοπισμού ακόμα και του στόχου.

Μόνο για τον Περισσό είναι όλα πανεύκολα: αποδεικνύει πάντα το ζητούμενο διά του ζητουμένου και βρίσκει τη λύση. Δεν είναι παρά ένας μηχανισμός που για τα μάτια ξορκίζει τον καπιταλισμό. Ο Περισσός δεν έχει καμία σχέση με την υπόλοιπη Αριστερά. Είναι κόσμοι τελείως ξένοι μεταξύ τους. Ο Περισσός είναι το Jurassic Ρark: το μόνο μέρος όπου επιβιώνουν οι δεινόσαυροι.

«Μεγάλωσα με τη Διδώ και τα γράμματα της Ελλης από τη φυλακή »

Βγήκατε από τη φυλακή όταν ήσασταν τριών χρονών,ενώ η μητέρα σας έμεινε μέχρι τα Χριστούγεννα του 1963, δηλαδή μέχρι τα δώδεκά σας. Πώς διαμορφωθήκατε πνευματικά και πολιτικά;

Διαμορφώθηκα κυρίως από τη Διδώ και όλους τους διανοούμενους που μπαινόβγαιναν στο σπίτι της. Μου έκαναν εντύπωση λ.χ. ο Βάρναλης, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Τάσος Βουρνάς... Η Ελλη ζωγράφιζε στη φυλακή και μου έστελνε εκείνα τα παραμυθάκια με τον καλό μπαμπά λιοντάρι και το λιονταράκι (σ.σ.: «Γράμματα στο γιο μου 1955-1962») κι εγώ διάβαζα για το τεράστιο χταπόδι του Βερν και τον σκύλο των Μπάσκερβιλ με τη φωσφορίζουσα μουσούδα.

Επειτα ο Βουρνάς μου μίλησε για την «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη κ.ο.κ. Η Διδώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να αποκτήσω εικονοκλαστικό πνεύμα και όχι εικονολατρικό. Διότι άκουγα μεν από τους πάντες διάφορα ηρωικά και πένθιμα, αλλά εκείνη μου μιλούσε για τη διαγραφή της από τον Ζαχαριάδη (το 1947, επειδή έγραψε ότι οι ΗΠΑ θα έπαιρναν τη σκυτάλη από τη Βρετανία στα ελληνικά πράγματα). Και μου έλεγε ότι «αν είναι να ασχοληθείς με την πολιτική θα πρέπει να κλείσεις τη μύτη σου». Το ήξερα από μικρός ότι η πολιτική, ακόμα και μέσα στην Αριστερά, βρωμάει.

Τι αισθανθήκατε όταν διαβάσατε τις «Μαρτυρίες...» της μητέρας σας, που τώρα βγήκαν στο φως;

Για μένα τα περισσότερα είναι γνωστά και δεν με εκπλήσσουν, τόσα πολλά που είχα ακούσει κοντά της και τόσα που είχαν δει τα μάτια μου. Οι ιστορικοί βέβαια θα βρουν πράγματα που δεν τα περίμεναν, κυρίως σχετικά με το κομματικό παρασκήνιο αλλά όχι τόσο για τον Νίκο Μπελογιάννη. Η ειρωνεία είναι ότι ξέρουμε λίγα για εκείνον, σχεδόν τίποτα για τη σχέση του λ.χ. με τον Αρη Βελουχιώτη. Και η Ελλη ήξερε μόνο όσα εκείνος της είχε πει στους έξι μήνες της γνωριμίας τους και έπειτα τα λίγα που έμαθε από τα ξαδέλφια του.

Ασχολείστε αυτόν τον καιρό με την αποκατάσταση ενός ανέκδοτου και ανολοκλήρωτου μυθιστορήματος της Διδώς Σωτηρίου. Σε ποιο βαθμό επιμεληθήκατε την πολιτική διαθήκη της Ελλης Παππά;

Με της Ελλης τα βιβλία δεν ασχολήθηκα ποτέ. Τα επεξεργαζόταν η ίδια μέχρι τέλους, προχωρούσε σε αυτοεκδόσεις ή (παλιά) τα έδινε σε εκδότες που της τα χαντάκωναν. Επειτα, το να διαβάσω λ.χ. το «Ο Πλάτωνας και η εποχή μας» ήταν κινέζικο μαρτύριο για μένα. Την πολιτική της κατάθεση δεν την είχα διαβάσει λοιπόν. Και δεν το διάβασα ούτε όταν αποφάσισε το 1995, στα 75 της, και την έδωσε με συμβολαιογραφικό έγγραφο στο Μουσείο Μπενάκη. Είχα τρεχάματα με τη συγχωρεμένη τη γυναίκα μου. Οταν μετά τον θάνατο της Ελλης τον περασμένο Οκτώβριο αποφασίστηκε η έκδοση, όλα τα ανέλαβε το Μπενάκη.

Γιατί κατά τη γνώμη σας δεν ήθελε να δημοσιεύσει την πολιτική της κατάθεση όσο ζούσε;
Το πιθανότερο είναι, επειδή αναφέρεται σε νωπές ιστορίες της περιόδου 1950-52 και κατονομάζει συγκεκριμένα πρόσωπα, δεν ήθελε να ξαναμπεί σε αντιπαραθέσεις. Μιλάει λ.χ. για «κακούς δαίμονες» και αναφέρει τον Αντώνη Μπριλλάκη, μιλάει για το μίσος του Βαβούδη και την προσπάθεια δυσφήμησης του Νίκου πριν από τη σύλληψή του κ.ο.κ.

Κουβαλάτε βαρύ όνομα και βαριά κληρονομιά.Πρέπει να δεχτήκατε ασφυκτικές πιέσεις να παίξετε διάφορους ρόλους αντάξιους των γονιών σας...

Με αυτό το όνομα, δεν μπορούσα παρά να είμαι εξαρχής προσαρμοσμένος σε μια κατάσταση. Ακριβώς όμως επειδή δεν είχα όρεξη να παίξω τους ρόλους που λέτε, αποφάσισα από πολύ νωρίς να μην ακολουθήσω Θεωρητική Κατεύθυνση, άλλωστε μου άρεσε η Χημεία. Είχα καταλάβει ότι ο διανοούμενος είναι οχληρός για τις ηγεσίες των σταλινικών κομμάτων, διότι κάποια στιγμή θα διαφωνήσει. Ηξερα επίσης εξαρχής να κρατάω σε απόσταση ανθρώπους και μηχανισμούς που θεωρούσα βλαβερούς.

Δεν εφάρμοσα το «μακριά κι αγαπημένοι», αλλά το «όξω και μακριά». Και φυσικά το θείο δώρο για μένα ήταν η διάσπαση. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό. Η Διδώ ξυπνώντας έβαζε πάντα να ακούσει «Φωνή της Αλήθειας», τον σταθμό των πολιτικών προσφύγων, και έπειτα ΒΒC και Ντόιτσε Βέλε. Αλλά εκείνη την ημέρα, αντί για τη φωνή που ζητούσε την απελευθέρωση του συντρόφου Γρηγόρη Φαράκου, άκουσε να καταγγέλλεται ο Κολιγιάννης- ήταν το διάγγελμα της διάσπασης- και πήγε να βάλει τα κλάματα.

Εγώ της είπα «επιτέλους» και προς αυτή την κατεύθυνση ακουγόταν και η Ελλη στην κάρτα που μας έστειλε από τα Γιούρα. Επειτα έγινε και η εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία οπότε φάνηκε σε όλους ότι υπήρχαν δυο γραμμές... Η διάσπαση λοιπόν του ΚΚΕ μπορεί να ήταν οδυνηρή για την Αριστερά, εμένα όμως μου επέτρεψε να είμαι αριστερός χωρίς να είμαι σταλινικός.

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ

http://kontiloforos.blogspot.com/

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει η ΗΑΤΤΑ

2010-08-26T16:50:00.000-07:00

Έκκληση στην πολιτεία να αναθεωρήσει τη μελετώμενη μεταφορά υπηρεσιών του τουρισμού (καταλυμάτων-μεταφορών-εστίασης-αναψυχής, κλπ) από την κατηγορία του 11% σε αυτή του 23% απηύθηνε εκ νέου ο Σύνδεσμος των εν Ελλάδι Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Γραφείων (ΗΑΤΤΑ), υπενθυμίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο πλήττεται η ανταγωνιστικότητα της χώρας μας, έχοντας ανταγωνίστριες χώρες που έχουν χαμηλότερους συντελεστές ΦΠΑ.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, ήδη, η αύξηση του ΦΠΑ από 9% στο 11% και από 19% στο 23% έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στον ελληνικό τουρισμό και στις επιχειρήσεις.

«Αντί η ελληνική πολιτεία να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της χώρας μας, μελετά ρυθμίσεις που θα τη βγάλουν από τον τουριστικό χάρτη. Ο ελληνικός τουρισμός χρειάζεται στήριξη, για να συμβάλλει στην ανάκαμψη της εθνικής μας οικονομίας», επισημαίνει ο ΗΑΤΤΑ στην ανακοίνωσή του.

Κουλουράς: Σαν πολύ δεν πήγε αυτό το αστείο με τον Τουρισμό?Εδώ ο κόσμος πεινάει,χάνει δικαιώματα και δεν μπορεί να διατηρήσει το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης και σεις μας λέτε συνέχεια για τον Τουρισμό?Έχετε καταντήσει ένα κακόγουστο αστείο.
http://www.newsbeast.gr/

Εκατό χρόνια από τη γέννηση της Μητέρας Τερέζα

2010-08-26T03:59:00.000-07:00

Σύμβολο αγιοσύνης και ανιδιοτέλειας. Την οσία, πλέον, Τερέζα τη γνωρίζουν ακόμη και τα μικρά παιδιά. Για τον κόσμο, είναι η Αγία των Φτωχών που αφιέρωσε τη ζωή της στους άστεγους και αρρώστους του πλανήτη μας. Η μικροσκοπική μοναχή, η οποία γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1910, έμεινε στην ιστορία για το φιλανθρωπικό της έργο στην Ινδία. Είναι όμως έτσι;

Η ιστορία της είναι λίγο πολύ γνωστή. Ίδρυσε τους Ιεραπόστολους της Ελεημοσύνης, έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης και στο τέλος της ζωής της οσιοποιήθηκε. Όλος ο δυτικός κόσμος είναι περήφανος για την Μητέρα Τερέζα. Ένας άνθρωπος, μία γυναίκα που απαρνήθηκε τις ανέσεις του πολιτισμού μας για να ζήσει στην ανέχεια και να σταθεί στο πλάι των λιγότερο ευνοημένων. Κατά τον Μιχίρ Μποζ, η Μητέρα Τερέζα είναι η στάχτη που ρίχνουμε εμείς οι δυτικοί στα μάτια μας, για να πιστεύουμε ότι κάναμε κάτι για τον τρίτο κόσμο. Κι αισθανόμαστε όλοι καλύτερα με αυτή τη σκέψη...
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η αλβανικής καταγωγής μικροσκοπική μοναχή, έχει αρκετούς επικριτές. Περισσότερο σφοδρός απ’ όλους, ο Κρίστοφερ Χίτσενς. Δεν τη βλέπει ως την Αγία της Καλκούτα αλλά ως ένα διπλωμάτη του Βατικανού. Για τον Χίτσενς, «η Μητέρα Τερέζα και η αίρεσή της δεν επεδίωκε την καταπολέμηση της φτώχειας. Αντίθετα, παρότρυνε τους φτωχούς να αποδεχτούν τη μοίρα ενώ παρουσίαζε τους πλούσιους ως τους ευλογημένους του Θεού».
Στο βιβλίο του, Μητέρα Τερέζα, Θεωρία και Πράξη και στο ντοκιμαντέρ του, Οι Άγγελοι της Κολάσεως παρουσιάζει την ιστορία της όπως κανείς μας δεν τη διανοείται. Χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από συνεντεύξεις της, παρουσιάζει ένα πρόσωπο λιγότερο γνωστό και οικείο από αυτό που γνωρίζουμε.
Τα στοιχεία που παραθέτει προβληματίζουν. Η Μητέρα Τερέζα κατηγορείται ανοιχτά ότι εκμεταλλεύτηκε τις δωρεές για να ιδρύσει μοναστήρια σε 150 χώρες. Δωρεές, οι οποίες προορίζονταν για την ίδρυση νοσοκομείων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Σκοπός της δεν ήταν η ανακούφιση όσων είχαν ανάγκη, αλλά ο προσηλυτισμός στον ακραίο και φανατικό χριστιανισμό του Βατικανού. Οι ιδιαίτερα καλές σχέσεις της με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, ενίσχυσαν αυτή την άποψη.
Όταν το 1979 έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης για το έργο της και την προσφορά της στην ανθρωπότητα, αρκετοί ήταν εκείνοι που δυσανασχέτησαν. Αιτία, αποτέλεσαν οι δηλώσεις της κατά της αντισύλληψη και των εκτρώσεις. «Η μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη σήμερα είναι ο χαμός του αθώου αγέννητου παιδιού. Αν μια μητέρα μπορεί να δολοφονήσει το ίδιο της το παιδί, τι θα σταματήσει εσάς κι εμένα από το να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον;» είχε αναφέρει.
Για μια γυναίκα που δήλωνε πάντα ότι δεν την ενδιαφέρει καθόλου η πολιτική, είχε εξαιρετικά συχνές επαφές με αρχηγούς κρατών. Ο Χίτσενς μιλά, στο βιβλίο του, για τις στενές σχέσεις της με τον Ντυβαλιέ, πρώην δικτάτορα της Αϊτής, καθώς και τον Χότζα, πρώην ηγέτη της κομουνιστικής Αλβανίας.
Ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτηση προκάλεσε η στάση της μετά το τραγικό δυστύχημα στη Μποπάλ της Ινδίας. Όταν αγανακτισμένοι Ινδοί βγήκαν στο δρόμο αντιδρώντας στα ελλιπή μέτρα ασφαλείας της πολυεθνικής εταιρείας Union Carbide, η Μητέρα Τερέζα τους ζήτησε να συγχωρέσουν την πολυεθνική. Για ποιο λόγο να προσφέρεις άφεση αμαρτιών σε μια εταιρεία που είχε προκαλέσει το μεγαλύτερο βιομηχανικό δυστύχημα της ανθρωπότητας;
Τελικά, Αγία της Καλκούτα ή διπλωμάτης του Βατικανού; Αναμφίβολα, η Μητέρα Τερέζα προσέφερε και βοήθησε τους φτωχούς του κόσμου. Αυτό που προβληματίζει, είναι τα κίνητρά της.
Από tvxs

Το ανάκτορο του Οδυσσέα στην Ιθάκη – Οι πρώτες φωτογραφίες της ανακάλυψης

2010-08-24T06:50:00.000-07:00

Μετά από 16 χρόνια ανασκαφών οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι βρίσκονται μπροστά σε μία από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών. Δείτε φωτογραφίες από τα ευρήματα.

Οι ανασκαφές γίνονται από δύο Έλληνες αρχαιολόγους από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων εδώ και 16 χρόνια στην περιοχή Άγιος Αθανάσιος στην Ιθάκη.

«Σύμφωνα με τα έως σήμερα στοιχεία, κινητά και ακίνητα, που είναι ιδιαίτερα σοβαρά, και με κάθε επιστημονική επιφύλαξη, πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο Ανάκτορο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, το μόνο από τα Ανάκτορα των Ομηρικών Επών, που δεν έχει ανακαλυφθεί», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Αρχαιολογίας, Θανάσης Παπαδόπουλος, ο οποίος μαζί με τη συζυγό του, Λίτσα Κοντορλή, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων παρουσίασαν στις 20 Αυγούστου την επιστημονική τους ανακάλυψη.

Η κρήνη που βρέθηκε στην περιοχή. Σύμφωνα με τον όμηρο μια τέτοια κρήνη είχε στο παλάτι του ο Οδυσσέας

Πρόκειται για ένα μέγαρο τριών επιπέδων με κλιμακοστάσιο λαξευμένο στον βράχο και μέσα σε αυτό υπολείμματα μυκηναϊκής κεραμικής. Ένα ακόμα σημαντικό εύρημα είναι μια κρήνη, που τοποθετείται στον 13ο αιώνα π.Χ, περίοδο κατά την οποία έζησε ο Οδυσσέας. Αντίστοιχες κρήνες ήρθαν στο φως στην Ακρόπολη των Μυκηνών και την Τίρυνθα.

«Πιστεύουμε ότι με τα ευρήματα, που έχουμε, τεκμηριώνουμε με επιστημονικό τρόπο την παράδοση, που αναφέρεται από τον Όμηρο και οι περιγραφές που γίνονται ταιριάζουν, παρά τις καταστροφές που έχουν υποστεί, γιατί πρώτον, η περιοχή κατοικήθηκε και χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία και δευτερευόντως επειδή ο χώρος ήταν άφρακτος με αποτέλεσμα περίεργοι περιπατητές να εισβάλλουν σε αυτόν καθημερινά».

Μια από τις πινακίδες που βρέθηκαν πρώτες και έκαναν του αρχαιολόγους να συνεχίσουν την ανασκαφή. Ο κ. Παπαδόπουλος ζητεί την φροντίδα της Πολιτείας και του Υπουργείου Πολιτισμού, προκειμένου να συνεχισθεί η ανασκαφή, αλλά να γίνει και η περίφραξη του χώρου.

Σημειώνεται ότι πριν από τέσσερα χρόνια, τον Νοέμβριο του 2006, ήρθε στο φώς ένα σημαντικό εύρημα από την Ιθάκη. Επρόκειτο για πινακίδα, στην οποία γίνεται αναφορά σε ένα από τα επεισόδια της Οδύσσειας. Το εύρημα παρουσιάστηκε σε γερμανικό έγκριτο αρχαιολογικό έντυπο (ΚΑDMOS). Πρόκειται για την απεικόνιση πλοίου με τον Οδυσσέα, δεμένο στο κατάρτι, και τερατόμορφα σχέδια, μια τρίαινα και σημάδια γραφής Γραμμικής Α. Την επιστημονική δημοσίευση συνυπογράφουν δύο Έλληνες αρχαιολόγοι με τον ειδικό σε θέματα επιγραφικής Βρετανό Τζ. Οουενς.

Η περιοχή Αγ. Αθανασίου, στην οποία γίνονται ανασκαφές είναι έκτασης 25 στρεμμάτων και είναι απαλλοτριωμένη με απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Προσφάτως, μάλιστα, το Νομαρχιακό Συμβούλιο Ιθάκης ενέκρινε για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων χρηματοδότηση 115.000 ευρώ, προκειμένου να συνεχισθεί η αρχαιολογική έρευνα.

Ο επί εικοσαετίας πρώην δήμαρχος Ιθάκης, Σπύρος Αρσένης, δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις για την ελληνική, και όχι μόνον, αρχαιολογία, καθώς ο Οδυσσέας αποτελεί εμβληματική μορφή για την παγκόσμια κοινότητα, τα μέλη της οποίας τον γνωρίζουν από τα μαθητικά τους χρόνια».

Από την πλευρά του Υπουργείου Πολιτισμού δεν έγινε ακόμη κάνενα σχόλιο για το θέμα.

http://oichalia.blogspot.com

Η ιστορία των Skinheads

2010-08-23T15:05:00.000-07:00

Οι περισότεροι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά στόν όρο “skinhead”.Ως μία πολιτισμική οργάνωση,οι skinheads αντιμετοπίζονται ώς ηλίθιοι, βίαιοι και ρατιστές.Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πολλοί αναμείχθηκαν σε ακροδεξιές και ρατσιστικές οργανώσεις,αλλά η προέλευση τους ήταν πολύ πιο συνδεδεμένη με πολυφυλετικά κινήματα της εργατικής τάξης από κάθε είδους θεωρίες περί λευκής ράτσας.

Η κουλτούρα των “skinheads” αναδύεται ώς αποτέλεσμα δύο διαφορετικών συμπεριφορών στη κουλτούρα και τη κοινωνία της Βρετανίας στης αρχές της δεκαετίας του εξήντα.Το πρώτο ρέυμα το οποίο έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Βρετανική νεολαία άρχησε να διαιρείται σε διάφορες φατριές.Καθώς η μέση τάξη είχε πρόσβαση στης διάφορες ανέσεις της εποχής, η εργατική τάξη είχε πολύ περιορισμένες δυνατότητες.Το ευρή καταναλωτικό σκηνικό που επικρατούσε υπονόμευαι την ανικανότητα της εργατικής τάξης να πάρει μέρος σε αυτό.Αυτό οδήγησε στην εμφάνιση ενός “σκληρού τρόπου ζωής”,που τους ανάγκασε να ξεχωρίσουν απο τον κοινονικό περίγυρο -έτσι ξυρίσαν το κεφάλι τους,φόρεσαν στενά jeans,τιράντες και εργατικές μπότες.
Για τη συνέχεια πατήστε στο
Αυτό το είδος ντυσίματος στηρίζονταν στην τυπική ενδυμασία ενός Βρετανού εργάτη εκείνη την περίοδο, με σκοπό να τους κάνει να ξεχορίσουν απο τους συντιριτικούς και απο τους (μεσαίας τάξης) χίπιδες της γενίας τους.Όλο αυτό ήταν προϊόν μιας ευσυνείδητης προσπάθιας της νεανικής εργατικής τάξης να διαδραματίσει και να αποφασίση την οριακή της θέση σε μια ιεραρχική κοινωνία.
Τον ίδιο καιρό,υπήρξε μια εισροή μεταναστών απο την Jamaica στο Λονδίνο.Φέρνοντας μαζί τους την κουλτούρα της χώρας τους,τη ρέγκε και τη σκά.Πολλοί από αυτούς δούλευαν ως λιμενεργάτες και ζούσαν στις κοινότητες της εργατικής τάξης στο ανατολικό Λονδίνο.Με συνέπεια να συνηπάρξουν ντόπιοι και μετανάστες και να αποκτήσουν κοινούς τρόπου συμπεριφοράς,αντάλαξαν γλωσικά στοιχεία και χόρευαν μαζί δυτικούς ινδιάνικους χορούς,σκα,ρέγκε και μουσικά κομμάτια απο την σόουλ. Έτσι “γενήθηκαν” οι Skinheads μια νεανική πολυφυλετική εργατική τάξη που είχε εμφανός εχθρική στάση απέναντι σε αστυνομία,κράτος και αφεντικά.
Πηγή : Indymedia
http://episkiasis.wordpress.com

Τα πιο συνηθισμένα αντρικά ονόματα

2010-08-23T05:13:00.000-07:00

Γιώργος 11,1%

Γιάννης 8,55%

Κώστας 7,97%...

Δημήτρης 7,65%

Νίκος 6,93%

Παναγιώτης 4,91%

Βασίλης 3,6%

Χρήστος 3,56%

Θανάσης 2,43%

Μιχάλης 2,27%

Βαγγλελης 1,98%

Σπύρος 1,97%

Αντώνης 1,87%

Αναστάσης 1,64%

Θόδωρος 1,57%

Αντρέας 1,54%
Πηγή

Από.... rc-cafe

http://anemo-milos.blogspot.com

Kρίση, αλλά στη Γερμανία οι "δουλειές" πάνε περίφημα!

2010-08-23T04:25:00.000-07:00

Για κρίση στην Ευρώπη μιλούν όλοι…

Όμως οι Γερμανοί, κοιτώντας την πάρτι τους τα πάνε περίφημα.

Με την ομόφωνη απόφαση του κοινοβουλίου τους για την άρση αποκλεισμού της Γάζας (γράφαμε στις 4 Ιούλη 2010), οι εξαγωγές τους σε αραβικές και ισλαμικές χώρες δεν επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες.

Εμείς... αναμένουμε τις "παραγγελίες" από τον Νετανιάχου;

Έτσι, η χθεσινή “Repubblica”, μας ενημερώνει: "Παραγγελίες ρεκόρ στη Γερμανία. Οι εργαζόμενοι ανακλήθηκαν από τις άδειές τους" (Ordini record in Germania operai richiamati dalle ferie)

Μεταξύ άλλων, η μεγαλύτερη ιταλική εφημερίδα, επισημαίνει: «Ο Mario Ohoven, νούμερο ένα στην Bundesverand mittelstaendische Wirtschaft, την ένωση μικρομεσαίων επιχειρηματιών, προτείνει να υπάρξει περιορισμός των αδειών, από 6 σε 5 εβδομάδες…». Επίσης: «Έχουμε μεγάλη ανάγκη εργαζομένων… Τα καρνέ των παραγγελιών είναι εκ νέου υπερπλήρη…».

Γιατί η κυβέρνηση της Ελλάδας δεν κάνει κάποια συμφωνία, ώστε να...

μας στείλει εκ νέου -όπως τη δεκαετία του ’50 και ’60- εργάτες στις φάμπρικες της Γερμανίας;

Μήπως χρειάζεται την έγκριση του ΔΝΤ;

sibilla

Κουλουράς: Οι Γερμανοί την τελευταία δεκαετία αυξάνουν την παραγωγή τους συνεχώς ,μειώνοντας τους μισθούς των Γερμανών πολιτών.Δεν έχουν σκεφτεί άραγε όλη αυτή την υπερπαραγωγή προϊόντων ποιος θα την αγοράσει αφού όλος ο υπόλοιπος κόσμος βρίσκεται σε κρίση?Πρέπει επιτέλους να δουν τον εαυτό τους σαν μέρος του οικονομικού συστήματος γιατί πρώτοι αυτοί θα καταρρεύσουν..Θα μείνουν με τα αποθέματα τους...Η Γερμανία βρίσκεται στην πιο δύσκολη θέση όλων.

Πέθανε ο δικτάτορας Ιωαννίδης

2010-08-16T05:10:00.000-07:00

Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών ο κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού Δημήτρης Ιωαννίδης, ένας από τους πρωτεργάτες της χούντας αλλά και υπεύθυνος για το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του αρχιεπισκόπου Μακαρίου το 1974 στην Κύπρο, που προκάλεσε τη μετέπειτα εισβολή της Τουρκίας.

Είχε εισαχθεί προ ολίγων ημερών με σοβαρά προβλήματα υγείας στο πνευμονολογικό τμήμα του Γενικού Κρατικού Νίκαιας.

Ο Ιωαννίδης καταδικάσθηκε μαζί με τους άλλους πρωταιτίους του πραξικοπήματος σε θάνατο αλλά η ποινή του, όπως και των υπολοίπων, μετατράπηκε αμέσως σε επτάκις ισόβια κάθειρξη, κατόπιν αποφάσεως του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Δ. Ιωαννίδης, ταξίαρχος τότε, συνέδεσε άμεσα το όνομά του και με την εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου το 1973. Επισημαίνεται πως αμέσως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ετέθη επικεφαλής πραξικοπήματος κατά του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου.
zougla

Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Αθηνα με 180 ευρώ!

2010-08-15T01:07:00.000-07:00

Στα 18 έχουν φτάσει τα διόδια από Αθήνα για Θεσσαλονίκη και οι οδηγοί είναι αναγκασμένοι να πληρώσουν αδρά ένα οδικό ταξίδι

Το ταξίδι Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Αθήνα έφτασε να κοστίζει όσο ένα αεροπορικό εισιτήριο για την ίδια διαδρομή.

Η κατάσταση με τα διόδια έχει γίνει τουλάχιστον απελπιστική, καθώς, σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας Αδέσμευτος, πέραν του ότι έχουμε τα πιο ακριβά διόδια στην Ευρώπη, είναι και πολυπληθή. για να κάνει ένας οδηγός της διαδρομή, Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Αθήνα, θα πρέπει να πληρώσει 18 φορές στα αντίστοιχα διόδια που θα συναντήσει, κοστίζοντας του συνολικά 180 ευρώ!

Οι κυριότεροι σταθμοί διοδίων που υπάρχουν αυτή τι στιγμή στη χώρα μας, μαζί με τις τιμές τους είναι:

Αφίδνες 1,90
Θήβα 2,35
Τραγάνα 2,25
Θερμοπύλες (Υπό κατασκεύη)
Πελασγία 2,40
Μοσχοχώρι 2,80
Μακροχώρι 1,00
Πυργέτου 2,20
Λεπτοκαρυά 2,90
Μάλγαρα 2,00

Το κυριότερο όμως πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι των χωριών που υποχρεώνονται να πληρώσουν συνεχώς για να μπουν και να βγουν από τον τόπο τους, στα διόδια που βρίσκονται παραπλεύρως της Εθνικής Οδού.
Από http://www.aek365.gr/

Συγκίνηση: Λειτουργία 87 χρόνια μετά στην Παναγία την Σουμελά!

2010-08-14T05:17:00.000-07:00

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Χιλιάδες Πόντιοι, και όχι μόνο, από την Ελλάδα, τη Ρωσία και τη Γεωργία κατευθύνονται τώρα προς την Παναγία Σουμελά, στην περιοχή Τραπεζούντος, όπου την ερχόμενη Κυριακή θα χοροστατήσει, για πρώτη φορά μετά την καταστροφή του 1922, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Θα συνοδεύεται από τους εκπροσώπους της Ρωσικής Εκκλησίας, τον Αρχιεπίσκοπο του Βολοκαλάμσκ και της Ελληνικής Εκκλησίας, τον Μητροπολίτη Δράμας.
Η σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας Σουμελά, κοντά στην Τραπεζούντα, ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της ελληνικής και χριστιανικής ιστορίας, σύμβολο της μακραίωνης ακτινοβολίας του ποντιακού ελληνισμού και του πολιτισμού του, με κέντρο την Τραπεζούντα. Η Μονή καταστράφηκε τον 7ο αιώνα για να ξαναχτιστεί τον 10ο, ενώ διατήρησε ιδιαίτερα προνόμια επί τουρκοκρατίας. Κατεστράφη και εγκατελείφθη με την Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922-23. Στο Βέρμιο της Μακεδονίας ιδρύθηκε μια ανάλογη Μονή εις ανάμνησή της. Αναστηλωμένη με τη βοήθεια της ΟΥΝΕΣΚΟ, η Μονή είναι στο κέντρο μιας περιοχής που κατοικείται κατά πλειοψηφία από εξισλαμισθέντες ελληνικούς πληθυσμούς και δέχεται ετησίως περίπου ένα εκατομμύριο τουρίστες.
Η λειτουργία της ερχόμενης Κυριακής έχει προκαλέσει κύμα ενθουσιασμού μεταξύ των ποντιακών πληθυσμών Ελλάδας, Ρωσίας και Γεωργίας. Σε μεγάλο βαθμό η άδεια των τουρκικών αρχών οφείλεται στην αποφασιστικότητα και δράση του Προέδρου του παγκόσμιου συντονιστικού οργάνου των Ποντίων, Ιβάν Σαββίδη. Ο κ. Σαββίδης είναι και βουλευτής της ρωσικής Δούμας, που εκλέγεται με το κόμμα του Πούτιν “Ενωμένη Ρωσία”. Το γεγονός αυτό βοήθησε στο να κινητοποιηθούν και οι δυνάμεις της ρωσικής διπλωματίας συνηγορώντας υπέρ της απαίτησης να δοθεί, όπως και εδόθη, από το τουρκικό κράτος, η άδεια της λειτουργίας.
Η αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα Σαββίδη είναι ένα εξαιρετικό μάθημα για το τι θα μπορούσε να κάνει και δεν κάνει η ελληνική διπλωματία, που ουσιαστικά δεν πιέζει στο παραμικρό θέμα την Άγκυρα. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε όσους, στο ποντιακό κίνημα, βλέπουν με καχυποψία οποιαδήποτε σχέση με τη Ρωσία, αλλά και όσους, στο Φανάρι, δεν μπορούν ούτε να “μυρίσουν” Ρώσους, να επιτίθενται τώρα στον Σαββίδη. Αλλά βέβαια δεν θάμαστε Έλληνες, αν δεν συνέβαιναν κι αυτά! Είναι αλήθεια ότι ο Πρόεδρος των Ποντίων διακρίνεται ενίοτε για τον κάπως απότομο χαρακτήρα του. Η βαθύτερη όμως αιτία της ρήξης δεν είναι άλλη από τη μόνιμη τάση υποταγής στην υπερατλαντική “σύμμαχο”, που διακρίνει το ελλαδικό και, καμιά φορά περισσότερο, το κατεστημένο της Κωνσταντινούπολης.
Η λειτουργία προκάλεσε πάντως την οργή των Τούρκων εθνικιστών της περιοχής, που οργανώνουν για τις 15 Αυγούστου ημερίδα με θέμα “Ο Πορθητής, η Άλωση και ο Νομάρχης Τραπεζούντας Τζεμάλ Αζμί”. Ο Αζμί πρωταγωνίστησε στις σφαγές των Αρμενίων και των Ρωμιών και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1919.
Οι κάτοικοι πάντως της περιοχής, που βλέπουν να ανθεί ο τουρισμός, ζητάνε αντίθετα να διευρυνθεί η περίοδος λειτουργίας της Μονής (oι Πόντιοι ζητάνε την εγκατάσταση εκ νέου μοναχών και την επαναλειτουργία της υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο). Δέκα χλμ. ανατολικά και δέκα δυτικά της Μονής υπάρχουν εξάλλου δύο ακόμα ιστορικές μονές, που δεν έχουν ακόμα αναστηλωθεί: του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνα του 3ου αιώνα και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, του 5ου αιώνα.
Κόσμος του Επενδυτή, 13.8.2010
http://kosmosystima.blogspot.com

Ποιανού οι φόροι αυξάνονται; του Immanuel Wallerstein

2010-08-14T04:48:00.000-07:00

Όλοι γνωρίζουμε το παλιό ρητό “τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο εκτός από τον θάνατο και τους φόρους”. Οι περισσότεροι όμως από εμάς κάνουμε ότι μπορούμε για να αποφύγουμε και τα δύο. Οι φορολογία είναι μια ιδιαίτερα μη δημοφιλής πρακτική και σχεδόν κανένας δεν παραπονιέται για το ότι φορολογείται λίγο. Το πρόβλημα όμως είναι πως όλοι μας απολαμβάνουμε τα αγαθά τα οποία πληρώνονται από τους φόρους.

Πρόσφατα στην Γαλλία παρουσιάστηκαν κάποια ιδιαίτερα ενδιαφέροντα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων. Η Γαλλία είναι από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά φορολογίας στον κόσμο. Παρόλα αυτά, η πλειοψηφία του πληθυσμού πιστεύει πως η περαιτέρω αύξηση της φορολογίας είναι αναπόφευκτη. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως ενώ η Γαλλία κυβερνάται από δεξιά κυβέρνηση, οι δεξιοί ψηφοφόροι περιμένουν αύξηση της φορολογίας σε μεγαλύτερα ποσοστά απ' ότι οι αριστεροί ψηφοφόροι.

Είναι γεγονός ότι η οποιαδήποτε κυβέρνηση στον κόσμο σήμερα, είτε εθνική, είτε τοπική, δεν διαθέτει αρκετό εισόδημα ώστε να ικανοποιήσει τα έξοδα τα οποία απαιτούνται για να ικανοποιήσει της υποσχέσεις της προς τους ψηφοφόρους. Έτσι, οι κυβερνήσεις αυτές αναγκάζονται, είτε να δανειστούν, με αποτέλεσμα να βυθίζονται ακόμα περισσότερο στο χρέος, είτε να μειώσουν τα έξοδα σε βάρος μερίδας του πληθυσμού. Παρόλα αυτά, ούτε ο δανεισμός, αλλά ούτε και η μείωση των εξόδων φαίνεται να επαρκούν.

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι οι απανταχού κυβερνήσεις αυξάνουν τους φόρους και ότι θα συνεχίσουν να τους αυξάνουν για τα επόμενα χρόνια. Οι περισσότερες όμως από αυτές αρνούνται αυτή την πραγματικότητα. Πως όμως μία κυβέρνηση μπορεί να αποκρύψει την αύξηση της φορολογίας? Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιτευχθεί αυτό.

Ο πρώτος τρόπος είναι να αυξηθεί των κόστος των υπηρεσιών που προσφέρονται από τις κυβερνήσεις. Εάν μία κυβέρνηση αυξήσει τα τέλη για μία άδεια ή για ένα έγγραφο, αυτό αντιστοιχεί σε έμμεση αύξηση φόρου σε αυτόν που έχει ανάγκη το έγγραφο ή την άδεια.

Ένας δεύτερος τρόπος είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Με αυτό τον τρόπο κάποιος ο οποίος θα έβγαινε στην σύνταξη, θα συνεχίσει να εργάζεται για περισσότερα χρόνια και έτσι θα πληρώνει και περισσότερο φόρο.

Ένας ακόμα τρόπος είναι η μείωση των κρατικών χρηματοδοτήσεων. Για παράδειγμα εάν μία κυβέρνηση είχε υποσχεθεί χρηματοδότηση στις μικρές επιχειρήσεις, η διακοπή των χρηματοδοτήσεων αντιστοιχεί σε αύξηση φόρου προς τις επιχειρήσεις, η οποία σε πολλές περιπτώσεις μεταφράζεται σε αύξηση των τιμών των προϊόντων. Οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να αυξήσουν τις τιμές για να διατηρήσουν τα έσοδα τους στα επίπεδα πριν της διακοπής των κρατικών επιδοτήσεων. Επιπλέον στην περίπτωση όπου οι παραλήπτες της επιδότησης είναι οι πολίτες, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του επιδόματος ανεργίας, αυτό αντιστοιχεί σε έμμεση αύξηση της φορολογίας των πολιτών.

Η σημαντικότερη όμως μείωση των κρατικών επιδοτήσεων γίνεται με την μείωση της χρηματοδότησης προς την τοπική αυτοδιοίκηση. Η πρακτική αυτή έχει ως αποτέλεσμα την μετατόπιση μέρους της φορολογίας από το εθνικό στο τοπικό επίπεδο. Η τοπική αυτοδιοίκηση χάνοντας μέρος της κρατικής χρηματοδότησης αναγκάζεται, είτε να αυξήσει τους τοπικούς φόρους, για παράδειγμα τους φόρους ιδιοκτησίας, είτε να μειώσει τα έξοδα της, όπως για παράδειγμα τη χρηματοδότηση προς της πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είτε να αυξήσει το κόστος των υπηρεσιών της προς τους δημότες.

Σε περίπτωση, για παράδειγμα, όπου η τοπική αυτοδιοίκηση ξοδεύει λιγότερα για τη δημόσια παιδεία είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η ποιότητα της δημόσιας παιδείας θα μειωθεί. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τα πλουσιότερα κοινωνικά στρώματα να έχουν την ικανότητα να προσφέρουν στα παιδιά τους ποιοτικότερη παιδεία, ενώ αντίθετα τα φτωχότερα στρώματα να αποκτούν λιγότερο ποιοτική παιδεία ή σε πολλές περιπτώσεις καθόλου παιδεία.

Η πραγματικότητα είναι πως η φορολογία είναι αναπόφευκτη και πως η ανάγκη για αύξηση των φόρων μεγαλώνει όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Αυτό που δεν είναι αναπόφευκτο είναι η επιλογή της κοινωνικής τάξης, στην οποία πέφτει το μεγαλύτερο βάρος της αύξησης αυτής. Μερικοί αποκαλούν το φαινόμενο αυτό πάλη των τάξεων και σε περιόδους ύφεσης, όπως η παρούσα, το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαιτέρως αναγνωρίσιμο.

Το σύνθημα “χαμηλότερη φορολογία” είναι εντελώς ουτοπικό. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά υπάρχει δικαιότερη ή λιγότερο δίκαια φορολογία. Το ερώτημα είναι ποιανού κοινωνικού στρώματος η φορολογία θα αυξηθεί και με ποιον τρόπο. Το δίλημμα αυτό είναι σήμερα το κλειδί της πολιτικής διαμάχης παγκοσμίως.

Immanuel Wallerstein, Ιούλιος 15, 2010
Απόδοση: Πράπας Δημήτρης Αύγουστος 1, 2010
http://chomsky-speaks-greek.blogspot.com/

Γιατί Σοσιαλισμός, του Albert Einstein...

2010-08-03T03:58:00.000-07:00

Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κάνουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή.

Από το erodotos.wordpress.com (Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1 τεύχος του Αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949)

Αλλά τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμενα, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνωστόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατακτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν αποκαλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος.

Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δημιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμένων σκοπών. Αλλά αυτοί καθαυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υπoστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας.

Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας.

Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανήκουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπίστωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;».

Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τόση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέσα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα πρoσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Είναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορισμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περιβάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατoμικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρονούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοιώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άνθρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορφές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκείνων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» …

0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύσταση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυτό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοινωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι καταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδίδονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας.

Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτισμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρχουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνoλογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μικρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα.

Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνoνrαι, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πασχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.

Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.

Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία.

Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό.

Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσοδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. 0 προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές καταστάσεις ύφεσης. 0 απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.

Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δηλαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία πρoσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώπους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλισμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υπoδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπόψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η μετατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντίβαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώνα. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρoβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthy review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.source:tvxs.gr

http://offtown.blogspot.com/

Οι κρυφές όψεις της καπιταληστρικής εκμετάλλευσης

2010-07-30T10:42:00.000-07:00

Γράφει ο Greek Rider

Υποστηρίζω την πλήρη απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων για τους εξής λόγους και με την εξής λογική:

1) Ο Βάλερστάιν είχε προτείνει ως στρατηγική να παίρνουμε τα αιτήματα των φιλελευθέρων στην κυριολεκτική τους βάση τραβώντας τα μέχρι τα άκρα ώστε να αποκαλυφθεί στο τέλος ότι οι φιλελεύθεροι δεν είναι και τόσο αθώοι όσο εμφανίζονται.

Δηλαδή, μιλάνε αυτοί για ισότητα και ίσα δικαιώματα; Να λέμε εμείς ισότητα και ένταξη των μεταναστών. Λένε αυτοί λιγότερο κράτος επειδή έμμεσα θέλουν να ευνοήσουν κάποια λόμπι; Να λέμε εμείς ανταγωνισμός των μεγάλων επιχειρήσεων μέχρι τελικής πτώσεως (σημείωση: Αν υπήρχε πραγματικά ελεύθερος ανταγωνισμός οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν από τον αλληλοσπαραγμό και τις μειώσεις τιμών). Λένε αυτοί για θυσίες όλων; Να πούμε ναι, να βρεθεί όμως τρόπος να δώσουν και οι πλούσιοι το ίδιο ποσοστό του πραγματικού εισοδήματός τους που δίνουν και οι φτωχοί.

Λένε αυτοί για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων; Να πούμε εμείς ναι στο άνοιγμα, αλλά για όλους, όχι μόνο για τις μεγάλες εταιρείες ή τα καρτέλ. Ή αν αυτοί λένε ναι στο άνοιγμα για όλους, να πούμε εμείς με ίσους όμως όρους....2) Σε μια κομμουνιστική κοινωνία θα επιτρεπόταν τόσα αποκλειστικά προνόμια κλειστών επαγγελμάτων φαρμακοποιών, συμβολαιογράφων, φορτηγών κτλ; Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα προαπαιτούμενα στο να κάνει κάποιος ένα επάγγελμα και στο δικαίωμα για εργασία; Όσο δυσκολότερο είναι κάποιος να ενταχθεί σε έναν κλάδο τόσο περισσότερο εξωθείται στην εξοντωτική υπαλληλική εκμετάλλευση. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει τουλάχιστον τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες να μπορεί να γίνει αυτόνομος παραγωγός. Το σωστό θα ήταν να πούμε ότι όχι δεν δεχόμαστε αυτά τα ειδικά προνόμια, ταυτόχρονα όμως δεν δεχόμαστε και κανένα ειδικό προνόμιο κανενός, πλήρης ισότητα για όλους.

3) Δεν καταλαβαίνω σε τι διαφέρουν όλοι αυτοί που προνομιακά ασκούν ένα κλειστό επάγγελμα, από έναν κλασικό κεφαλαιοκράτη. Πέρα του ότι δεν το θεωρώ τίμιο, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες έχουν γίνει πάμπλουτοι, κάτι που αποδεικνύει το ότι εκμεταλλεύονται κάποιους με πολύ άσχημους τρόπους όπως και οι κλασικοί κεφαλαιοκράτες. Οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και όσοι ασκούν με προνομιακό τρόπο κάποιο κλειστό επάγγελμα εκμεταλλεύονται τους άνεργους και όσους δεν μπορούν να μπουν στο επάγγελμά τους εύκολα και με ίσους όρους.

Στο θέμα αυτό είχα αναφέρει και παλαιότερα ότι θα πρέπει να θεσπιστούν από κάθε πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση, όχι μόνο ή απλή απελευθέρωση των επαγγελμάτων με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω, αλλά επιπλέον τρόποι εκμάθησης επαγγελμάτων και μεταφοράς όχι μόνο δικαιωμάτων στη δουλειά αλλά και επίσημων τρόπων εκμάθησης, γνώσης και τεχνογνωσίας.

Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να επιτρέπεται να κρατάει την γνώση και την τεχνογνωσία του γι' αυτόν τον ίδιο αλλά να είναι κοινωνικό κτήμα που να την υπερασπιζόμαστε έμπρακτα με τις κοινωνικές μας δομές. Για παράδειγμα, σήμερα οι άνεργοι και οι αποκλεισμένοι (και είναι πολλοί αυτοί), ούτε γνώση έχουν ούτε και τεχνογνωσία, και αυτό γιατί οι επαγγελματικές σχολές είναι διαλυμένες, αλλά και ούτε τους επιτρέπει εύκολα η νομοθεσία να κάνουν μια δουλειά. Τι να κάνουν λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκτός από το να αρχίσουν να πετάνε πέτρες; Η κουλτούρα του δικαιώματος στην πατέντα, η κουλτούρα του δικαιώματος στην αποκλειστική χρήση, η κουλτούρα του δικαιώματος στην μη πρόσβαση στην ισότιμη μάθηση, είναι καπιταλιστικές πατέντες του καθεστώτος.

4) Όλο αυτό το παραμύθι με τις προνομιακές άδειες κάθε επαγγέλματος είναι και μια γελοία διαχρονική κομματική αθλιότητα. Όποιος φτωχός ή μη φτωχός έχει βύσμα μπορεί να πάρει και μια άδεια να πουλάει προϊόντα στις λαϊκές αγορές ή άδεια περιπτέρου, ή άδεια ΠΡΟΠΟ ή άδεια δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Δεν ήταν μόνο δηλαδή οι βυσματικοί διορισμοί στο δημόσιο αλλά και οι βυσματικές άδειες που πολλές φορές αποτελούν την θεσμοθέτηση ενός κομματικού και διεφθαρμένου καπιταλιστικού πατερναλισμού των βυσμάτων και των ημετέρων. Και ενώ πολλές φτωχές οικογένειες σώθηκαν με την παραχώρηση μιας τέτοιας πάσης φύσεως άδειας προνομιακού επαγγέλματος (στηρίζοντας την διαχρονική κομματική διαφθορά), άλλες τόσες οικογένειες με πιο μεγάλη ανάγκη και χωρίς κανένα άλλοθι, αδικήθηκαν γιατί δεν είχαν βύσμα.

Σε αυτά τα θέματα πάντοτε θαύμαζα την στάση του Μ. Αλέξανδρου όταν περνούσαν την έρημο που του έφεραν λίγο νερό να πιει και αυτός το έχυσε στην άμμο, υπονοώντας ότι είτε θα πεθάνουμε όλοι μαζί, είτε θα ζήσουμε όλοι μαζί. Και αυτό το χαρακτηριστικό είναι το κύριο χαρακτηριστικό που λείπει σήμερα από την κοινωνία μας, η στοιχειώδης αλληλεγγύη (πέρα από την πραγματική ηγεσία που διαπνέεται από τέτοιες αξίες). Έτσι ενώ φαίνεται ότι κάποιοι, έστω και λίγοι, γλιτώνουν από την φτώχεια τους, στην ουσία η έλλειψη λογοδοσίας και αλληλεγγύης που δημιουργείται πάνω στο κενό της δικαιοσύνης, αποτελεί το προαπαιτούμενο θεμέλιο για να σταθεί κάθε νεοφιλελεύθερη κοινωνία χωρίς κανένα φραγμό συνολικού ξεπουλήματος.

5) Και για να το τραβήξω και λίγο στα άκρα θα πω και το εξής: Πιστεύω ότι κακώς είναι ρυθμισμένα και τόσα επαγγέλματα με τόσο αυστηρούς εκπαιδευτικούς-ακαδημαϊκούς όρους. Πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί και ίσως κάποιους ελάχιστους άλλους με τεράστια σημασία για τις ζωές μας), δεν μπορώ με τίποτα να δεχτώ ότι πρέπει κάποιος, για να κάνει ένα επάγγελμα, να έχει α) συγκεκριμένα πτυχία και β) να είναι και αναγνωρισμένα από το διεφθαρμένο ελληνικό κωλοχανείο και τις ελληνικές δυσλεκτικές υπηρεσίες του.Αυτό που λέω δεν αφορά εμένα που έχω αναγνωρισμένα πτυχία από το κράτος και το σύστημα με ευνοεί. Έτσι όμως χάνονται άνθρωποι με μεγάλα ταλέντα και αδικούνται άλλοι κυρίως φτωχότερων στρωμάτων που δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν αυτά τα πτυχία ή δεν μπορούν να έχουν δεύτερες ευκαιρίες ή να αλλάξουν καριέρες. Νομίζω ότι ακόμη και τα "fake diplomas" που δίνουν από το ίντερνετ κάποιοι επιτήδειοι, είναι πιο πετυχημένο και δίκαιο μοντέλο από την εξαναγκαστική βούλα στο μέτωπο που επιδιώκει να σου βάλει το κράτος δίνοντάς σου "πάσο" στη ζωή με γραφειοκρατικά και άδικα κριτήρια.

Αυτά πιστεύω άνευ προκαταλήψεων.
http://greekrider.blogspot.com/2010/07/blog-post_29.html#more

http://manosbee.blogspot.com/2010/07/blog-post_7355.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FoZPq+%28busy+bee%29